zaman tüneli

hanımcılıktan hanımımcılıka level atlamaktır.

ülkenin içinden geçilmesine iktidar ana muhalefet el ele destek verdiği için bence ilber hocanın aşağıdaki fotoğrafı paranın üstüne daha çok yakışır.

çünkü halkın cehaleti, bölünmüşlüğü ve koyunluğu yüzünden ülkemizin bu hale düşmesini türk halkına sürekli hatırlatacak bir şeyler lazım. ilber hoca insanlar cüzdanını her açtığında hadlerini bildirir.

müellifi rahmetli nejat uygur’dur.

-lan benim canımı sıkma elinde kalırım bak!

ben kendimi hanımcı sanardım ama allah razı olsun ki beni hanımcılıktan soğuttunuz. teşekkürler.

bir yolculukta kimse kimseyi gerçekten öldürmez. ama herkes birbirini azar azar yok eder. metro bunun için ideal bir laboratuvardır. burada insanlar silah kullanmaz; daha incelikli yöntemler tercih eder.
-kapı açılmadan kapıya yığılmak,
-inecek kişinin önüne duvar örmek,
-sırt çantasını çıkarmayı reddetmek,

ve tabii ki metro belgeselinin en zarif ve benim son zamanlarda en çok dikkatimi çeken ve hoşlaştığım saldırılarından biri, boşalan cam levha kenarı koltuğa doğru yapılan küçük popo kaydırması.*

bu eylem, şehir insanının fırsat bulduğu anda yaşam alanını genişletme refleksinin en saf ve en dürüst tezahürlerinden biridir.
metroda boyuna dizilmiş koltuklarda otururken en dipteki cam levhanın yanındaki kişi iner. teknik olarak hiçbir şey değişmemiştir; aynı koltukta, aynı yerde oturuyorsunuzdur. ama insan zihni teknik detaylarla çalışmaz. insan zihni alanla çalışır ve o alan artık boştur.
tam o anda metro dinamiklerinin en küçük ama en evrensel ritüellerinden biri gerçekleşir:
epoksi koltuğun verdiği yetki ile popo kaydırması.*
kalkılmaz. yer değiştirilmez. dramatik hareketler yapılmaz. sadece kalça milimetrik bir açıyla yana doğru süzülür. sanki biri görünmez bir joystick ile insanı cam tarafına doğru kaydırıyordur.
ve bir anda artık cam kenarında oturuyorsunuzdur. metroda sınıf atlamanın karşılığı budur.
işin ilginç tarafı, bunun kolektif bir davranış olmasıdır. kimse bunu konuşmaz ama herkes bilir. bu, şehir insanının yazılı olmayan anayasal haklarından biridir. boşluk gördün mü kayılabilir ve oturmak üzere hamle yapan ayaktaki yolcu şaşırtılabilir.

metroda özgürlük yarım santim cam levha, kaygan bir zemin ve kıvrak bir popo ile elde edilir. ve herkes bunu yapar. yapan da bilir, izleyen de bilir,oturmak üzere ilerlerken dumur olan da.
ama kimse kimseye bakıp
“kardeşim az önce koltuk upgrade ettin”
demez.
çünkü herkes aynı suçu işlemiştir. herkesin ellerinde aynı kan vardır.

köyün küs itlerini barıştırır, mahallesinden bir yazar eksik oldu mu hemen eksikliğini hissedip, nickaltında “nerdesin uleyn!” der. * böyle muhtar da zor buluruz sözlükçe.
hayvan ve peri dostudur. hep olsun, muhtara ihtiyacımız var.
sevgilerle.

artık devir değiştiiii
e tabi dürdo da değiştiiii

allah'ım eğer dilim duada ne isteyeceğini bilmiyorsa, sen kalbimi duy... kalbinizdeki, dilinizdeki bütün güzel dualar kabul olsun.
kadir gecemiz mübarek olsun.

hanımcılık ile karıştırılmaması gerekir.

hanıma kalpten bağlılığı ifade eder. kayıtsız şartsız teslimiyettir bunun açılımı...

sevdiğiniz kadın sizi varlığına bastırsın istiyorsanız siz de gerçek bir hanımımcılık taraftarısınızdır.

belki de saman altından yürüyen sular çıkmıştır meydane ?
farkı nerden anladık ?

devir dediğimiz de insanlardan ve insan eliyle oluşmuyor mu ?

ben çok tembel, üşengeç, bilgisiz ve bir hayli cahil bir insan olduğum için beni kültür sanat etkinliklerine götürmesi. müzeleri gezdirmesi.
resim sergilerine götürmesi.

ilerde hanımımdan temel beklentilerim arasında böyle şeyler var.
belki buz pateni izlemeye de gideriz.
beni gezdirsin. manzarası güzel yerleri keşfedelim ya da o zaten biliyorsa, bak burada böyle bir yer var hadi gidelim. desin.
böyle huzurlu şeyler arzu ediyorum.

hanımım benden zeki ve bilgili, kültürlü ve akıllı olacak inş.

üzücü bir mesele daha...
deniz kenarına gitmişsin yahut doğanın içindesin; güzel bir manzara karşında.. al işte, kafanı dağıt ne bileyim. al dostunu karşına, otur konuş, dertleş.. işte bu anlarda artık tek gördüğüm şey ellerinde telefon olan insanlar.. bakmıyorlar, konuşmuyorlar.. hemen her şeyden sıkılıyorlar.. tek motivasyon bu anları fotoğraflamak ve paylaşmak.. kaç beğeni ile mutlu oluyorsunuz? güzel bir anı yaşamak ve mutlu olmak varken insan bunu kendine neden yapar? şu an sadece yaşlılar her anını deneyimlemeye devam ediyor. gençler hep böyle .. ben de dahilim, kendimi köşe bucak çekip paylaşmıyorum allahtan ama sıkıldığım her an telefonu elime alıyorum.. bu konuda çok doldum ben.. nerede yanlışlık yaptık?

anlarla değil beğenilerle mutlu olunuyor şaka gibi..

vatan hainidir.

#3924710 benim kardeşlerime kink şeyming yaptılar.

dar sokaklarda denk düşmeyelim orada kaçması zor oluyor.

gören aı zannediyor ama o sadece kendini tavşan zanneden bir kediyy

kimse kimsenin fetişine karışamaz ya. benim de tertemiz, mis gibi koltuk altı fetişim var. size ne kardeşim?

etkileşim ve ilgi faşistlerinin etkileşim ve ilgi fetişcilerinden daha zararlı olduğunu düşünüyorum.

herkes bok, herkes etkileşim peşinde fakat sen sadece sözlüğe fayda sağlamaya çalışan, beğeni almadığında tenha köşelerde isyan eden, beğeni alanları da sıklıkla kankacılık ile suçlayan masum bir bireysin kardeşim.
aynen.

uçak kalkış saatinden 2 saat önce, otobüs hareket saatinden 1 saat önce, vapuru tramvayı dolmuşu maaşı yemeği çayı siparişi, herşeye önceden gidebiliyor ve bekleme zamanına uyuyorsa!
o buluşmaya sakat olmadığı sürece zamanında gelecek yoksa kendi gibi umursamaz gevşek saygısız birini bulup mutlu mesud yoluna devam edecek.

yakışır bence.