zaman tüneli

tabi ki baba evi rahatlıgı diye bi sey var.
buzdolabı her daim silme doludur.
bir yere gidecek olsan ozel soforun baban goturur getirir.
bir ihtiyacın olsa babana soylemen yeter ve anında alır.
ama okuldan erkek bir sınıf arkadasın ders sormak icin bile arasa saatlerce sana bagırır nasıl yuz buluyor diye.
okul cıkısı direk eve gelmek mecburiyetindesindir.
makyaj yapamazsın. mini dekolte giymezsin. oje surmen bile yasaktır.

annemle babam bosandıktan sonra ben kendi dunyama cekilince babam bana soyle dedi:
-ben seni cam bir fanusta prenses gibi buyutuyordum. sen attiri fittiriyi sectin.

babamın bakıs acısına gore dogru aslında:)

ama ben uc farklı ulkede yasadım. dekoltemi mini mi giydim. erkek arkadaslarım oldu ve onlarla buyuk huzunler kadar buyuk mutluluklarım da. makyajımı yaptım. gece gec saatte canım gezmek istiyorsa gezdim. binlerce insanla tanıstım cesitli ulkelerde. evet ekonomik zorlukları oldu ama hayatta her guzellik aynı anda olmuyor. 17 yasından beri non-stop calısıyorum. ve cogunlukla kendimi dondurmeyi bildim ekonomik olarak.

ozgurluk risklidir. ama dunyanın en ozel secimidir.

geriye donsem gene 17 yasında evden kacarım.

“ben milliyetçi bir şair değilim; ben türk’üm. türk olanın milliyetçiliği ayrıca söylenmez.”