ayrılık acısı geçer mi sorunsalı

ayak başparmağını sehpaya vurun. bişeyciğiniz kalmaz. benim 7 sene sürdü misal. bigün ayağımı sehpaya vurdum da geçti.

konu hakkındaki görüşlerimi aşağıdaki yayınımda bildirdim.

soyle olan:

söylemiyor kimse derman
öyle zor ki mutlu olmak
yüreğimde büyük ferman
acıların çocuğuyum
ben acılar çocuğuyum

ölülerini gömen yaratıklara göre fazla ciddiye alıyosunuz bazı şeyleri

geçer, geçiyor. garip dün insta arşive geçen sene ne oldu ondan önceki sene ne oldu diye bakmasaydım çektiğim acıyı unuttuğumu hatırlamayacaktım.

canım sevgili kendim.

net geçer. bağ kurduğum bir ilişkiyse bir ay ağlama modunda takılırım sonra hayat devam ediyor yani. elalemin oğlu bana acımamış ben niye ful ızdırap takılayım ki.
hayal kırıklığı da çok olağan bir şey, ben de birilerini terk edip birilerinin kalbini kırdım. kırmaya da devam ediyorum. bazen harcanan ben oluyorum bazen de ben acımadan harcıyorum.
iki seyahat iki sosyalleşme yeni hobiler bir bakmışsın ahmetin suratı neye benziyordu ya diye düşünüyorsun en azından hiçbirinin göz renklerinin hatırlamıyorum.
bence yaşadığınız ilişkinin dünyanın en mükemmel aşkı ya da ilişkisi olduğunu düşünmekten vazgeçerseniz acınız da o oranda azalır ve biter. çünkü değildi. biraz ego okşama biraz da yalnızlıktan kaçıştı.

kısaca, geçiyor.
biliyorum senin çektiğin acıyı başkası çekmedi sanıyorsun. en büyük acıyı sen yaşıyor sanıyorsun. geçmeyecek sanıyorsun. yıllar geçiyor, bir bakıyorsun geçmiş gitmiş. ben de inanmazdım geçmez sanıyordum. ama valla geçiyor nan inan artık bize *)

o geçerde ayak serçe parmağı orta sehpaya vurmanın acısı çok zor geçiyor.

psikologlara göre 3-6 ay ya da 1 yıl sonra geçer. ilişkinin süresi, ne şekilde ayrıldığınız, instadan falan hala her yaptığını takip edip etmemenize göre değişir.
şahsımda 2 yıllık ilişkimi 2 yıl sonra atlatabilmiştim. her yıla 1 yıl harcadım ömrümden. geçiyor be. sonra güzel şeyleri hatırlıyorsun.

öldürmez biraz süründürür. zaman her şeyin ilacı.
başka şeylere odaklanmak en iyisi.

ayrılığııın acısıııı sorulur muuuu yananaa?
aşka düştüm düşeliiiiii kül oldu bahtım kara*

kendi sınırlı çevreme dayanarak yaptığım gözlemlerle, ayak uydurmak ya da hayal kırıklığına uğramak arasında bir seçim yapmak zorunda kalıyorum eğer beslediğiniz duyguların bir karşılığı olmadığını görüyorsanız, artık kolay kolay çabalamıyorsunuz. birbirimizi yemeyelim arkadaşlar, çünkü gerçekten de zorla güzellik olmuyor. acını çekiyorsun ve elbet bir gün her şey bitiyor. hayat da mizahi bir şekilde aynı nehirden iki kez yıkanılmaz mottosunu beynimize işliyor. bu aralar her şeyi, bazen çok basit ya da aptalca olsa bile fazlasıyla içselleştiriyorum ve bu durum beni bunaltmaya başladı. aptal değilim ve bunu duyurma ihtiyacım da yok.

