zaman tüneli

alay ile gerçeği ayıramayacak bir tanrı zaten tanrı değildir. olsa olsa yaratıcı olur.

urfa da curling mi vardı, oynayacaktık?

liste güncellendi:>

obsesif kafalar için bir sığınak yapmışlar. çok seviyorum.

bi jojomuz eksikti *

bir gün daha biter ama nasıl güzel biter....

ekşide yazar kalabiliyorsun sanki dedirtir. adamlar çaylakken sildi beni yok yere trollere ellemiyorlar. pkklılar bile yazarlık yapıyor zorlarına gideni siliyorlar. trolleri ifşa ettim kimin ne olduğunu biliyorum silsinler önemi yok.

geçmişimden pişmanım diyenlerin benzer sularda yüzmeleridir.

onlara: “içinde ebediyen kalmak üzere girin cehennem kapılarından!” denilecek. büyüklük taslayıp, iman etmeyi kibrine yediremeyenlerin barınağı ne kötüdür!
zümer / 72. ayet

sadece sembolik olarak yaptığım eylem.

şerefimle profiline girer bakarım ne yazmış diye.

yine çizimlerine aldanıp aldığım ve genel olarak beklediğimi bulamadığım çizgi romanlardan biri*.

fransız karikatürist jean jacques sempe tarafından çizilmiştir ve terapi veren / danışan kişiler arasındaki iletişim anlatılır.
hikaye tarzında değil, zaten kısacık bir kitap. daha çok sade ama düşündüren tarzdan bir şey olduğunu söylemeliyim.
hatta benim gibi renk cümbüşünü ve abartılı duyguları seven birisi için fazla sadeydi.

yine de çizimlerini bir ara kendim boyamayı düşünüyorum, belki eğlenceli olabilir.

belki kızdır diye takip edenler olabilir. öhöm.

takip ediyon işte.

ne anlıyorsunuz şu barbar sporunu takip etmekten….

"ortaasya türkü olmadığımdan kelli at eti değildir evlât" demişti rahmetli muşlettin amca kahvede.

"olsa olsa patates" diye eklediydi.

ne işe yarıyor biri açıklarsa sevinirim.

izlemeyin o zaman lan dallamalar.

songül karlı - ötme bülbül.

minimalizm, hoşuma giden bir sanat akımı değil. doğal olarak sadelik başka bir şey. minimalizm ise genellikle normalde minimalistik olmayan bir yapıyı sadeleştirmek şeklinde vuku buluyor. bu da yapmacık ve eğreti görünüyor. özellikle de logoların revize edilmesi son derece absürt bir görüntüye meydan veriyor. örneğin intel logosunu düşünelim. eski haliyle zaten yeterince akılda kalıcı olan ve son derece estetik duran logoya uygulanan gereksiz minimalizm akımı, koskoca intel'i mahallemizdeki telefoncuya dönüştürmüş. peugeot...eski logo, inanılmaz estetik duruyordu ve kesinlikle aşırı karmaşık değildi. şimdikini ise ciddiye almakta zorlanıyorum. hala peugeot araba gördüğüm zaman o logonun oraya sanayici arkadaşlar tarafından yapıştırıldığını zannederim. pringles... samimi ve stil sahibi bir tasarımdan, mahalle pilavcısına hızlı geçiş. örnekler çoğaltılabilir. bir markanın logosu, onun mirası ve kimliğidir. sık değiştirilen logolara tüketici alışamaz ve duygusal olarak bağ kuramaz. bu da büyük hatadır. zira ticarette yapılan aslında ürün satmak değil, duygu satmaktır.

"şüphesiz ki bir eksik ilmi kapatacak olası okuldur" demişti rahmetli muşlettin amca tahta kahvede.