ateistler zor günlerinde kime sığınıyor sorunsalı

işim düşünce zor günümde sığınır sonra da unuturum.çünkü agnostik olmak bunu gerektirir.

ben agnostiğim başım sıkışınca en dindar ben olurum. başı kurtardıktan sonra agnostik olmaya devam ederim. allah varmış yokmuş, dinler varmış yokmuş bana ne derim.

yalvar yakar allaha sığınıyorlardır.

tabiki annelerine

kime sığınırsan sığın faydası maddi olarak yok(buradaki maddilik para değildir)
ateistte , öbür tayfada ancak geçici manevi olarak rahatlar ,neye-kime sığınıyorsa.

ben demedim bana laf etmeyin , 1 miyar duanın papanınki dahil 1 aspirinin verdiği faydayı vermediğini herkes biliyor,cübbeli dahil ,şekeri çıktı mı doğru hastaneye.
allah kimsenin başına ağır bir vaka vermesin o yeter.

bir tanıdığım ateist arkadaş var. psikolojisi git gide bozulmuş zamanında, intihar etmeyi düşünmüş. muhtemelen alkole vuruyordu kendini, ara ara sarhoş halde yazar. neyse ki bugün daha iyi şükür rabb'ime. intihar düşüncesine sahip olması bile üzücü bir insanın. acı çeken insan görünce üzülüyorum.
______


#2829686
evet. her defasında hem de.

ben şahsen ara sıra şuna sığınıyorum,

annelerine, babalarına, kardeşlerine sığınıyorlar. o da olmazsa en güzel, yüzüne bakmaya doyamayacağın, cillop gibi bir manita yapıp ona sığınıyorlar.
(bkz: heredot cevdet)

mantığa. nerde hata yaptım diye düşünüp sorununu çözmeye çalışıyor. eğer sorun çözülemeyecek bir durum varsa ölüm falan gibi bir durum varsa ortada doğanın kanunu diyor, sevgiye sarılıyor etrafındakilerle o dönemi atlatıyor.

tanrıya sığınınca sorun çözülüyor mu. mesela issizsen tanrı sana iş mi buluyor, bir melek arayıp mülakata mı alıyor. bir dine sarılmak çocukken gözlerini yumup korktuğun şeyin geçmesini beklemek gibi bişey. kendini kandırmaktan ibaret. gözünü açtığında sorun hâlâ orda duruyor oluyo. karanlıktan korkup göz yummak saçmalık, kalk ve karanlıkla yüzleş korkunu yen.

"allah'a sığınmak " kur'an'a bakılınca ateyistlerin anladığı bir sığınma olmadığı görülür. muhammed peygamber, gelen ayetlerle çatır çatır mekke'de ve medine'de islam devrimini yapmıştır. zamanın; tefeci, tekelci ve köleci müşriklerine karşı yapılan bu devrim üfürüğe ve duaya dayanmaz. tamamen siyasal bir devrimdir.

ilkeleri; eşitlik, adalet, ölçüyü ve tartıyı doğru tutmak üzerine olan bu devrimle insanlar " karanlıklardan aydınlığa çıkarılmıştır" bakara 257.

öyle ölçüsüz, tartısız çürük evde oturup, allah'a deprem erteletme anlayışı kur'an'ın itikadı değildir.

yani, başlıktaki ateyist yazarların pozitif metodla sorun çözmesi kur'an'a daha yakındır, ehlisünnilerinkinden. evet.

kimseye sığınmayız. dua etmektense zor günlerden nasıl çıkarız diye çözüm ararız.

richard dawkins'e...tovbest...

#3031937 keşke onu söyleyemiyoruz maalesef yazsaydiniz

soru kendi içinde örtülü bir itiraf mı içeriyor: tanrı 'ancak ki çaresiz ve zorda kaldığınızda, başkaca çıkar yol kalmadığı için mecburiyet ve ancak çaresizlikten' sığınılıp yalvarılan biri mi... (iyi de, peki yine bile sonuç almadığınızı gördüğünüzde inancınız değişiyor mu: hayır)
ateistleri düşünmeyi bırakında siz, kendiniz hakkındaki bu gerçeği düşünün.. (sığınsanız dahi sonuç almadığınız, almanızın bir garantisi de olmayan yer, sizce sığınılmaya değer "dosta gider" bir ürün mü.. :)

zor günlerde her zaman ki gibi akıllarını kendilerine rehber edinirler.

ateistler inançlılar gibi aciz mi ki birine veya bir şeye sığınsın. çözüm arıyoruz.

2002'nin efsanesi hasan şaş, uçakları türbülansa girip, panik başladığında dua eden hakan şükür'e * bakarak "hakan ne diyorsa aynısından!" diyerek noktayı koymuştur.

edit:
tost makinesinden yeni çıktı!


edit 2:
diagoras'a üzerinde denizde fırtınaya kapılıp batmış bir gemiden kurtulan ve dua eden insanların tasviri olan tabletler gösterilir. diagoras sorar: “peki dua edip, sonra boğulanların resimleri nerede?”

sığınacak bir varlığa ihtiyaç duymayıp atlatmaya bakıyoruz.

çocuk değilim sorunlarımı halletmek için birine, bir şeye , kavrama sığınmam ,sorunu analiz etmeye ve asıl içinden çıkacağıma dair araştırırım ateist olarak.

duvara.