evlatlık olduğunuzu öğrenseniz biyolojik ailenizi arar mısınız sorunsalı

ben aramadim. zira ailemi cok seviyordum. benim gercek annem babam, bana bakanlardir. digerlerinin ne oldugu ya da neden boyle oldugunu dusunmek insani sadece yorar.

aramam. şu anki ailem o kadar iyi insanlar ki onları hak etmiyorum bile. yemişim biyolojiğini.

ararım, meraklı bir insanım. gidip boyunlarına atlamam ama en azından uzaktan bir bakarım. seversem sonra yakından da bakarım.

ararım. annem ve babam benim canım, onları dünyaya değişmem. ama belki kardeşlerimle görüşmek isterim başka kardeşim falan varsa.

arardım merakıma dayanamam neden bıraktığını öğrenmeden rahat edemezdim. gerçek ailem beni büyündelerdir ama. pek hoşlanmazsam biyolojik ailemle görüşmezdim olurda seversem görüşürdüm.

kim olduklarını öğrenirdim sadece gerisi umrumda olmazdı.

ararim. niye demek icin. kardeslerim varsa eğer ben mi size fazla geldim onlar bu havayi teneffüs ederken beni neden dogurmayan bagrina bastı derim . çok kötü hesap sorarim.imkansizliklardan dolayi verildiysem de hesap sorarim kimse yoksa hesap soracak isyan ederim.cunku kaybedilmis ve
birdaha gelmeyecek bir çocukluk, genclik yani koskoca bir çalınmış hayat.

ailenin tanımını ele alan başlık.

ben sırf meraktan arardım ancak hiçbir şekilde iletişime geçmezdim. örneğin bir fırınları varsa girer iki ekmek alır çıkardım. hangisine benziyorum, sesimiz benziyor mu vs diye görmek için. ancak aramaktan kastım ekstra bir çaba değil, annem babam bilmiyorsa nerede olduklarını üstelemezdim yani.

annem babam diyorum çünkü aile sevgiyle, emekle kurulan bir yapı. kan bağı herhalde aile tanımının en alt sıralarında yer alıyor.

kim olduklarını merak ederdim. duruma göre söylerdim.

acaba bizimkiler öyle mi? diye düşündürten soru. pek sanmıyorum, başımda bir dert var başkalarını da almak istemem. 10m doları varsa iş değişir. yıprandığım için tazminat davası açabilir miyim diye düşünür araştırırım.

tabiki arardım. kim beni bu kadar nefret edilerek büyüyeceğim bir hayata terk etmiş bilmek hesap sormak isterdim.

bir ara şüphesine kapılıp, günlüğüme yazıp ve ailemin günlüğümü okumasıyla yaygara koparılan mesele. gerek düşünceler olsun gerek bazı fiziki özellikler olsun insanın o zamanlar yaşadığı zıtlıklar kendini bu durumun içerisine iteliyor. hoş biraz da karşı tarafın da hareketi önemli beni ikna etmek için doğum belgesine kadar göstermişlerdi. bence bu kadar feryat figana bağlanacak bir olay değildi çünkü kişilerin görüşleri her zaman aynı değildir.

benim için cevabı net olan ve sorunsal olmayan soru. hayır.

1 sene önce de yazmıştım. fikrim değişmedi.

beni bilip bilmediklerini göre değişen bir durum.

arardım ama gitmezdim her iki aileyle bağlarımı koparır tek başıma yaşardım.

ararım ama bulduğum da zenginse onlarla yaşamayı kabuk ederim, diğer türlü ne yapayım ben fakir aileyi.

çok üşenirim, yeni insanlar yeni bağlar falan. hiç gerek yok.

ben aramazdım sanırım.
çok yakınımda gerçekleşen bir olay üzerinden de aranmadığını yaşayarak gördüm.

bir yakınım 90'larin sonunda doğal yollarla kesinlikle çocuk sahibi olamayacaklarını öğrendiklerini takip eden bir sürecin sonunda bu yola başvurdular ve bir kız çocuğu edindiler. çocuğun biyolojik ailesinden baba, çocuklarını hiç görmek istemedi. anne 1-1,5 yaş aralığında bir zamanda sadece meraktan kısacık bir süre için evlerini ziyaret etti. çocuk evlatlık olduğunu uzman desteği ile 7 yaşında öğrendi ve olumsuz hiçbir tepki vermedi. bununla birlikte yaşı ilerledikçe de merak edip geçmişteki ailesini araştırmadı, görmezden geldi bu konuyu. fakat olumsuz taraf ise çocuk bu durumu ilerleyen yıllarda hep kullandı, hatta istismar etti. aileye karşı her zaman bu durum üzerinden zorluklar çıkardı. bugün 24 yaşında olan bu kişi gerek babasına gerekse annesine hep üstten bakan, bu olay üzerinden onları bir şeylere mecbur bırakan tavırlarla büyüdü. karakter zaafı kişisel bir durum tabi ki, bir genelleme yapılamaz ama çocuk ne dünyaya getiren ne de bakımını üstlenen aileye yakın hissedemedi kendini.

başa dönersek ben aramazdım. olayı yaşayan bir kişinin de biyolojik ailesinden haberdar olmak istemediğini, aramadığını gördüm.

aslında sanırım arardım.kimden geldiğin, neden bırakıldığın ve en önemlisi eğer bırakılmasaydın nasıl bir hayatın olacağı gerçeği bence önemli.

bu durum ile tamamen empati kurulamaz ama yinede insanın evlatlık olduğu evde kendini yabancı hissedeceğini düşünüyorum.istesende bir noktan bildiği gerçeği sürekli savurur suratına.tam aile olamazsın bence.bunun getirdiği açlık ve merak hissi daha fazla arayışa itebilir insanı..


tabi sonucu göğüsleyecek cesarete sahip olmak önemli.

aramıyor insan, gerçek aileniz birlikte güldüğünüz, ağladığınız kişiler çünkü. "bir" olamadıktan sonra biyolojik bağ falan boş işler bunlar...