çok mutsuz olmasına rağmen gülebilen insan

temiz delirdik iyi delirdik.

güçlü insan

andras arato'dur.

gülemiyorsa çok mutsuz değildir.

gülmek de bir örtü işte.

ağlayarak hayat geçmiyor. o kadar mükemmel olmadığı aşikar fakat intihar etmeyecek olan her insan yaşamaya mecbur.

bugün 24 kasım öğretmenler günü. bir yıl dokuz ay yirmi beş gün önce bu hayatta her şeyiyle kendine hayran bırakan, (en azından ben hayrandım.) sadece okulda değil okul dışında da çok iyi bir yol gösterici olan, öğrencilerine öğretmenlik yaparken aynı zamanda bir baba olan çok kıymetli, sevgili ortaokul türkçe öğretmenimi kaybettim. bu yıl öğretmenler günü için benden şiir okumam istendiği günden beridir gülmeye çalışıyorum. onu çok özledim. ama çok fazla özledim. kızı benden bir yaş küçüktü. okulda herkes öğretmenim ile beni baba kız zannederdi. (çocukluk ya soy isme bakmak da akıllarına gelmiyor.) kızı da "ben miyim kızı sen mi belli değil." derdi. hatta bir gün sınıftan birileri "hocam kiraz çiçeği sizin kızınız mı?" diye sormuş. öğretmenim de "evet." demiş. bana gelip "senin baban mı?" dediklerinde hayır demiştim ve bana bu olayı anlatmışlardı. ben de yanına gidip "hocam kiraz çiçeği sizin kızınız mı diye sorduklarında evet demişsiniz." dediğimde bana "evet. kızım değil misin yoksa?" demişti. her hareketine dikkat eder, onu örnek alırdım. şiire ilgi duymamın temelinde yatan kişi de yine canım öğretmenimdir. üç hafta yoğun bakımda yattığı vakit o üç hafta bana üç asır gibi gelmişti. şimdi bakıyorum yaklaşık iki yıl olacak. adına kütüphane açtılar. çünkü kendisi (rabbim şehadetini kabul etsin) şehit oldu. savaştan değil, virüs sebebiyle hastalıktan. ona öğretmenler günü için alıp da veremediğim hediyeyi hâlâ saklıyorum. (seni çok özledim. sen sensizliğin ne denli felaket bir şey olduğunu bilmezsin.) işte gülmek hiç kolay olur mu asıl kutlamak istediğin kişi harici herkese özel günlerini kutlamak için şiir okumak. hele bu şiir sevdası o kişiden geliyorsa.

gülmemizin sebebi ağlayınca bir yere varılmıyor

ben değilim. mutsuzsam ve gülümsemeye çalışıyorsam yüzüm çok garip bir hal alıyor, karşımdaki kişi canımın sıkkın olduğunu hemen anlıyor. direkt gülümsemeyi beceremiyorum yani.

gözleriyle değil ama, sadece ağzıyla güler.

buruktur o da.

elinden başka bir şey gelmediği içindir.

bir arkadaşımdan biliyorum. bayağı zor durumda ama işte ne yapsın.

sahtekar insan.
çok mutsuzken nasıl gülebilir insan? hem neden gülmek zorunda? ben de sevmem herkesin her duygumu görmesini ama bazen o duygu yaşanmak zorunda.

teselli cümleleri duymaktan nefret eder, hemen konuyu değiştirir.

çok mutsuzluğumun sebebi şayet ortamda değilse bunu başkalarına göstermek şov değil mi peki? pirinç yüzünden mutsuz olup baklaya niçin bunu göstereyim. bakla bunu hakedecek ne yaptı? kime mutsuz isem o bilir. başkası bilmez. sahtekar falan da değil. on üzerinden on hareket bence. güven özveri tecrübe lazım. yerse.

ben. her koşulda gülebiliyorum insanlar içerisinde. evde kafayı yiyorum orası ayrı.

mecburdur belki. onu hep güçlü ve mutlu görmesini istediği birisi ya da birileri vardır.

(bkz: sagopa kajmer)

mutsuz sinirli olma sebebim bir insansa, o insan yanımda yoksa günlük hayatıma devam eder, her zamanki gibi olur olmaz şeye mutlu olurum. sinirlendiğim insanın yanında surat asar huysuz olurum. neden günü kendi burnumdan getireyim ki? böyle bir yol buldum kendimce. kişi değil harici bir sebepten mutsuz isem kendimi sürekli birseylerle oyalar unutmaya çalışırım. genelde durgun olurum. çok çok ciddi bir şey değilse takmam. hayat ona buna üzülmek ve mutsuz olmak için çok kısa

atipik depresyon yaşıyor olabilir, yaşantısal kaçınma içinde olabilir vs.

efendim?