ahmed arif

...içim, bir suskunsa tekin mi ola? o malta bıçağı,kınsız,uyanık, ve genç bir mısradır filinta endam... neden, neden alnındaki yıkkınlık, bakışlarındaki öldüren buğu? kaç yol ağlamaklı oluyorum geceleri... nasıl da almış aklımı, sürmüş, filiz vermiş içimde sevdan, dost, düşman söz eder kendi kavlince, kınanmak, yiğit başına. bu, ne ayıp, ne de yasak, öylece bir gerçek, kendi halinde, belki, yaşamama sebep...

rüsva etmek istemediğim gönlü güzel şair, benzer severiz.*

yazdıklarının hiçbiri şiire benzemeyen, abartılmış, şişirilmiş, overrated müteşair.

“ sabah gözlerimi sana açarım. akşam uykularımı senden alırım. nereye, ne yana dönsem karşımda mutluluğun o harikulade baş dönmesini bulurum.”

mağlup mu desem, mahçup mu?
ama ikisi de değil,
ben garip, sen güzel, dünya mutlu...
öyle tuhafım bu akşamüstü.

doğu kültürüne sahip gönlüyle yazan şiirlerinde kendimi bulduğum en büyük şair

gönül bağımın olduğu diyarbakırlı şair. sözlükten önce kendisini hiç tanımazdım. sözlükte az çok şiire karşı olan tutumum bilinir. ahmed arif ile beraber bu iyice değişti. artık komple nefret ediyorum şiirden.

kendisi ve sevenlerine gönülden teşekkür ediyorum. bu sizin sayenizde oldu.

"ard-arda kaç zemheri,
kurt uyur, kuş uyur, zindan uyurdu.
dışarda gürül-gürül akan bir dünya...
bir ben uyumadım,
kaç leylim bahar,
hasretinden prangalar eskittim.
saçlarına kan gülleri takayım,
bir o yana
bir bu yana..."

yüreğime saplanıyor bu şiiri.

her şey üstüme geldiğinde kenara sıkıştığımı hisseder boğulurum. tam o anda aklıma ne fazlası ne azı iki dize gelir:

"öyle yıkma kendini
öyle mahzun öyle garip..."

sonra devam eder:

"bir umudum sende
anlıyor musun" diye.

şair odur ki akılda kalan, şair odur ki okuyanın hayatına ansızın durduk yere giren, yürek işçisidir yani şair, yürek işçisidir yani ahmed arif.

geçen gün sözlükten hepinizin de tanidigi bi arkadasim instadan yazdi. bildiriyi gördüm yukardan indirdim bi dünya sitem etmiş.

"olum nereye gitsem kurtulamiyorum ....... bu nasil is......." minvalinde bir cumle.


sonra da bi foto yollamis. gireyim bakayim dedim ne fotosu yollamis.



kendisi de ayni benim gibi büyük bi ahmed arif hayranıdır.

toplumcu şairlerin flama tutanı, tam bir halk beyefendisi.
ahmet arif.

yalnız değiliz

bir ufka vardık ki artık
yalnız değiliz sevgilim.
gerçi gece uzun,
gece karanlık
ama bütün korkulardan uzak.
bir sevdadır böylesine yaşamak,
tek başına
ölüme bir soluk kala,
tek başına
zindanda yatarken bile,
asla yalnız kalmamak.
…………….
'ahmed arif' '

ölüm yıldönümü olan büyük şair.

canımı onun kadar güzel tarif eden başka birini tanımıyorum.

"canım benim, bilir misin, 'canım' dediğimde içimden canımın çıkıp sana doğru koştuğunu duyarım hep"

anadolu şiiri bana çok şey katmış şairdir. rahmetle anıyorum.

terk etmedi sevdan beni, aç kaldım, susuz kaldım, hayın, karanlıktı gece, can garip, can suskun, can paramparça… ve ellerim, kelepçede, tütünsüz, uykusuz kaldım, terk etmedi sevdan beni…

ölüm yıldönümünde kendi sesinden şiirlerini dinlediğim, özlediğim şair.



"sus, kimseler duymasın,
duymasın, ölürüm ha.
aymışam yarı gece,
seni bulmuşam sonra.
seni, kaburgamın altın parçası.
seni, dişlerinde elma kokusu
bir daha hangi ana doğurur bizi?
ruhum... mısra çekiyorum haberin olsun.
çarşıların en küçük meyhanesi bu,
saçları yüzümde kardeş, çocuksu.
derimizin altında o ölüm namussuzu...
ve ahmedin işi ilk rasgidiyor.
ilktir dost elinin hançersizliği...
ağlıyor yeşil.

rüya, bütün çektiğimiz.
rüya kahrım, rüya zindan.
nasıl da yılları buldu,
bir mısra boyu maceram...
bilmezler nasıl aradık birbirimizi,
bilmezler nasıl sevdik,
iki yitik hasret,
iki parça can.
çatladı yüreği çakmaktaşının,
ağıyor gökkuşaklarının serinliğinde
çağlardır boğulmuş bir su...
ağıyor yeşil."

en büyük aşkı leyla erbil’e ithafen yazdıkları:

"nemsin be?sevgili, dost, yâr,arkadaş…hepsi.en çok da, en ilk de leylâ’sın bana.bir umudum,dünya gözüm,dikili ağacımsın.uçan kuşum,akan suyumsun.seni anlatabilmek seni.ben cehennem çarklarından kurtuldum.üşüyorum kapama gözlerini…”

bence şair leyla'dan mevla'ya ulaşanlardan olmuş

"kendisine yöneltilen “tek kitapla şair mi olunur?" eleştirilerine "tek kitapla peygamber olunuyor da neden şair olunmasın" diye cevap veren şairimiz.

diyarbakır'da müze haline getirilen evini ziyaret etme şansına eriştiğim dağların şairi.
hasretinden prangalar eskittim;

türk edebiyatının en önemli isimlerinden
ahmed arif'in doğum günü bugün
doğum günün kutlu olsun
ahmed arif (21-nisan-1927)
saygıyla ve özlemle
öyle yıkma kendini,
öyle mahzun, öyle garip...
nerede olursan ol,
içerde, dışarda, derste, sırada,
yürü üstüne - üstüne,
tükür yüzüne celladın,
fırsatçının, fesatçının, hayının...
dayan kitap ile
dayan iş ile.
tırnak ile, diş ile,
umut ile, sevda ile, düş ile
dayan rüsva etme beni.
gör, nasıl yeniden yaratılırım,
namuslu, genç ellerinle.
kızlarım,
oğullarım var gelecekte,
herbiri vazgeçilmez cihan parçası.
kaç bin yıllık hasretimin koncası,
gözlerinden,
gözlerinden öperim,
bir umudum sende,
anlıyor musun ?

ahmed arif