birini çok özlemek

bu vefat etmiş bir insan için çok zordur. genellikle akla gece gelir ve kendinizi sessiz ağlama komasında bulursunuz. acı veriyor.

> ne uzun cümledir şu özlemek. sus sus bitmiyor…

bayırlara koşturur. içinin hayvanları coşar da nedenler seni durdurur.
bazen de yığılan manevi ihtiyaçların birini özlediğini sanmana neden olur.

nefes alırken bir an aklından geçip, nefesi verirken aslında olmadığını hatırlayıp, bu iki saniyelik eylem arasında hüzün yaşayıp, normal hayatına devam etme zorunluluğudur.

bugün biriyle görüntülü konuşurken fark ettiğim durum. konuşmaya ya da ana odaklanamıyordum bir türlü. espri yaptığında gülemiyordum, bir sesi özlemenin hüznü vardı üstümde. aklıma her an birazdan telefonu kapatacağı geliyordu ve engel olamıyordum bu duruma. yaklaşık 3-4 ay daha görüşemeyeceğiz sanırım ve zamanın en azından şu sıralar için çok çok yavaş ilerlediğini fark ediyorum.

buradan einstein hocama sesleniyorum. hani zaman, mekan ve hareket birbirinden bağımsız değildi. nerede izafiyet teorisi?

ama hiç özlenmemek.

o biri özlenesi biriyse özlenir ama dikkat edin de değsin bari.

kendine zarardan başka bir şey değildir.
o yüzden unuturum.

özlediğini o 'biri' biliyor ise tamam diyeceğim ama özlenilen kişi özlenildiğinden haberi yoksa ve olmayacaksa, dön o yoldan dostum.

öncelikle özlenecek birine sahip olmayı gerektirir.

ince bir sızıdır...

benim için artık aynı hisleri uyandırmayan mevzu.
geçen sene şubat ayı gibi buraya o kişiyi görmek zorunda olmak üzücü falan yazmışım, arkadaşlar birisi ile bir kere kopuyorsanız asla eskisi gibi olmuyor. o özlediğim kişi ile tekrar birleştim birkaç ay sonra, onu özlediğim günlere dönmek istedim. bırakın geçmiş geçmişte kalsın, özleyerek şimdiki zamanı da zehir etmeyin. o kişiyi geleceğinizde hiç istemeyen zaten orası net.

özlemek. nasıl bir duygusun sen. kocaman bir boşluk. yeri asla dolmayacak bir his. her daim kalbimizi sızlatan,içimizde ufak yangınlara sebep olan bu duygu mutlak kaçınılmazdır. hatta birini özlemekse konu işte o zaman insanı çaresizliğe sürükler.

bazen bir yara öldürmez ama bütün bir hayatı elinden alır der kahraman tazeoğlu.

birini çok özlemek de öldürmez ama bütün bir hayatı elinden alır üstelik bir daha göremeyeceksen.

benim durum farklı..en sevdiğim arkdaşlarımdan biri felçli.. ve böyle giderse kalıcı olucak..

hergün görüyorum. hergün konuşuyorum yanına gidiyorum.. adamı hayvan gibi özlüyorum.. yediremiyorum. belli etmemeye çalışyıorum ama.isyan hakkımız yok.buna şükür diyoruz ama. insan kendine yediremiyor.
özledim adam . kahkahanı özledim. muhabbetini özledim. basketbolunu özledim. söyleyemedim yazayım dedim beceremedim..

çok özlüyorum, bazen hissettiğim bu şey nasıl anlatılır bilmiyorum. içimdeki bu yarım kalmışlık, bu baki hüzün, böyle özlemek nasıl anlatılır. bir an, içim kalbim midem böyle bildiğin derimin altında bir yer, sanki bir cam kırılıyor kırıkları batıyor her yerime gibi. böyle mecazi filan değil sanki gerçekten boğazıma kadar içim doluymuş gibi sanki içim taşıcakmış gibi -ki gözyaşı olarak taşar-. böyle işte çok özlüyorum yaşadığım şeyi kimseye asla tarif edemiyorum. o kadar canım yanıyor ki o kadar mutsuzum ki, bazen öyle çıkamıyorum ki hiçbir şeyin içinden. yoluna koyamıyorum. çok özlüyorum çok istiyorum, onsuz mutsuzluktan ölüyorum kendi kendimi tüketiyorum. bitiyorum olmuyor.

can acıtır. tarifsiz duyguların başında gelir. yüreğin sızlar, eskiyi anımsarsın. bazen bir şarkı, bazen basit bir sözcük yeterli olur. ancak gerçek cok geçmeden yüzüne tokat gibi çarpar. içindeki buruk özlemle hayatına kaldığın yerden devam etmeye çalışırsın. ama o boşluk hep içindedir

artık hayatında olmayan birinin yokluğunun verdiği his.
nefret ediyorum birini özlemekten. içimi tırmalayan, kafayı yedirten bir his.

kapının önünde terliğini görmek ağır gelir.