bilgisayar oyunları neden şiddet üzerine kuruludur sorusu

ondan etkilenip birbirlerini sahiden yok etsinler diye.

silahın olmadığı oyun yok gibi.

bilgisayar oyunlarıyla haşır neşir olmayan yazar tanımı. birçok oyun var birçok kategori var. spor veya araba aklıma gelen ilk 2 alternatif oldu. birsürü oyun var yani hepsi silah değil ki. hiç mi tır sürmediniz yav

football manager'de topçular birbirini yumrukluyor da biz mi göremiyoruz acaba

çok çeşit türde bilgisayar oyunu var ancak popüler olanları genel olarak şiddet üzerine kurulu olanlar. bunun sebebini düşündüm ve şuna karar verdim;

her bilgisayar oyununda bir çatışma, bir rekabet söz konusudur, işin heyecanı da orada zaten, rekabet olmazsa oyunu oynamanızın bir amacı olmaz. ancak şiddet içerikli bir oyunda rekabetin en yoğunu, en ateşlisi, en heyecanlısı yaşanır. çünkü bir rekabetin en ama en sonu öldürmektir, karşındakini yok etmektir.

dolayısıyla böylesine yoğun heyecan, rekabet içeren bir içeriğin daha çok tercih edilmesi normal.

bilgisayar oyunları, ya da dijital-analog farketmeksizin her türlü oyun, kazanmak veya başarmak üstüne kuruludur. savaş ile alakalı herhangi bir oyun tabii ki şiddetin uygulanması ile kazanılacaktır ama konusu şiddet içerikli çatışmalar olmayan pek çok oyun da var, ondan dolayı boş bir soru...

normalleştirmek için.

"erkek çocuğu bebekle mi oynar?!" diyerek silah alıyolar. daha 2-3 yaşındaki çocuk silahın ne olduğunu, ne işe yaradığını biliyor. biraz büyüyüp okula başlıyor, bilgisayarda/tablette/telefonda "şiddet" içerikli oyunlar oynuyorlar. aileler farkında değil mi? tabii ki farkında. peki ne yapıyorlar? "bu sadece oyun, bir şey olmaz." diyerek normalleşmesini sağlıyorlar. yetişkinlerin şiddetine/cinayetine çözüm bulamazken 15-16 yaşındaki çocuklara kadar düştük. birkaç ay sonra 8-9 yaşındaki çocukların haberlerini paylaşıyor olursak şaşırmam.

bazılarınızın kafasının içinde beyin yerine bulgur pilavı olduğunu düşünüyorum. bu kadar düşünceden ırak bir kafa yapınızın olması beni hayrete düşürüyor. bir insan bir oyundan-filmden-diziden etkilenip şiddete başvurmasındaki sebebi o oyunlara filmlere yükleyecek kadar sığ bir bakış açısı daha görmedim, okullarda şiddet eylemleri oluyor diye okulları kapatmaya çalışmak gibi bi şey bu.

bir çocuğa oyuncak olarak araba, bebek almak ne kadar normalse oyuncak silah almak, silahlı bilgisayar oyunları da o kadar normaldir, önemli olan onun oyuncak olduğu oyun için yapıldığını ve normalde silah kullanmanın kötü ve yasak olduğunu öğretmemişseniz o zaman sıkıntı olur tabiki. ben, kuzenlerim, hatta sonra yeğenlerim oyuncak silahlarla oynadılar ama büyünce içlerinden bir terörist çıkmadı. sapla samanı ayırmayı öğrendik çünkü.

dünyada esrb oyun derecelendirme kuralarına göre şuan piyasadaki oyunların sadece %10-15 i ağır şiddet içeriyor. 45-50lik bir kısmı şehir yapma, rol yapma oyunları. ki bu oyunlar zaten +18 olarak işaretlenmiş ve yetişkinlerin oynayabileceği oyunlar olduğu özellikle belirtiliyor, bunu kontrol etmek de ailelerin işi tabiki. ama sistemdeki eksikler üzerine rasyonel düşünüp sorunun köküne inmek ve ihmal sahibi kişileri cezalandırmak yerine size kalsa koskoca oyun sektörünü, 3-5 ipsiz sapsız psikopat insan bile olamamış yerden bitme velet saldırı düzenledi diye kapatmaya kalkarsınız. kolay olan bu çünkü. bilginiz yok, fikriniz çok yemin ederim.

