zaman tüneli

kanepeye bir şey diyemem de yol kenarına ekmek bozuk yemek koyma var bir de. çomar zannediyor ki köpek bunu yiyince beslenecek falan.

tamam anasını satayım yunus ofsayttaysa, ben hakemin pasif ofsayt değerlendirmesini kabul ediyorum. ama biri bana burada yunus'un nasıl ofsaytta olduğunu, hangi gol uzvunun önde olduğunu lütfen açıklayabilir mi?

evlilik yüz yıl içinde çok azalacak belki de bitecek. evlenmek bana saçma ve komik geliyor artık dünya başka bir yöne doğru gidiyor orta doğulu afrikalı insanlar çok evleniyorlar. hala nüfusun üstünlük kurmada yeterli olduğunu düşünüyoruz ama bu doğru değil. bırak çomarlar evlensin sen de evde kal.

sözleri hikmet kutlu'ya, bestesi kadri şençalar'a ait, türk müziği içinde fark yaratan az eserden biridir bana göre. ortalama bir şarkı iyi bir yorumla çoğu zaman muhteşem bir esere dönüşebilir ve biz o şarkıyı "x kişisinin muhteşem yorumu" gibi bir ifadeyle anlatabiliriz. fakat yalancı yarim gibi bazı istisnalar var ki, onlar yorumundan bağımsız bir güzelliğe sahip oluyor. sözleri, müziği ile birbirine öyle zarif bir şekilde geçmiş ki kendi başına yapay zeka gibi aptal bir sisteme okutsak yine güzelliğinden hiçbir şey eksilmez ve sonuna kadar dinletir kendini.
şarkının birçok yorumu var ve anladığım kadarıyla birkaç sanatçı, eserin kendi başına bir dev olduğunu kanıtlamak için seslendirmiş. birkaç yorumu:






intizarım tutar, kıyamıyorum.

iyi yayınlar, güzel şarkılarla yürür sohbetiniz. eminim.

dikkatimi çekerler. toplu taşımada, arabanızda ya da yürürken ne zaman fakir semtlere bir uğrasanız eski püskü ve birbirine bitişmiş gecekondular görürsünüz. o evlerde herkes birbirini tanır. gariban bir samimiyet hâkimdir koca mahalleye, semte. o mahallede mutlaka kot farkı vardır ve evler arası yokuşlarda sıra sıra merdivenler bulunur. iki yanı tutamaklı o merdivenler insana normalde rengârenk hissiyatlar vermeliyken mahallenin ve semtin genelinin fakirliği ve bakımsızlığı ile bütünleşik bir hüzün verir. gariptir ki o merdivenlerin bir köşesine dikey yerleştirilmiş kirli, rengi solmuş bir kanepe vardır. oturulmaz da o kanepede. kot farkı var çünkü. hani düz zemin olsa atarsın sokağın bir yerine, konu komşu eş dost oturur laflar saatlerce. öyle bir imkân da yok.

kedi gibi, bıkılmış bir yaşlı ana baba gibi, ne bileyim kimsesiz bir çocuk gibi bırakılmıştır o kanepe oraya. sokağın izini taşır günden güne içinde. sokağa havadan düşen kiri pası, kötü havayı, gri dumanları %10 komisyon niteliğinde işler içine. yıllar içinde kumaşı parçalanır, tahtası düşer, eğilir bir tarafa düşme riski taşımaksızın. kimse de gelip almaz o kanepeyi oradan. bu kadar unutulmuşluğu ve sokağın keşmekeşliğine sessiz sessiz yedirilmesi çok gariptir o kanepenin. dışarıda kanepe var olm. alsanıza onu oradan? yok, almazlar. o semtin, o mahallenin, o sokağın kendine has mistik bir havası vardır. kuralları, sessiz başkaldırıları ve soyutlukları onları sarsılmaz bir kültür kılar. o kültür de kanepesiz yaşayamaz. o kanepe sokak arasına konacak, üstünde de kedi köpek dalaşıp ortama telaşlı bir neşe katacak. bundan gayrısı tanınmaz.

tanıma geçmeden önce biraz kendimi övmek istiyorum. dünyanın en komik kadınıyım. evet, en azından benim dünyamda öyle. geri kalanı da umrumda değil. üzgünken de daha komik oluyorum. 10 bin tanımın içindeki komikliklerden de ne kadar mutlu olduğumu anlayabilirsiniz.

tanım: ömrü yollarda geçen kamyoncuların çektiği pavyon hasreti ile kamyonlarını rengarenk ışıklar aracılığıyla süsleyip birer pavyona dönüştürmeleri sonucu oluşan gezen pavyona verilen isim.

