bir ailenin çocuğuna yapacağı en büyük kötülük

bir çok aile çocuğunu 20 yaşında kaybeder. ancak bundan hiçbir zaman haberi olmaz.
ilgisiz, sevgisiz bir çocuk büyütmemeniz dileğimle..

aşırı korumak en büyük kötülüktür. bırakın çocukları yahu...

eğitmemek, çocuğun eğitimi ile yakından ilgilenmemek.

sevmemek diyeceğim ama daha kötüsü de var.
sevmediği halde bir de seviyomus gibi davranıp çocuğunu nankör saymak... bundan kötüsünü henüz görmedim..

haberlerde gördüğümüz gibi bu konuda vatandaşımız çıtayı her geçen gün daha da yükseğe koyuyor. çocuğunu bir kilo patates için pazarlayan bir aile vardı. evet ailelerimiz bazen bize insanlara güvenmemiz gerektiğini öğretsede bazılarımız şöyle kötülüklere maruz kalıyor.

koruduğunu sanarken aslında kısıtlaması, sevgisini göstermeyi unutup, hayatı öğreteceğine her şeye onu geciktirmesi, kendini savunmayı öğretmeyip, özgüvenini parçalayarak başına gelen kötü olaylarda suçu onda bulması ve en önemlisi de sorumluluk verip başarması için yetki vermemesi. işte bir insanın hayatını bu kadar basit bir şekilde yok edebilirsiniz. ve hepsini de kan bağınızın size verdiği yetkiye dayanarak özgürce yapabilirsiniz. biyolojik devamlılığınız olduğu için çocuğunuzun hiçbir bireysel davranışı olmamasına özen gösterirseniz de kusursuz bir cinayet olur,tebrikler.

yaşayamadıklarını , hayallerini , beklentilerini çocuk üzerinden yaşamaya çalışarak , çocuğun birey olmasını engellemek.

dayakla terbiye etmeye çalışmak bundan daha büyük kötülük ve salaklık olamaz
sonra çocuk niye böyle oldu derler. neden acaba?

onu çok fazla kısıtlamak. hiçbir şeye izin vermemek. çünkü çocuğu direkt yalana itiyor ve gitgide yalanlar artıyor aileyle çocuk arasındaki bağ daha da zayıflıyor. çevremde şahit olduğum birileri vardı o yüzden bu kadar net konuşabiliyorum. aileler otoriter olucam diye çocuklarından oluyor. yapılmamalı bence.

her işine çocuğu adına koşmak ve onu bu dünyaya hiç hazırlamamaktır.

toksik, karamsar, pesimist davranmasıdır. çocuğu depresyona sürüklerler. herkes ana baba olmamalı anasını satayım.

özgüvenini yok etmek, yeri geldiğinde hiçe saymaktır.
üzerindeki baskının ileride o çocuğun hayatına yansıyacağını düşünmemektir.

onu saf yetiştirmek bütün kötülüklerden uzak büyütmek .

aile de bir yere kadar kank. bir yerden sonra yalnızca "biz ve biz" kalıyoruz kendimizle karşı karşıya. bir enkaz da devralmis olabiliriz aileden; ama olsun; insan olmak be cancağızım, her zaman mümkün olsa da biliyorum ki süreç çok zor...

onun her dediğini yapmak, bulutlarda gezinmesini sağlamak. ve sonra da pat diye bırakmak.

onu bunu bilmem, bence oğlan çocuğunu baba yetiştirmelidir.

her şeye şıp diye emek ve zorluk göstermeden vermesi, sahiplendirmesi.

(her şeye zorluk göstermeden sahip oldum, zorluk nedir bilmiyorum ve hâlâ böyle devam ediyor. emek vererek zorluk çeken insanları da pek anlamıyorum.)

+ üstteki yazarından dediği gibi erkek çocuklarını babaları yetiştirmelidir.

hiçbir şey yaptırmamak.

hiçbir karar vermesine izin vermeyip hayatlarını kısıtlamak.

hiçbir şey yapmasına izin vermemek ya da izin alana kadar çocuğu sorduğuna soracağına pişman etmek. bu tip şeyler hem çocuğun özgüvensiz yetişmesini sağlıyor -çok fazla ortam görme, kendini gösterme fırsatı bulamadığı için - hem de nasıl olsa izin vermez deyip birçok şeyi izin almadan zihninde zaten olmayacak deyip silmesine yol açıyor ki bu da kişinin cesaretini kıran önemli bir unsur. ileride sıradan bir insana bir şey sorarken kalbi ağzında atan, içine kapanık bir tipe dönüştürür kişiyi. hiçbir zaman tek başına bir şey yapmaya cesaret edemez, her zaman bir cesaret veren, kendisine güç verecek birine ihtiyaç duyar. en önemlisi bu olayın ters tepmesidir ki bunun sonu genelde hoş yerlere gitmez. o da; çocuğun artık her şeyi sormadan, gizli gizli yapmaya başlaması, a'ya gidiyorum deyip z'den çıkması. ve bu yalanlar bir defa başladı mı sonu gelmiyor. en iyisi makul şeylerde hemen ters tepki vermek yerine çocuğa yeri geldiğinde şans vermek, kendine güvenen bir birey olmasını sağlamak.