zaman tüneli

a) akademiden ya da kadro bulursan devletten ilerle, arka planda girişim fikirlerin için sermaye ve bilgi birikimi yap, ürünler geliştir.

b) akrabaları dolan... yok yok bir şey yok akrabaları dolanmak, yani tanıdıklara selam vermek

c) şeref, haysiyet ne varsa unutup sosyal medyaya girmek

d) kontrollü kredi çekip riske girmek

e) kontrolsüz kredi çekip büyük riske girmek

d) bankalara borcu takıp başka ülkeye seyahat etmek



f) hayatın bana kıyak geçmesi sonucu yaşanan olaylar ve benim mutlu olmam


allahım inşallah f olur

ben hep 50 liralık elektirik yüklüyom, zamcı(k) ağa(z)larla muhattap olmuyom. pompayı bildiğine taksın ben yokum.

cumaya zenginler gitsin fakirlere o bile yok dedirtir. artık zengin fakir uçurumu var ülkede zengin olmadığımıza göre.

1957 yapımı sidney lumet filmidir. senaryosu reginald rose'a aittir.

yılların eskitemediği hatta değer kattığı filmin odağında, insanın ve toplumun karar verme mekanizması vardır. güncelliğini kaybetmesinin yegane sebebi budur.

bir mahkeme salonunda suç/polisiye gibi başlayıp, çok kısa sürede “bir toplum nasıl karar verir?” sorusuna dönüşür, filmden öte bir belgesel hissi verir. filmdeki jüri odası, adeta sıkıştırılmış bir toplum maketi gibidir. içinde acele edenler, yorulanlar, “zaten belli” diyenler, sesi çok çıkanlar ve susmayı erdem sananlar vardır.

film, çoğunluğun haklı olabileceği yanılgısını çok erken kırar. 11’e karşı 1 kalan 8 numaralı jüri, ahlaki bir doğruluk iddiasında bulunmaz; sadece şunu söyler: “emin değilim.” ve modern dünyada en tahammül edilemeyen cümle tam olarak budur. güncel siyasi ya da toplumsal durumlarla ele aldığımızda, 12 angry men bize şunu gösterir: çoğu linç, hakikatle değil hızla ilgilidir. insanlar gerçeği aramaz; rahatlayacakları ve bir sonuca ulasacakları kararı arar. suçlu bulmak, düşünmekten daha ekonomiktir.

jüri üyelerinin çoğu kötü niyetli değildir; sadece yorgundur, öfkelidir, kişisel hikâyelerini evrensel gerçek sanacak kadar dikkatsizdir. duyguların (öfke, kibir, acele, intikam hissi) yargının önüne geçtiği her anın adaleti nasıl bozduğunu gösterir.

güncel toplumsal ve politik ikliminde 12 angry men, “yargısız infaz” kavramının sadece bir hukuk terimi olmadığını ortaya koyan bir külttür. sosyal medyada bir etiket, bir video, bir cümle yeterlidir. dava bitmiştir. savunma dinlenmez çünkü savunma zaman alır. film de bize tam aksini söyler: adalet zaman ister, şüphe ister, sessizlik ister. ve en önemlisi, çoğunluğa karşı durabilecek ahlaki omurgayı ister. sekiz numaralı jürinin amacı çocuğu aklamak ya da diğerlerini çocuğun suçsuzluğuna ikna etmek değil; hikayeyi ve boşluklarını tümüyle değerlendirmeden karar vermelerinin önüne geçmektir.

(bkz: kayıpsız ses formatları)

(bkz: kayıpsız ses formatları)

o benim işte.

kendisini de, sevenini de sevmem.
kadın düşmanı, katil bir teröristin teki. ötesine gerek yok.

kötüleyeninden ayrı bıktığım güzelleyeninden ayrı bıktığım şahıs. öldü gitti la artık adam, bu kısır tartışmalarla uzaya mı çıkacaksınız? 60 yıl önceyi tartışıyor hala adamlar, tartışılması gereken daha önemli konular varken meleklerin cinsiyetini tartışan bizans misali yılmaz güney iyi miydi kötü müydü? bana ne kardeşim geçmiş gitmiş artık, ülke boka batmışken oturup 70'lerden kalma kısır ideolojik tartışmalarla mı bir yere varacağım?

