çok mutsuz olmasına rağmen gülebilen insan

buna mecbur kalan çevresi sahte dostlarla dolu olan insandır...

ya ruhsal yönden inanılmaz güçlü bir karakterdir,
yada aptalın tekidir.

benim mutsuzlugumla beslenebilecek bir arkadaşımin yanindaysam eger tabikide öldürmeyen acı beni güçlendirir....(ölüm hariç)

bazen sadece öyle olması gerekir...

buyur canım beni mi cagirdin?

kimsenin acisini kimseden cikarmam.
is yerimde her gun gordugunde gulumseyen arkadaslarim, yuruyus taklidimi yapip su ozguven bende olsa diyen cevrem var.

sirf hadi sohbet edelim diye odama gelip oturan, sigaraya cagiran varken biri yuzunden bu insanlara karsi nasil gulumsemem, nasil suratim asık dururum.

metin oktay'in dedigi gibi "bizi sevenleri üzmeyelim" en buyuk mottomdur.

gülüşünün arkasına saklamak istiyordur belki sıkıntılarını ya da mutsuzluğunu çevresine belli ederek içten içe mutlu etmek istemiyordur yanındaki "sevenlerini".

ya da mutsuzluğu ters psikolojiyle güldürüyordur onu belki de.

anlatmaktan kaçmak, etrafındakileri üzmemek, acıyı hafife almaya çalışmak gibi sebepleri olabilir. alışkanlık yapar. aynı zamanda insana kendini güçlü hissettirir. ben şunu şunu yaşarken bile gülümseyebiliyordum be dedirtir.

küçük mutlulukların insanıdır. ota, böceğe, bi sokak kedisinin gelip sürtünmesine, yanından geçtiği ağacın dallarının saçlarını okşamasına, otobüs beklerken serin bi gölge bulduğuna mutlu olur. sevin öyle insanları.. ya da sevmeyin, çok da umrunda değil. o siz olmadan, sevmeden de mutlu.

küme düşse de düşlerimiz yüzümüzden eksilmez kıyak gülüşlerimiz kardeşim.

biri çıkıp demiş ki: mutsuzsan somurtursun, yüzün düşük olur, ağlarsın; mutluysan pozitif olursun, neşe saçarsın, gülersin. sonra herkes a öyle mi? deyip ömrünün sonuna kadar bu sınırlı duygular içerisinde yaşamayı kabul etmiş gibi. mutsuzluğu gülmesi ile ilgili bir problem değilse, geride kalana neden gülmesin? gülmek bu hayattaki en güzel baş kaldırıdır, ama isyansız; samimi bir yerden.

mecbur olan insandır...

bu baslik sayesinde simdi disaridaki tum komik ve gulen insanlari gulerken gorunce acaba bi derdi mi var diye dusunucem. tum gulen insanlari sorgulucam icimden. baska derdim yokmus gibi ne travma yasadi diye uzucem kendimi

baslik= guclu oldugunu dusunen insandir. ama gercekten guclu mudur bilemeyecegimdir

hayatın anlamını bulmuş insandır. az buçukta sıyırmış olabilir.

bendim bu. artık vazgeçtim güçlü görünmek için çabalamaktan.

dışarıdaki insanlara dağları, duvarları olan; o dağlarındaki mağarasına saklanan kişidir. her şeyi köşesinden, içinde yaşayan naif insanlardır. napsın insana anlatsa arkasından vuracağına dağa taşa haykırıyor garibim.

mutsuz olduğunuz zamanlarda uykusuz bir geceden sonra hele de ağladığınız bir gecenin sabahındaysanız sadece tebessüm ile çok gülüyormuş gibi bir görünüm elde etmeniz muhtemeldir

(bkz: joker)

tam bilmiyorum ama sinir olduğumda ve üzüldüğümde gülmeye başlıyorum. ağlasam dahi ağlarken gülüyorum. tabii ki nedenini de araştırdım. insan beyni kendini savunmasız hissettiği için en başta ağlamaya programlı. eğer ağlayarak moraliniz düzelmezse güzel anılar aklınıza geliyor ya da umutlarınız ve başarılarınız. eğer bu da işe yaramazsa gülmeye başlıyorsunuz. insanlar böyle olunca dışarıdan deli gibi gözüküyorlar ki aslında bu da işe yaramazsa delirme başlıyor çünkü beynin başka bir savunma mekanizması kalmıyor ve kısa devre yapmaya başlıyor.

mutsuz olduğu an gülmeye başlayan insanlar sürekli mutsuz olduklarından, beyin ilk evrelerin işe yaramayacağını düşünerek direkt olarak son evreye geçiyor. şöyle bir durum var bilinç altı ve beyin tam olarak çözülemedi hala. başka bir durumda olabilir. üzüntüye böyle baş kaldırıyor olabilir ya da sadece öyle istiyordur. belki de joker'i çok seviyor da olabilir.

(bkz: ben)