zaman tüneli

dünyanın en iyi icatlarından biridir kalınlaşmaz bir kere yazarken sizi itinalı gösterir. çizim yaparken bile mis gibidir, tam bir kurtarıcıdır.

ne dostlar ne de geçen mutlu günler bizimle her an beraberler.
aşk başkadır bunlardan, döner gelir uzaklardan..
bir ses bir şarkıyla bazen hemen başlar sıfırdan...

haykıracak nefesim kalmasa bile...

ya da bütün bunları yapmak yerine 2000 liraya akü takviye cihazı alıyorsunuz (powerbankten az büyük bir şey, at bagajda dursun hayat kurtarır)
yarım depo benzin parasına tüm bu dertleri unutuyorsunuz.
kırmızı artıya siyah eksiye. bitti gitti.
bas marşa o kadar*
sonra akücüye git tabi, yenisini al.
bak ne oldu?
2000 liraya yolda kalmak, şarj rica etmek, kablo aramak vs gibi dertlerden kurtuldun.
mantıklı alışveriş diye buna derim.

istediğim her şeye sahip olmak için 10 milyon dolara ihtiyacım var.
demek ki mutlu olmaya devam edebilirim*

öyle demeyelim de, ara sıra kalkıp (boyum ayak ucuna kalkınca yetişiyor) yanağına bir öpücük kondurmak istiyorum diyelim.
böyle üstünü usulca sevip, sensiz ne yapardım ben diyesim var.

"bağıran" insan cahildir ve cahille iletişimin 2 yöntemi vardır.
toplum içerisindeysen susarsın, sakinliğini korur ve itle it olmazsın ama tenhadaysan şiddeti öyle güzel uygularsın ki bir daha kimseye öyle bir cahillik yapmaz.
efendi efendi hayatına devam eder.
her sabah uyandığında senden yediği dayak gelir aklına, gece karanlığından vs korkmaya başlar...

tecrübe ile sabittir, itina ile efendileştirdiğim çok insan oldu.
pişman falan da değilim hatta duyandan edenden çok "ellerine sağlık" lafı işitmişliğim vardır.

kötürüm eder. bak hava ilin plaka koduna nazire yaparcasına 44 derece olmuş, açtım klimayı kökledim 16’ya açıyı da tam verdim g*tüme. bence bu hayatta dünyevi zevklerin nirvanası budur, uyumuş kalmışım, bi de uyanınca ne görem, rahmetli stephen hawking’in ahır zamanları gibi boynum kitlenmiş, belden aşağısıyla nörosemptomatik bağlantı erör.

o an diyosun herhalde ölüm böyle bişey, bedenini görüyon ama kontrol komuta cıks, ı ıhhh, yok!

bi ağlamaklı oldum, allam yarebbim ben hep böyle kötürüm mü kalacam, ama derhal ilkyardım bilgilerimi tazeledim, g*tümü çimdikledim, bildiğim kısa sureleri filan okudum, arkaplana kendiliğinden bi ney müziği filan geldi, sonuç olarak arkadaşlar düzeldi!

'sana içimi açtım
içini açmak için.. '

gecenlerde izledigim bir shorts videosu ile fark edip sahsimi dumura ugratan aci bir gercektir. nerdeydi o shorts videosu bulamadim. ama puruzsuz ve hafif esmer, guneste yanmis teniyle kendisi tam bir icli kofteye benziyordu. tam yani, icli kofteye sac, sakal biyik eklesen bu adam olur. adam yani icli kofteden yaratilmis gibiydi.





(not: hande ercel bazlama olayina donmesin sonra, ugur abiyi cok severim, en sevdigim masterchef yarismacisidir. bu sadece bir tespittir. fare'den saygi ve sevgilerle. evet.)

tehlikelidir. ben tırsarım. ya kendini kontrol edecek kadar süper bir iradesi vardır, ya muhattap olmaya tenezzül etmiyordur ya da kasıtlı olarak susarak karşıdakini delirtmeyi hedefliyordur. adamın götünden kan alır böylesi. bir anda çekip vursa şaşırmam. seri katiller falan hep böyle.

gta mta oynardık abimle. daha doğrusu o oynar, ben izlerdim hep. oyunlari o bitirirdi tabii bense başka başka şeylere dalardım. dolayısıyla ben mutlu biriyim * abim ise genel hatlarıyla mutsuz biridir. yeni oyun çıkana dek mutluluk beklemede kalacak demektir. bu da dışarıdan bir kuvvet demek. yani bağımlılık işte.

ben kafamın içinde yarım yamalak herhangi bir sonu olmayan abi ile gta keyfi şeklinde anılarim ile sonsuz mutluluğa eriştim*

açılın beyler. maksat ecik kültürlenin, zorda kalınca kulaklarımı çınlatın filan.

biri kırmızı diğeri siyah olmak üzere iki tane takviye kablosu olur, bunlar genelde dip köşede kedilerin yuva yaptığı yerde filan saklandığından hep tozlu olur, üfle geçer, şu an arabanın çalışmaması gibi daha majör problemlerimiz var takdir edersin ki! hoffff!

