ayrılık acısı geçer mi sorunsalı

elbet bir gün geçer. erken ya da geç geçmesi kişiye bağlıdır.

geçer elbet efendim. bazısı teğet geçer, bazısı deler geçer, bazısı deşer geçer; ama mutlaka geçer.

| oğuz atay

tüylü kızımla ayrılma ihtimalimiz arttıkça hissettiğim acıdır. yüzüne bakıp bakıp ağlıyorum. gerçekten bu acı geçiyor mu evcil hayvanından ayrılanlar? bir gün zaten ayrılacaktık diyip geçirdiğimiz güzel günleri kar sayarak hayata devam etmek mümkün mü yoksa bir yanım hep buruk mu kalacak bundan sonra…

kafaya sıkınca geçer. eee önce kafada bitirmek lazım.

ayrılık acısı mı ?

bu ölüme falan benzemez. böbrek taşı gibi de değildir. orada duruyor, biliyorsun.. nefes aldığını, gülümsediğini, içtiğini, uyuduğunu, yediğini, yürüdüğünü, uyandığını, birşeyler yaptığını a biliyorsun.

ama yok gibi...

bir günaydın dese, geldim buradayım dese, sana su olacağını, hayat vereceğini biliyorsun ama ya senin verdiğin can suyunu istemiyorsa? bu acı çok başka, çaresizlik acısı bu.

ama... aması yok işte... geçmiyor...

ölümle kiyaslayanlar olmuş. arkadaşlar yakın zamanda aileminizin kıymetli üyesini kaybetmiş biri olarak yazıyorum salaklaşmayin yemişim ayrılığı geçer , geçmiyorsa siz geçmesin istediğiniz içindir. ayrılık acınız 1yili aşıyorsa sıkıntı var demektir, tebrikler terapist yolu size görünüyor. drama queen olmayı bırakın ve kısacık hayatınızı zehir etmeyin. ya bide millet 20 yıllık eşini boşuyor yada kaybediyor yine hayata bir şekilde devam ediyor.

kafesin kapısını açıp kuşun içeriden çıkmasına izin vermediğiniz sürece geçmez.

ama şöyle bir sıkıntı var. o da insanın (aşk acısı diyelim buna) hayatında düşünecek biri olmadığında düştüğü inanılmaz derin boşluk. gece kafamı yastığa koyduğumda düşünecek bir kişi bile olmaması çok kötü birşeymiş. bazen keşke aşk acısından kavrulsam diyorum.

sanırım benim tek ilacım hayatımı kaydıracak nir kadına aşık olmak. acilen hayatıma bir müzeyyen sokmam şart.

geçer ama ne zaman. oradaki zaman sıkıntı.

gecer elbet... zihnin ve ruhun icerisinde yeri yurdu olmayan her sey gecer. hem de bir gun de bir gece de.

bir şarkıda dediği gibi geçer geçer neler neler geçmedi ki

bildiğim kadarıyla geçmezse bir tür takıntı haline gelmiştir. yani bir tür psikolojik sorun haline gelmiştir. psikiyatr ne gitmenizde yarar olabilir bu yüzden.

gülerek bile anlatırsın zaman herşeyi beraberinde süpürerek geçerir

geçer geçer ölümün bile acısı geçiyor şu dünyada.

geçmesi beklenir. bu biraz nasıl ayrıldığına da bağlı. kavga ederek ayrılırsan ayrı, severek ayrılırsan apayrı. severek ayrılınca biraz geçmiyor gibi, daima yarım kalmış bir şeyler olduğunu düşünürsün, zor iş.
babam vefat ettiğinin gecesi bitmez diyordum, bitti, üzerinden 4 yıl da geçti. unutamıyorsun, onun yokluğuyla yaşamaya alışıyorsun.
bak bu da yarım kalmışlık. fakat bunda hiçbir ümit yok, ne kadar sevsen de gitti, bitti. belki de birinden severek ayrıldığında da bu ümidi yitirmek gerekiyordur. yüreğinde öldürebilirsen sevdiğini, acısı kalmaz, anısı kalır.

geçmez dediğimiz ne kaldı ki bu da kalsın bize ayrılıklar acıdır, acıtır her türlüsü ama geçer her şey gibi geçer,gider,biter sonunda.belki hafta,belki ay belki, yıllar sonra dönüp baktığında ayrılık değilde anı olarak kalacak şeylerin şimdi içimizi bu kadar hırpalaması yoruyor sadece...

geçer. belki çok zor olur ama her acıda olduğu gibi o da geçer. bir yerden sonra tatsız bir anı olarak kalır. insanın hem en kötü hem de en iyi özelliklerinden bir tanesinin sonucu olur bu olay. insan zamanla unutur. belki ayrılığı unutmaz ama acısını unutur.

geçer geçer... çok da şeyyapmamak lazım.

geçmez diyenlerin sağlıklı düşünebildiğini sanmıyorum ve onlara bir iki söz söylemek istiyorum:

20-30 yaşlarında yaşanmış bir ayrılık, unutulamayacak bir aşk destanı. kaçabilirsin, ama saklanamazsın. bu acı seni 90 yaşına da gelsen takip edecek. kimseyi onun gibi sevemeyeceksin. şimdi kahrol. üzül. verimsiz ve acı dolu yıllar geçir. evlenip çocuğu olduğu halde fake hesaplarından "onu unutamıyorum", tarzı tweetler atan ""gerçekten aşık olmuş"" kişiler gibi ol.

bu mudur?

evet aşk acısı çekmek erdemli bir şey, ama fazla da abartmamak lazım. yoksa gördüğünüz gibi konu başka yerlere kayıyor.
bize empoze edilen şu içine pembe dizi kırıntıları serpiştirilmiş mafyavari saçma senaryolu dizi kafalarından çıkmak lazım.
bu tarz ideolojiler insanı geriye götürür. en fazla yerinde saydırır.

ben de kötü ayrılıklar yaşadım ama o zaman bile duyduğum acının geçici olduğunu biliyordum, nitekim geçti de.
evet kötü bir durum, evet insanda izler bırakıyor, ama gayet normal bir durum.

yok ben illa kafamda senaryolar kuracağım diyorsan madem şöyle düşün:
o hayalinde seni çok seven, ama gerçekte ayrılmış olduğun kişi seni böyle görse;
adına üzülmez miydi?
sana acımaz mıydı?
daha iyi yerlerde olmanı istemez miydi?

bunları kur kafanda.

ayrılıkların en dönülmezi olan ölümün acısı bile geçiyor.
aşk ayrılığının acısının lafı mı olur 21. asırlılarda ?

bıçak yarası da kapanıyor. ayrılık acısı da geçiyor. soğuk havalarda ve aralarda ikisi de sızlıyor. insanın en mükemmel özelliği (bkz: adaptasyon) bence.