bir ailenin çocuğuna yapacağı en büyük kötülük

en büyük kötülük kişiye göre değişir.
bence kolaycılığa, hazırcılığa alıştırmak
geleceği için en büyük kötülüktür.

1. evlenmek için evlenen çiftler
2.anneliği çocuğun sahibi babalığı para kazanmak olarak gören ebeveynler
3. elaleme bir kısır olmadığını ispatlamak
4. bütün iyi hallerin kendilerinden kötü hallerin çocuktan kaynaklı olması
5. kız ve erkek evlât ayrımı
6. ebeveynlerin evlatlarına değer vermemesi bunu elin oğlundan/kızından beklemeleri
7.evlatların sadece bakım ve ihtiyaçlarını giderince sorumluluklarının tamamlandığını düşünmeleri

çocuğun ozguvenini elinden almak.

(bkz: aşırı korumacı aileler en iyi yalancıları yetiştirir)

görmemek bence... doğurmak büyütmek yedirmek içirmek değildir aile olmak. çocuğunu görmektir. ne sever ne sevmez bilmektir. canı yanıyor mu aldığı nefesten anlamaktır. görmediği çocuğa aile oldum dememeli insan.

iyi yalan söylemeyi öğretmektir.

miras ve zenginlik bırakmamak. öğrenebileceği bir zanaat bırakmamak.

yanında sürekli tartışmasıdır.

gerekli sağlık taramalarını yaptırmamak. geç hamile kalıp riskleri arttırmak. bile isteye kendi keyfi için doğuştan sorunlu doğacak akraba evliliği gibi evlilikler yapmak.

norveçte falan insan hayatı değerli. burada engelli olmak çok zor.

çocuğu dünyaya getirip, onu tek başına var olamayacağına inandırmak. daha büyük bir kötülük yok.

ailenin kendisinin istediği kalıpların içerisine baskıyla, şiddetle sıkıştırmaya çalışması. kırk numara ayağı bile zorla otuz altı numaraya sığdıramazsınız. hele bir de insanı... o ayakkabı illa patlar.

kısıtlamak

saygı duymamak
hor görmek
sevgiden mahrum bırakmak
çocuklar arasında ayrımcılık yapmak

o çocuğu yapması

hiç onaylamamak.

ebeveyn olabilecek yeterliliğe sahip olup olmadığını düşünmeden çocuk sahibi olmak. hatta bunu anne-baba olmayı düşünen çiftlerin de inisiyatifine bırakmamak lazım. böyle ehliyet sınavı gibi, sözlü uygulamalı, hatta üniversite eğitimi gibi 2-3 seneye yayılmış bir eğitim ve bu eğitime bağlı yeterlilik test ve gözlemlerine dayalı olarak izin verilmeli.

sonra ortalıkta bir sürü anne babalarının aşamadıkları travmalarının etkisiyle yetiştirilmiş, ebeveynlerin kendilerinin gerçekleştiremedikleri şeylerin hırsıyla hiç istemedikleri hayatları yaşamaya zorlanmış bireyler...

sünni, alavi, şii, kemalist olmasına göz yumması yeterli.

yaşadıklarından ders çıkarmayan, çocuğunu da uyaramaz. evet.

ailesi varken ona kimsesiz hissettirmesi ve kendi eksikliklerini çocuklarında gidermeye çalışmasıdır.

çocuklar bir hayata yeniden başlama simülasyonu değildir. kendi yapmadığı veya yapamadığı şeyi geriye kendisi geriye dönemediği için çocuğuna dayatmak saçmalamaktır. demek istediğim mesela benim çocuğum doktor olacak demek gibi. çocuğa sordun mu bakalım ne istiyor. sen istiyorsun diye 30 sene sevmediği bir mesleği mi yapacak.

kimle evleneceğine kadar ailelerin karar verdiği çocuklar var. sokaktaki her reşit birey değil. koynuna kimi alacağını anası babası bulup seçer mi bir insanın. bakın bulup getirip aileyle tanıştırınca fikrini almaktan bahsetmiyorum. al bunu sev dercesine eş mi bulunur. pantolona uygun kemer seçiyorlar sanki.

birbirini sevmeyen,saygı duymayan toksik insanlar cocuk yaparak hem topluma hemde çocuğa kötülük eder.ornegin, aile içinde geçimsizlik ve kavgalar sebebi ile mutsuz olan anne, hayattan ve yaşadıklarından şikayet ederken, zamanla travmalarından beslenerek kurban rolünü oynamaya bașlar ve bu role kendisini öylesine kaptırır ki sorumluluklarından sıyrılmaya başlar. kendi arzusu ile yaptığı çocuğuna, öz bakıma muhtac olduğu çağlarda annelik içgüdüsü ile gösterdiği sefkat ve ilgiyi yetiskinliginde de zaman zaman dile getirerek, çocuktaki acıma ve vicdan duygusunu hep canlı tutar. boyle bir ebeveynle büyüyen çocuk içinde yoğun olarak hissettiği suçluluk duygusu ile anneyi memnun ve mutlu etmeye çalışır ve bu ilişki toksik bir hal alır.toksik ebeveynlerin bu şekilde kendilerine bağımlı hale getirdiği çocukları büyüseler de yetişkin bir cocuk olarak kalırlar.yetiskin çocuğun bağımsız hareket ettigi evden uzaklaştığı nadir anlarda ise gercekte yanlarından ayrılmasıni istemeyen ebeveyn cesitli manipulasyonlarla,sitemle,ondaki suçluluk duygusunu aktif ederek kontrolu elden bırakmaz.sonuç olarak mutsuz,depresif bir ebeveynin yetişkin çocuğu gercek değer duygusundan yoksun büyüdüğünden diger iliskilerinde de insanlara karsi nefret dolu,agresif dengesiz tutum sergileyerek ebeveynlerinin kopyası haline gelir.

aile içinde hem yetim hem de öksüz hissetmesi.
bazı ölümler yaşamlardan daha güzeli...