diyarbakır’da petrol bulundu diye saçıp savuracak mıyız kardeşim
az bile yapmış 100 liraya fixlesinler bence

fenerbahçeli acun’un kankası
fuhuşa teşvik, aracılık etme ve yer sağlama(kısaca pez.lik) iddiası ile gözaltına alınmış akabinde yurtdışı çıkış yasağı konularak salıverilmiştir.

kendisinin sinemacılığı dışında elle tutulur bir yanı yok da, anadolu türklerinin kendisine kustuğu nefret aslında bizzat kendilerine yönelik (müslüman anadolu türklerinin herlese yönelttiği nefret aslında kendilerine duydukları nefretin yansıtmasıdır).

müflis bakkal veresiye defterlerini karıştırırmış misali, yıllardır ideolojik olarak inandıkları her şey boş çıkan anadolu türkleri yılmaz güney dahil pek insanı aşağılıyor. ben şahsen artık keyif alıyorum bu süreçten.

yılmaz güney gibi bir insan cannes film festivalinden altın palmiye ile döndü. sen ne yaptın türko?

bunu yapanlar ise başlığın son kelimesinden ilk harfi atınca ortaya çıkanlar.

ekiden di o gakko. şimdi telefonu eline aldı mı ne ebeveyni, ne emmiyi ne de dayıyı biliyorlar.

bir dayı yüzünden kalmıştım yola atladı ebesine atladığım. b.k var amk cumartesi sabahın köründe çarşıda.

yılbaşından önce 62 tl'den 55 tl'ye düşen mazutu, mini mini verilen iki zamcıkla tekrar 60 cm... pardon tl'ye çıkarmıştır.

vatanımıza ve milletimize hayırlı uğurlu olsun, nirdeen niraa!

çalışma sistemi epey egzantrik bir şirkette işe girmiştim. dileyen herkes, işleyişi sekteye uğratmadığı sürece telefonundan müzik açabilir, elbette ötekileri rahatsız etmemek kaydıyla paydos saatine dek istediği şarkıyı dinleyebilirdi.

babamız yaşındaki bir adam da allah'ın her günü kızımız olacaktı'yı açar, boğazına kadar eleme boğulmuş halde sessiz sessiz bu parçaya kulak kabartırdı. o kuşaktaki birinin malum tercihine hem çok şaşırır hem de çektiği ziyafetten ziyadesiyle hoşnut kalırdım.

öğle yemeğinde laf lafı açtı, söz döndü dolaştı ihtiyar delikanlının izel hayranlığına geldi. maaşını öptüğümün yerinde dedikodu yapmadan vakit de geçmek bilmiyordu.

-abi ne aşıklar, ne aşklar yaşamış zamanında yav. baksana ragıp dayıya. lise bebesi sanki.
+yok be oğlum, o iş öyle değil.
-nasıl yani?
+herifin beş tane oğlu varmış. hep kız özlemiyle yanıp tutuşmuş. karısı da on yıl önce terk etmiş adamı. mesele bundan ibaret.
-etme lan!
+valla, kendisi anlattı.
-olsun, her şeye rağmen görmüş geçirmiş bir insanın eski eşini hâlâ "küçüğüm" diye hatırlaması çok romantik bence.

suratı patlamaya hazır sivilcelerle dolu iş arkadaşım yanıma biraz daha sokuldu. çevreyi iyice kolaçan ettikten sonra devlet sırrı verir gibi kulağıma fısıldayıp:

+olayın romantizmle de alakası yok dedi, yengenin boyu 1.45'miş.

aynı şeyleri deneyip sonucun değişmesini beklemek gibi bi hataya düştüğümde aklıma gelen, ineğin dehasını gösteren video. kurtulacağız halatlarımızdan.

eskiden bendim bu. lan'ı bırak eşşoğlueşşek demişliğim yoktu.

taa ki hayat şartları zorlaşana kadar. dünyayı öyle bir hale getirdiler ki hepimiz rayından çıktık. bu yeniçağ'daki insanlar insanın psikolojisini bozar.