başlıktan itibaren hatalı, bir kere tüm oyunlar şiddet üzerineymiş gibi açılmış. ikincisi oyundan etkilenip şiddete başvuracak zekaya sahip insan zaten herhangi ufacık bir şeyden de tetiklenir mesele oyun falan değil. zaten oyunları bu bahanelerle yasaklamaya çalışıyorlar. ulan gta da defalarca katliam yaptım ama bir tane insana ya da hayvana vurmamışımdır, hayatımda hiç kavga etmedim. ayrıca oyunlarda şiddet olması aksine sağlıklı kişilikler için gereklidir, çünkü biz erkekler genetik olarak enerjimizi boşaltmak zorundayız, eskiden av yapılırdı simdi oda olmayınca spor salonlarına, oyunlara, halısahaya falan atıyor millet. erkek biyolojisi ve psikolojisi kadın gibi değildir. yani asıl bu yoğun duyguları atacak alan bırakmazsanız kaos çıkar. inanmıyorsanız spor salonlarını, halısahaları, oyunları kapatın bakın neler oluyor.

bir sürü oyun çeşidi var hocam niye hep şiddet olsun

amerikan askerlerine ilk kez orta doğuya gitmeden önce savaş oyunları oynatırlar.
demek ki bir alışkanlık yaratıyor.
kimse kimseyi kandırmasın.

tek bir sebeple açıklanamayacak konudur.
şiddet oyunları aslında "hayatta kalma" üzerine kurulu olduğu için oyundaki akışa kitlenme, kahramanlık hikayelerinin içinde güçlü olduğunu hissettirerek kişinin ekranda daha çok aktif kalması, satış ve sektör vs gibi şeyler aklıma geldi açıkçası. şiddeti normalleştirmeyi bir amaç olarak benimsemek değil de kitleyi kolay ve uzun süreli tutma gibi.
para diyorum yani.

ha ama özellikle çocuk ve ergen grubunu şiddeti normalleştirme noktasında etkiliyor mu? etkiliyor. bu konularda yapılmış yüzlerce belki binlerce çalışma, araştırma, yazılmış makale var. "şiddet içeren yayın, çizgi film, bilgisayar oyunlarının çocuklar üzerindeki etkilerine dair" vb şekilde biraz bakınca çoğu (hepsini okumadım tabi) orantılı sonuca ulaşıyor.
bir tanesinde mesela 4. ve 5. sınıf öğrencisi çocuklara önce şiddet içerikli oyun oynayıp oynamadıkları soruluyor. çoğu oynamadığını işaretliyor. oyun içeren bir liste verilip oynadıkları oyunları işaretlemeleri istendiğinde çocukların aslında neyin şiddet içerip içermediğini bile anlamayarak oynadıkları fark ediliyor. bu bile çoğu şeyi açıklayıp yeni sorular getiriyor aslında.

o yüzden ne "ben yapmadım, iradeliyim, başkası yapıyorsa zaten maldır" gibi bir düşünce, ne de şiddeti fıtrat diyerek meşrulaştırmak, kendi iradesini bir bilgisayar oyununa emanet edecek kadar zayıf görmek ve dünyayı sadece kendi sınırlı tecrübesinden ibaret sanmak mantıklı geliyor açıkçası. avcılığı ve hayatta kalma içgüdüsünü, bir ekranda sebepsizce birilerini vurmakla bir tutmayı ve artık oyunun sadece erkekler tarafından oynanmadığını düşününce biraz ne bileyim yani ne diyeceğine diyip diyemeyeceğine... erkekleri de ayrıca küçük gösteriyor gibi.
koca koca insanlar da bir zahmet ne kendisini ilkokul ve üstü çocuklarla ne de yetiştiği dönemin şartlarıyla karşılaştırma yaparak bir tutmasın. dönem değişiyor, sistem değişiyor, çocukların ve ergenlerin merakları, konuşmaları değişiyor. önceden zorbalık diye bir şey yokken/çok azken son 4-5 senedir artık kesici, delici aletlerle yaralamaya varan fiziksel şiddetler, zorbalıklar gündem oluyor vs.
gündem üzerinden direkt şiddeti insan öldürme davranışı olarak görüp, "öldürme" niyetiyle hareket etmeyen insan çoğunluğu sebebiyle bu oyunların şiddeti normalleştirdiği gerçeğini yok sayarak konuşmaya, görsellere sürekli maruz kalmanın yarattığı duyarsızlaşmayı reddetmeye gerek yok. bence.

önce ebeveynlere sonra eğitim sistemine akıl ve de fikir diliyorum.

yine mi aynı zırva.

onyıllardır oyundaki şiddet sabitken (ki 90'larda en ufak denetim yok, 6 yaşında bebeler kafa kopartıyor omurlik söküyor) neden toplumdaki şiddetin dönem dönem arttığını, bazen çıldırdığını, bazen sıfıra yaklaştığını açıklamıyor böyle koltuğunda profesör iddiaları.