zamanın yenemediği hiçbir şey yok. giden ve geçen her şey gibi bu da geçiyor. geçmez dediğiniz ne varsa bir gün geçer. bir süre sonra ufak bir tebessüm veya ukte kalıyor içinizde ona da yapılacak bir şey yok

geçen gün çocukların halı saha maçı vardı, ısrar edince kıramayıp gittim. bir bakayım dedim, armut dibine düşmüş mü, çocuklardan azıcık da olsa babasına çeken var mı?
rakip takımın kalecisi gelmeyince "eksik kalmasınlar" diyip kalede ben durdum. bir pozisyonda benim öküz oğlan defansı geçip karşı karşıya gelmez mi? "kıyamaz babasına, topu yavaşça yuvarlar" diye düşünmeye kalmadan bir vurdu... küçük parmağım yön değiştirip emekliliğini ilan etti.
şairlerin anlattığı aşk acısı, halı sahadaki bu evlat kurşununun yanında sivrisinek ısırığı kalır!.

nasıl bittiği veya sizin yüzleştiğiniz o kişiyi sevmiyor olmanız, aşk yüzünden canınızın yandığı gerçeğini değiştirmez.
bir zamanlar sevdiğiniz, âşık olduğunuz o kişiyi kaybettiniz.
o büyük aşkı kaybettiniz.
birlikte iyi hissetme hâlini,
sahip olmak için hayaller kurduğunuz o aileyi,
yaşadığınız tüm o büyülü ve masalsı anları kaybettiniz. bu bir süreç.
kimi gün acıdan ölecekmişsiniz gibi geçiyor, kimi gün “gebersin oç” diyorsunuz, başka bir gün “iyi olsun, kendini iyileştirsin” diyorsunuz.
tüm o kaybedilenlerin yası tutulacak ama sonra tekrar, en baştan başlanacak.
eğer aşk acısı çekiyorsanız şanslısınız. hele 30’lardan sonra çekiyorsanız çok daha şanslısınız çünkü ölmeden önce böyle büyük bir duyguyu deneyimleme fırsatınız oldu. evet, ananız ağlamış olabilir ama geçecek. öyle zaman zaman yığıldığınız köşeden kalkmamak üzere yaşamak mümkün değil. hayat beklemiyor. olmuyor yani, keşke olsa. çalışmadan, gülmeden, hayal kurmadan, amaç edinmeden yapabilse insan ama olmuyor. duygular size ait ancak size karşı yapılanlar her zaman sizinle ilgili değil. bazen ne verirseniz verin yetmez.ne kadar sevmiş olduğunuz, aşkınızın büyüklüğü, feda ettikleriniz, kayıplarınız ve onların acısı bile karşı taraf için önem arz etmez.
kendi sırtınızı kendiniz sıvazlamaya alıştıysanız biraz daha kolay olacaktır. çok az.

ali ile bir yıl ayrı kalmıştık. unutamadım bir şekilde barıştık. 2 sene önce vefat etti. bu acı hiç bitmez sanırken azaldı ve sonra daha da azaldı. aklıma yine geliyor. hergün duasını okuyorum. rahmet diliyorum.
şu an 24 yaşımda sevgililiği denediğimiz çoook yakın dostumla birlikteyim. yine heyecanlanıyorum. ergenliğime döndüm. ama aliyi silmedim. o bana yakışmaz.

yarım kaldığını hissettiğiniz şeylerin eksikliğini kabullenme kısmına geçtiğiniz zaman geçmeyecek hiçbir şey yok.

büyük düşünür ve taverna üstadı arif susam’a bakarsak sakın unutmamalıyız..

fakat, üstadın diğer çalışmalarının şu şekilde olduğunu da göz önüne alalım:
- liseli aşk,
- sevgilim gelin oluyor,
- çocuğuna benim adımı koymuş,
- yasak aşk,
- nikahsız aşk,
- biliyorum evlisin,
- evliler de sevebilir,
- kadın bir gün aşk bir mevsim,
- nerde tırak orda bırak,
- sıktı mı canını sıktı mı, kov gitsin unutursun,

şarkılar gerçektir.

özet: kesinlikle unutmalı kıza da, kendimize de gereksiz sıkıntı çıkarmamalıyız.

her yerde diyorum, montla sıç hehe...