şimdi önce her iki aracın da motor kapalıyken kırmızı kablonun bir ucunu aküsü boş aracın aküsünün + kutbuna sonra kırmızı kablonun diğer ucunu takviye yapacağımız aracın aküsünün + kutbuna bağlıyoruz, sonra siyah kabloyu takviye yapacağımız aracın - kutbundan aküsü boş aracın - kutbuna bağlıyoruz. niye bilmem sıralama beyle.

bu kabloları bağlarken ucunu kutup başı haricinde bir yere değdirmeyin, sıkıntı kardeşim ya!

sonra aküsü dolu aracın kontağı bir kahraman edasıyla çeviriyoruz, gazı dümenden 2000 devirin üstüne sabitliyoruz. bu şekilde 1-2 dk filan bekletiyoruz.

son aşamada aküsü boş aracın kontağı çeviriyoruz. bu aşamada ciğerden bi bismillah çekmeniz en az akü bağlantı sıralaması ve şase yapmamak için takviye kablosunu sağa sola değdirmemek kadar etkili olacaktır. yok ben sekülerim dededen chpliyim ehlibeytim filan geçin o ayakları abicim, sabahtan beri bu yağmurun altında saçak altında kalmış pisik gibi olduk bismillahsız çalışmıyor.

sonra kabloları bağlantının tam tersi sıralamayla söküyoruz. boş -, dolu -, dolu +, boş + diye.

bitti mi? bitmedi tabi. akünü bi ölçtür, nerden belli belki voltajı düştü. yarın öbürgün sağda solda irezil kepaza olmak var! n’olur n’olmaz diye huyu pis adamsan akü kablosu alacaksan da en kalınını al, bak böyle cüneyt arkının malkoçoğlu filmindeki zindan sahnesindeki parmaklığı ınghhhhh ınghhhhh diye bükerkenki gibi en kalını! ince kablodan alettirit geçmeyyo!

ayrıca çekik gözlü fitaminsiz capon bu araca amperi düşük akü koyduğun için sana da çok kırgınım, orayı tam yapamamışsın, bize de tasarımcının veganı mı denk geldi arkadaş! ecik bi omegalan, b12len, hamsi filan ye lan, hofffff!

ne zaman ani kararlar verdiysem o anlarım güzel birer anı oldu. hiç sekmedi. o yüzden sevmem kararsızlığı. aklıma düştüyse bir şey kaçışı yok.

ruhumun kara boşluğunda sen orada yoksun

#4039702
aa meriç dediğiniz şey bu değil mi işte meriç falan diyolardi serefsizlikmiş ya tanımı ananı.

her şey sınıfsaldır, bunu ben 2018 yılında yaptığım yükseklisansta aldığım iki tanecik sosyoloji dersinde hemen kavrayıvermiştim, o zamana kadar niye kavrayamadım, çünkü makineler ve sürekli aynı insanların başında pinekleyerek ve kendimi çoğunlukla topluma kapatarak, toplumu anlamaya çalışmayarak, nasıl anlayacağımı da pek bilmeyerek geçirdim, tabii ki, üstün zekamın bana kattığı dangalaklık da olabilir. üniversitenin dekanıydı derslerime giren hocamız, sürekli içinde bulunduğum sınıfın ezikliğini yaşayarak dersleri dinledim, öyle bir anlatıyordu ki başka türlü hissetmen imkansız. neyse işçi sınıfı da değiliz ailecek ama zengin de olamadık, vasat sularda yüzdük durduk, hayır olm sınıf da atlayamıyorsun, yalan o işler, bir hatun altıma b sınıfı suv aldım diye sınıf atladım zannetmişti, yok yalan onlar. hala hatırladıkça nefretle anarım o kızı da, olm işte bir ton iyilik yapıyorsun, insan nankör olmayacak, ewed.

bi de "3'ün 1'ini almak" vardır o da gayet anlamlıdır.

daha önemli farkındalık: toplumun insanları sınıf ayrımı diye bir şeyin olmadığı, adaletin elbet tecelli edeceği, kazanmanın sadece çalışmaya bağlı olduğu gibi masallarla büyütüyor olması. baştan desene kardeşim burası survivor diye. ona göre pozisyon alsın millet. burada her şey sınıfsal diye şikayetlenmek de sıfır fayda.

çarşaf memeleyen kızı tercih ederim, ewed.

insanların yüzde 64,50 si hâlâ televizyon seyrediyor. bu istatistik bence doğru bir istatistik.

dünyada trilyon tane tv kanalı var. bu kanalların her birinin aylık kuru gideri nereden baksan 10 milyondan aşağı değildir. e hepsi hâlâ şakır şakır yayın yapmaya devam ettiğine göre demek ki izleyen çok insan var. patronlar taş yemiyor sonuçta illaki masrafları çıkartıp kâr ediyor ki yayına devam ediyor.

hasılı kelam bazı bu devir hamidolarının zannettiği gibi öyle seyredilmesi abesle iştigal bir mevzu falan değil.