çocukken baba eve getirdiğinde mutlu olunan şeyler

çok güzel başlık be.

(bkz: antep fıstığı) ve(bkz: muz)

pahalı olduğundan ancak yılbaşı akşamları görürdük.
onun dışında geldiğinde ufak çaplı bir bayram olurdu.
azdı ama güzeldi.

(bkz: kendin gel yeter)

ben sadece babamın eve gelmesinden memnun olurdum. çocukken aynı evde yaşamıyorduk çünkü.

çerez, gofret vs..

nestle damak. eski zamanların tadı yok o çikolata artık.

toto çikolata.. oyuncaklarını yapardık bir de oturup. o zaman baya sistem kuruyordun lastik mastik takıyordun hareket eden oyuncakların içine. miyendis olmaya o zaman karar verdim ben, puanım meh olarak gelince değil .s

malzemesini tam hatırlamıyorum metal gibiydi ama epey incecik bilezikler getirirdi renk renk. ben yanlışlıkla onu eğip bükünce de utana sıkıla yanına gider baba düzeltsene derdim :)

babam bi dolu poşet fıstıklı çikolata getirirdi. çikolata çok sevmezdim ama bize bir şeyler getirmesi çok mutlu ederdi.

babam eve hindistan cevizli çikolata getirirdi sürekli tadı çok güzeldi. aşırı mutlu olurduk getirince. eski günlerimizi çok özledim

kendisini.

ülker çikolatalı gofret. her gün işten gelirken bakkala uğrayıp 1 tane alırdı.

ben ilkokuldayken babam akşam gelirken pandanın bembeyaz bir dondurmasını getirirdi, çok mutlu olurduk. bir de şehir dışına giderse kitap, kumbara gibi ufak hediyeler getirirdi. çok güzel günlerdi be*

uefa kupası'nı kazandığımız formayı getirmişti. okula gitceğim sırada geldi poşetten çıkardı. telsim reklamlı kırmızı forma, bütün takımın imzası var. yanlış hatırlamıyorsam fatih akyel'in formasıydı. okula formayı giyip gidecektim. çok sağlam sevinmiştim.
formayı daha sonra arkadaşına verdi. kıyak yapmış. yaş küçük olduğu döneme denk geldiği için engel olamadım. ara ara aklıma gelir. arkadaşını da tanırım ama ayıp olur diyorum. dünya malına tamah etmemeye çalışıyorum.

ülker çikolatalı gofret.*
ağır abinin de ağırı bir babam vardı. onun ceketinin cebinden çıkardığı gofretin çizdiği profile ne kadar aykırı olduğunu ta o yaşlarda bile anlardım. komik gelirdi.

(bkz: beyoğlu çikolatası)

erik

türkiye’ye kola giriş yapmıştı. 1 litre cam şişede satılırdı o zaman. sene 85 falan.

muz.
zengin hissettirirdi bana kendimi ve çocukken zengin olmanın imrenilecek bir şey olduğunu sanırdım.

civciv
bir akşam babam eve geldiğinde kucağında kocaman bir kutu vardı. kutunun içerisinde bir sürü civciv vardı. o gün en mutlu olduğum gündü. kutuyu banyoya koyduk. gittim geldim yemlerini, sularını verdim. büyüdükçe kutudan zıplayıp zıylayıp evin içine kaçıyorlardı, yakalayıp geri koyuyordum. artık evin en büyük neşesi olmuşlardı. sonra artık iyice büyüdüler. kimisi tavuk, kimisi horoz oldu. müstakil bahçemiz olduğu için, artık bahçedeki kümeste kalıyorlardı. her gün dışarı salıp oyalanıyordum onlarla. yediğim içtiğim her şeyi onlarada yediriyordum. en sevdikleri şey dondurmaydı. öyle öyle kimisi ölene kadar, kimisi kaçana kadar, kimisi kaçırılana kadar bizimleydiler. keşke hala böyle bir bahçem olsa ve içinde bir sürü hayvanım olsa. çok güzel olurdu.