öyle melül melül yolu izlerken ışıklı kamyonlar sayesinde aklıma gelen kelime şakası. önce bir güldüm de az daha ağlayacaktım. evet, şakanın kötülüğü yüzünden.

lady luthien aramızda.

istanbul'da en sevdiğim yer. çok farklı bir aurası var, sanki başka bir dünyanın kapısı aralanmış gibi hissettiriyor. lisede ilk kez gittiğimde de sonradan istanbul'da yaşarken gittiğim zamanlarda da hiç çıkasım gelmemişti. çok mitolojik, sanki orta dünyadan bir yerlerden çıkmış gibi.
ama en son restore edilmesinden sonra pek hoşuma gitmedi doğruyu söylemek gerekirse, o mitolojik atmosferi gitmiş, modern sanat müzesi gibi olmuş.

-arkandayım.

:)

sadece bulunduğum caddede 4 tane şubesi olan market. giderek de çoğalıyorlar.

dan brown’un yanılmıyorsam cehennem adlı romanında geçtiği için bir ara dehşet bir kalabalığa imza attığına şahit olduğum mekan.

ben bu bölgeye yakın yerlerde büyüdüm. ancak çok daha ileri bir yaşta bir kere görmüş olmak için pek de sıra beklemeden girdim içeriye. ve hani şok oldum.

zira iki sütun, ufak bir su birikintisi, karanlıkta azıcık seçilen gudubet medusa için bir gününün yarısını sıcak altında beklemeye ayırıyor turistler ve yurdum insanları.
üzücü ama müstahak, en azından güzel bir fotoğraf çekinin ya da güzel bir teklif yapın/alın, değsin.

çekirdek çitliyorumdur. çekirdek yerken büyük bir odakla sadece bütün çekirdekleri bitirmeyi düşünürüm. konuşamam. arada yanımdakine bakar ve bakışlarımla bir şeyler anlatırım. ağzımdan çıkan tek ses dudağıma yapışan kabuk parçasından kurtulmak için onu uzaklaştıran o tü! sesidir.

bunun haricindeki durumlarda mümkün değildir. olamaz!

carrefoursa'yı satın almış.
buradan

dinozorlar bilir...

mesela yıldırım akbulut ingilizce öğrenmiş ve bir bürokratik davette bir kadına mıydı yabancı karısına mıydı... "i love you" demiş. kadın "i love you too" demiş. veeeeee... yıldırım akbulut da "i love you three" demiş, "ben seni daha çok seviyorum" dediğini sanarak. aşlkdşalksdşakd.

smoking ve smokin olayı da vardı. yıldırım akbulut gene yurt dışındaymış ve smokiniyle bir davetteyken "no smoking" (sigara içilmez) tabelasını görür görmez hemen oradan dışarı doğru yönelmiş. karısı mıydı... işte yanındaki biri "hayrola yıldırım, nereye böyle?" demiş. bu da "görmüyor musun, smokin giymek yasakmış burada, üstümü değiştirmeye gidiyorum" falan demiş.

şu görseli görünce aklıma geldi. haha.

merhabalar iyi yayınlar yetiştim, umarım geç kalmamışimdir .d

aynı bankın iki ucunda değil de tam ortasında, omuzların birbirine değip değmemeyi tartışırken oturmak gibi bir şeydir konuşmadan yan yana durmak... kelimeler devre dışı kalınca insanın bütün acemiliği ortaya çıkar sanırsın halbuki tam tersi olur. dil susunca, insanın asıl ana dili başlar.

birinin ayakkabısının ucuyla yerde anlamsız çizgiler çizmesi, diğerinin o çizgileri fark edip bozmak istememesi… bunlar küçük şeyler gibi görünür ama aslında tam orada kurulur cümleler. iyiyim demeden iyi olunduğu, gitme demeden kalındığı yer tam olarak o banktır.

arada bir geçen insanlar, uzaktan gelen bir korna sesi, rüzgarın yaprakları sürükleyişi… hepsi sizin yerinize konuşur biraz. siz susarsınız, dünya arayı doldurur. ama garip olan o gürültünün içinde bile en net duyduğun şey, yanındaki insanın sessizliğidir.

ve insan fark eder ki bazılarıyla saatlerce konuşsan da anlaşamazken bazılarıyla tek kelime etmeden bütün hikayeyi paylaşırsın. o bank, işte tam olarak o hikayenin yazıya dökülmemiş halidir.

kalkarken de bir şey söylenmez genelde. çünkü gerek yoktur. zaten konuşulması gereken her şey, çoktan susarak anlatılmıştır.

ya bi seyler bi seyler olmuyor zannederken bi seyler bi seyler de oluyor.
bugun bunun farkındalıgı oldu bende.
ufurukcu kedi yazmıstı:
-birini bastan yaratmaya kalkmadan onun halı hazırda zaten bir hayatı oldugunu unutmasanız keske..

ne bilim ya. guzel seyler olmus 10 senedir.
boyle bi iyi hissettim.

''dilimin sınırları dünyamın sınırlarını belirler''

yurdumuzu uçuruma benzeten koşulların, dünyamızı küçültmesi yüzünden, şiddet patlamaları yaşadığımız günlerde, anlamlı gelen wittgenstein sözü.

a horse with no name

benden bana gelsin. fav. uzun yol şarkılarımdandır.