+ yukarıda söylenmiş, bu nasıl başlık: milyar tane oyun var sıfır şiddet, çiçek böcek toplatan.

okul basıp onlarca çocuğu katletmek için değildir herhalde. mesela ben ortaokuldan beri mortal kombat oynarım. 39 yaşıma geldim, hâlâ da fanıyım. ama bugüne kadar kimsenin omurgasını söküp bedeninden ayırmaya dair bir fatality fantezisi kurmak aklımın ucundan bile geçmedi. dolayısıyla asıl mesele oyundaki şiddet değil.,o şiddeti gerçek hayata aktarabilecek kadar gerçeklik algısını kaybedip, empati yoksunu veya ciddi psikolojik sorunları olan bir mal olmaktır.

gerçek hayatta ve insanoğlunun fantezi dünyasında ne kadar şiddet varsa oyunlarda da o kadar şiddet var.

insan zararlı bir hayvandır oyunlar bunun yansıması aslında. savaş oyunları ö*dürmeyi ya da zarar vermeyi öğretmez insanın içinde zaten mevcut bu tip dürtüler. kendini korumak isteyen de zarar verir keyif alan da. yani mesele sonradan öğrenmek değil, her içerikte kusur bulunur ama aslında kusur içerikte değil insanda.

insanlar gerçekten çok enteresan. bilgisayar oyunları dünyada var olan şeyler üzerine geliştiriliyor. silahlı oyun dediklerinizin bir kısmı ikinci dünya savaşı konulu savaşlar. bayağı normandiya çıkartması'nı falan oynadım ben. pembe dünyalarınız zedelenmiş olabilir ama bu olaylar oldu. o zamanlar bilgisayar da yoktu. daha oyunlara gelme şansımız yok yani.

size kendimden temiz bir örnek vereyim. ilk olarak 11 yaşımda gta oynamaya başladım. çıkan bütün gta oyunlarında da şehrin içinden geçerek oynadım. ilk oyunda en sevdiğim şey "gouranga" idi. bir grup turuncu kıyafetli insanı aynı anda öldürdüğün zaman kazandığın bir bonus gibi düşünebilirsiniz.

sonrasında, içinde silah olan bir dünya oyun oynadım. savaş temalılardan, şehirde isyan çıkartmaya, uzaylılarla savaşmaktan, holivud stayla dünyayı düşmandan kurtarmaya kadar. askerde g3 ile attığım 3 mermi haricinde elime silah almışlığım yok. onu geçtim bir tane karınca ezmişliğim yok ve bu konuda gerçekten ciddiyim. adımımı değiştiririm gördüğüm zaman.

yani mesele, oyun değil. hiç olmadı. hiç olmayacak. mesele, devletin ve ailelerin çocuklarına temel eğitim, yaşama şartları, sağlık şartları gibi şeyleri sağlayamamasıdır. bunları söylemeye kimsenin götü yemediği için "bu oyunlar çok kötü yea" diyor herkes. sorun çözmek istiyorsanız cambaza bakmayın. arkasındakine bakın. cambaz paranızı alır, çekilir. iki tane sorununuz olur.

dünden bu yana her yerde yine bilgisayar oyunlarının tehlikeleri ile ilgili başlıklar, haberler, tv kanalları bile çoşmuş durumda, işin şiddet boyutunu geçip, oyunların müslümanlığa karşı, bir müslümanın bilgisayar oyunu oynanaması gerektiğine kadar getiriyorlar. inanılmaz bir propagandaya tabi tutulmuş durumda oyun sektörü tekrar. bilgisayar oyunlarıyla ilgili yasanın meclisten geri döndüğü şu sırada, çok manidar hareketler. müslümanlık cahiliye dönemini yaşıyor gibi tekrar.

yıllardır bilgisayar oyunlarında insan öldürme simülasyonları deneyimliyoruz ve hiç kimse bunun anormal bir şey olduğunu sorgulamıyor. ilginç.

gerçek hayatta yapılamayan şeylerin bu tip simüle ortamlarda yapılarak bir sahte tatmine ulaştırma amacı var. fakat neden insan öldürme vakası bu kadar seviliyor ve normal karşılanıyor veya böyle bir tatmine ihtiyaç duyuluyor? yani şu saçmalığa bak: el kadar veletler ekran başında keyifle insan öldürme antrenmanı yapıyor. ha biz de içinde bulunduk bu oyunların çocukken kaçınılmaz olarak. beni sarmazdı. counter oynayanları bir tık cahil gibi bulurdum. bence haklılık payım var. ilkel ilkel güdüler.

bu bir alışılagelmişlik işin özünde. ve ruh hastası bir faaliyet. artık bu farkındalık vuku bulmalı.

oyun olduğu için. ben de çocukken oyun oynadım hala zevkli geliyor bana ama oyundan etkilenip kimseyi vurmadım. herkes evlenmek zorunda değil çocukla ilgilenmezsen başıboş kalır.

90'larda bu oyunlarda adamı vurunca yok oluyordu. sonra ceset olmaya başladı. sonra da cesete ateş ettikçe veya bıçakladıkça kan çıkmaya ve parçalanmaya başladı.

oyun yapımcıları bunu yaptı, kabul edin.