başarı

birçok insanın ensesinde bekleyen canavar, kabus.

başarı bana göre ikiye ayrılır. birincisi insanın kendisi için tanımladığı başarı/başarılar, ikincisi ise toplumun insan üzerinde tanımladığı ya da toplumun etkisinde kalarak tanımlanan başarı/başarılar. zaten kabus olarak bahsettiğim başarı tipi ikinci kategoriden çıkıyor.

başarının ne üzerine tanımlandığının bana göre pek bir önemi yok. maddi de olabilir manevi de. insanın kendisiyle de ilgili olabilir başkalarıyla ilgili de.

toplumun otomatik olarak tanımladığı başarı kavramları insanların kendisini başarısız, yetersiz hissetmesine sebep olabiliyor. mesela çok başka konularda çok yetenekli gençler dayatılan sınav sistemiyle ezilip yok ediliyor.

nefret ettikleri bölümleri okumak zorunda kalanlar, kendilerine göre olmayan okulları/işleri bırakamayanlar ve hatta boşanamayanlar var. çünkü başarı ve başarısızlığı toplum tanımlıyor.

tüm bunlarla beraber kişilerin yetenekleri toplumsal başarı tanımlarına uymuyorsa önemsenmiyor, zaman zaman engelleniyor bile.

okulu bitir - iş bul - evlen - çocuk yap insanların zaman zaman isyan ettiği zaman zamansa gerçekleştirmek için bütün mutluluklarını, maddi manevi kaynaklarını heba ettiği bu kalıplar da birer toplumsal başarı öğesi.

kpss'yi kazanamadığı için zengin olan arkadaşım var mesela*. o sınavdan sonra herkesin gözünde başarısızdı. şimdi herkes başarı öyküsünü konuşuyor. toplum başarı konusunda baskıcı olduğu kadar ikiyüzlüdür. bugün yaptığınız bir hareketin başarısız olacağını ön görüp sizi yerden yere vururken yarın sonuçlar başarılı olursa sizi hep desteklemiş rolüne bürünür.

bu konuyla ilgili çok beğendiğim bir tanımı da şuraya iliştireyim: #2133277

olmak istediğim beni herkese rağmen yaşattığımı fark ettiğim andayım. o küçük hasta kız çocuğu şu an beni izliyor olsaydı eminim gurur duyardı. çünkü o bile inanmamıştı kendine. tren raylarıyla bile kendisinden daha çok ilgiliydi. bastırdığı duyguları canını her daim acıtmayı başarabilirdi. şimdi ise hayatı deli dolu seven büyümüş bir kadın oldu o kız çocuğu. hayal kurdu ve gerçekleştirdi. küçük düşünmemeye ve devleşmeye hep devam etti. yolunu kendi çizdi. kendisini yine kendisi inşa etti. yapmak istediği her şeyi düşünmeden yapmayı, yeni alanlarda kendini geliştirmeyi ve sürekli denemeyi adet edindi.
bu engebeli zor yolun koşucusu en çok da neyi öğrendi biliyor musunuz?
yaşamak istiyorsan dilediğin gibi kendini sevgiyle yont, sevgiyle yoğur. elin yüzün sevgiye bulaşsın. yaptığın her işi sev. fakat ilk önce kendini sev. öyle çok sev ki kimsenin seni sevmesine ihtiyaç duyma. kendi kendine yet. en çok da inan. yapabileceğine, bu oyunda galip olabileceğine inan. sevgiyi besleyen en büyük atak inançtır.
tüm kalbimle kendime inandım ve bugün o ellerinde yara izleri, gözleri şişmiş, yataktan çıkmak dahi istemeyen hasta küçük kız karşımda olsaydı derdim ona.
‘’ sevdin, inandın, başardın. iyileştin ve kazandın…’’

tek başarım sözlüklerde yazar olmak. böyle hayatı seveyim.

sürücülerin genellikle yayalara yol vermediği yollarda, dört bir yandan arabaların akın akın geldiği ilginç kavşaklarda karşıdan karşıya geçmek ve bu şekilde bir ömür sürmek.

varmak istenilen hedefe ulaşmış olmaktır, ulaşma gayretidir.

edindiğimiz sıfatlar veya kimlikleri sahip olduğumuz başarılar belirler.
belirli bir puanı almadan hastane odasında kapıda tabelada dr sıfatını alamazsınız.
bütün başarıların bir bedeli vardır. ve o bedel genelde yalnızlık ve fedakârlıktır.

çabalamadan gelen başarı tatminsizlik yaratır ve bir gün mutlaka elinden kaçar; hayat, çabalamadan gelen en büyük başarıdır.

inanmanin yarisidir

sizden başka hiçbir değişkenle ilgili olmayan durum.

insanı için için ahlaksızlaştıran bir şey.
makbul olanı bir "şey" uğruna olanıdır. diğer türlü çok korkunç...

karşılaştırmalı zikzok.

success,der erfolg

başarı dediğin şey ne?
sabah alarmı çalınca sövmemek mi?
çayı soğumadan içebilmek mi?
bir gün iyi ki kalkmışım diyebilmek mi?

basarmak.