aşık olunan kişi reddederse alınacak pozisyon

biraz sorgularım

(bkz: çök kapan tutun)

harbiden böyle olmuyor mu ya? ahshs

bi görselle değil ama sabahattin ali’nin şu cümlesi ile açıklayabilirim.

“sonra çıkıyorsun dışarı, bakıyorsun güneş hala tepede. yıllardır kurduğun cümleyi, bilmem kaçıncı kez yeniden kuruyorsun. ne yapalım, kısmet değilmiş...”

terste kalınmış demektir artık bundan sonra hiçbir pozisyondan hayır gelmez.

ben bazı kişiler tanıyorum öylece duruyorlar. kal geliyor desen sonrasında hiçbir duygu belirtisi olmadığından sosyopat gibi bir izlenim vermekteler.
onlar kesin bön bön bakar.
reddedildiğini birkaç gün sonra anlar zaman algısı kaybolduğundan zaar.
sonra da bi iki gün yine kurban rolü ağlar eder
hayatına hiçbir şey olmamış gibi devam ederler.
korkunç değil mi lan?
olm bu ruh hastalığı ne zamandır sosyal yaşantınızda normalize ediliyor
olağan şaşkınlıkla seyrediyorum.

kaşık (spoon) deneyin. x: seni seviyorum y: ahshs git be salak x: kaşık pozisyonu al (peki y gidiyorum ben boynu bükük) y: hadi şuradan dümdüz canım x: canım dedi bana

hayatımda iki defa red yedim. biri red bile değildi. öğrendiği halde bilmiyormuş gibi davranmayı tercih etti.
diğeri de kötü bir tepki vermedi.
lisede çirkin ördek yavrusuydum da.
*
sonra hepsini elde ettim. bindim üstlerine vurdum kırbacı.
dolayısıyla o ikisinde pek pozisyon olmadı.
*

siper et gövdeni dursun bu hayasızca akın.

(bkz: beşli savunma)

cenin pozisyonunda uyumak. sırt ağrılarına da iyi gelir hem.

üzgün erkek oturuşu diye birşey vardır, o yoldan geçen herkes bilir.
.

elde etmediginize aşık olmayınca olay çözülür.

siz niye aşık oluyorsunuz lan onlar olsun.

(bkz: çök kapan tutun)*

dostça veda edip sırtını dönmektir. aşk iki kişiliktir. birinde yoksa diğerindeki duygu kesinlikle o insanı bağlar. gönlünde yok diye kimse suçlanamaz. "keşke gönlündeki ben olsaydım" serzenişinden başka mutluluk dilemek yakışır insana. ve evet, pozisyon kesinlikle geriye dönüp kendi yolunu bulmaktır. başka ihtimallere giden o keşfedilmemiş yolu...

dizler ve kafa karna çekilerek, sağ yumruğun havaya doğru kalkmasıyla alınan (bkz: lenin) pozisyonu
edit: sağ yumruğunu kaldırıyomuş la adam. güney ülkesi düzeltti.*
bende sağ el farklı bir görüş çağrıştırdığı için ihtimal vermemiştim*

bunu bir kaç kez yaşadım ve yüzüme acı bi gülümseme oturuyor. sonra gözlerim doluyor ağladım ağlayacam moduna giriyorum. olay mahallinden uzaklaşınca bi rahatlıyorum ama uzaklaşana kadar yer yarılsa, tepeme yıldırım düşse, freni koparmış bi kamyon uçarak gelip çarpsa gibi dualar ediyorum. zihnimde "seni kimse sevmedi, sevmeyecek" sesi yankılana yankılana oturuyorum bi banka, yakıyorum bi sigara ve "hayırlısı be gülüm" diye diye içiyorum.

tabi sonrasında bir daha bu kişinin karşısına hiç çıkmıyorum, görünce kafamı çevirip yok gibi takılmaya zorluyorum kendimi. üniversitede biri farketmişti bu durumu ve yürüdüğüm kadınları uyarıyordu. prada aşıksa böyle davranır, davranmıyorsa aşık değildir dikkat et bacım gibisinden. ona neyse.

(bkz: ferma)

kendi işine bakmak ve ilgilenilen kişiyi bir daha rahatsız etmemek, bence en doğru pozisyon olacaktır.

ben reddedince
"şu" oldum
o yok oldu