geceye bir şiir bırak

yosun tutmuş limanlara

denizin tuzlu suyunun kokusunu içime çekiyor
günbatımına kadar gazete satıyor
güneş batarken koyuluyorum liman yoluna
turuncu sularla birlikte yürüyor
bütün gece yıldızlarla bakışıyor
yazıyorum kabuklara yazıyorum limanlara

kar çiselemeye devam ederken
ağaçların arasından
heykelini yavaşça
beyaz çarşaflarla örter
bileklerinde sarmaşıklar
saçında yapraklar
ellerinden akan su
topraklarıma akar
sen de çiselemeye devam edersin
kar gibi, umut taneleri dökersin
ama nedense
uzaktan izlemekle yetinirsin
bulutların arasından

bir yıldız kenter şiiri de benden gelsin madem

ben sana sevdalanıyorum, göz bebeklerinde yeşerttiğin tohumlar
dallarını içime uzatıyor, kırık kaburgalarımda çiçek açıyor
göğsümde yankılanan kuş sürüleri,
kanatlarında adını taşıyor geceye

- eszere

gece gökteki yıldızlar şahit
kalbimin mum gibi titrediğine
hayattaki en hakiki mürşit
hep aklımdaki bir çift meme
-orâli

(bkz: teknenin ölümü)

teknenin ölümü - melih cevdet anday

birhan keskin

...
anlat
apaçık olanı
gecedir halk
etinin önünde anlam
katledilmiştir
satranç dersleri ilhami çiçek

bilmiyorsun, haberin bile yok
o hâlde tanıştırayım kendinle seni
sen en büyük, en darbeli yenilgimsin
gecenin birinde içime çöken kasvetsin
mutluluğum olabilecekken
duraksayıp sayıp sövmeme sebepsin
en acı hâli de yenilmişliğimin
ben böyle hezimet sayarken seni
senin gözünde bir antrenman maçı bile değilim
dakikalarımın, saatlerimin, günlerimin kaybıyken sen
an bile değilim sende, bir kare bile değilim
göremezsin, nereden göreceksin?
kalbimde yâd ettiğimi ara ara geçmişini
şimdilerine o kadar uzağım ki senin
geleceğin hiçle öyle özdeşleşiyor ki
bir tek geçmişteki o mağlubiyet hâlin
o gömdüğüm kırgın ve haklı yüzün var aklımda
imkânsızken ansızın çıkmıştın karşıma
kendi irademle imkânsızlaştırdım tekrar seni
bilmezsin, umrunda olmaz
iradesizleşmek istedim o an
insanlıktan çıkmak, bitki olmak, su olmak
sessizce uzayıp meyve vermek, oksijen saçmak
şifa olmak bir susuzun bünyesine
irademi ve aklımı boğmamak keskin yanlışlara
ama yapamadım, irademi öldüremedim
tıpkı seni olduramadığım gibi
her ne çok şey yapsa da
yapamamaktır özü insanoğlunun
bilmiyorsun, yapamadığımsın

galata kantosu
benim hiç çin’de bir ablam olmadı
hiç çiçekçi dükkânım ivan milinski
üç galata gecesi ceneviz kerhânesinde
boyalı kunduralarıma büyük erkekliğime baktı kaldı
dişleri kâmilen altın dövülmüş bir kadının yüzü
peki bu güzel avratotu da kim yahu?
oldum olası ayakta bira içiyor
galiba yine yüz kişi ütülemiş kayıkta kızcağızı
biliyorsun işte bira içerken vergi vermek gücüme gidiyor
arkadaş
hem ne demeye o güllü agop ukalâsı otobüs paramı çekecekmiş
eve gitmek istemiyorum pazarlık ederiz hamamda yatarız
ulan git şimdi milli gelirden söz açma bana defol bas git yıkıl
mübeccel mübeccel ben ben olayım da seni hiç anlamayım ha
n’olur uzat bacaklarını galata’dan denizlere uzat uzat da
zırlamadan anlat onikisi de deli olan kardeşlerini mübeccel
anlat kimlerin yüreğinde kız kulesi gibi grev çivileri var
kimler boş sarnıçlara iğilmiş ha bağırır ha bağırır
sen kahırlanma bana gözlerim çin’de benim çiçek bahçelerine
kaçmış
benim hiç çin’de bir ablam olmamış hiç çiçekçi dükkânım
olmamış
geceleri galata’da gülerken bacaklarımız uzamış alıştık artık
ölüme
diyeceğim şu ivan milinski: ölüm için ayırdık geceleri gülerken
galata’da.
ece ayhan
27 temmuz 1957

sana gitme demeyeceğim. üşüyorsun ceketimi al . günün en güzel saatleri bunlar . yanımda kal . sana gitme demeyeceğim. gene de sen bilirsin. yalanlar istiyorsan söyleyeyim , incinirsin. sana gitme demeyeceğim, ama gitme lavinia . adını gizleyeceğim. sen de bilme , lavinia .

acımasızlığın aynasında,kuantum boşluklarında esen zerredir insan.
‎tahtı sarsılan asırların,kasvetine bürünen dakikaların sitemidir zaman.
‎kötülüğün sureti kalpte göründüğünde,ruhun gemisi vicdan muhakemesinde darmaduman.
‎dikenli çöllerde bir vehimdir, gözleri daima yoran.
‎fısıldar sonsuz bir boşluk, her şeye rağmen bir sırrı koruyan.
‎bu göksüz harmanın ortasında, yalnız ve çıplak kalan, bir figan.
‎her zaferin ardında gizlenir, kırılan sessizliğin son çığlığı, bir hüsran.
‎ve dünya, düşünen bir mezardır ki, içindeki her soru kayıp bir kervan.

mesanemde fingerdeyen kumullar
raylı kapıda tüneyen kumrular çifte
-atan atın adını addetme aden’den atılan

bağırsaklarım bağırsak da bağırmasak da
sarımsaklayıp saklamasak da o yoğurt
bizim yoğurdumuzdur

to be continued

ı miss my camellia
now my chest feels empty
and the longing gives me inspiration
like it always did
ın this room
ı'm in a circle
ı'm stuck in this room
yet ı don't do nothing to get up
ı don't want to get up
ı don't want to get out
yet ı'm curious
my bodies laying on the floor
everything echoes
ı can hear the water
ıt's not a resting place
ıt's not a thinking place either
ı'm just calm since time doesn't flow here
ı don't need to sleep
ı'm not able to anymore
ıs this the price of being a god
only being able to watch from far away
or am ı too shaken
ı noticed ı'm bleeding
ı noticed that's the reason ı can't get up
as ı slowly lost consciousness
last thing ı hear is the echoes of the water sound
and this place
ıts dim and blurry
like my thoughts

saç tıraşı halen aynıydı ve hiç kilo almış bir hali yoktu; bakışları ketum , gözleri kısık kısık bakıyor . kendine çok zaman ayırdı , insanlardan bir şekilde sıyrıldı . yaşı otuzdu , yarın altmışına girecekti .

benden bilmeyin

istanbul'da bir fabrika
fabrikayı ben koymadım oraya
ben diyorum ki size
istanbul'da bir fabrika

fabrikayı işçiler çalıştırır
işçileri bir milyoner
ben diyorum ki size
fabrikayı işçiler çalıştırır

grev gittikçe büyüyor
grevi ben istemiyorum
ben diyorum ki size
grev gittikçe büyüyor

bini boşaldıkça biri doluyor
binini ben boşaltmıyoum
ben diyorum ki size
bini boşaldıkça biri doluyor

bu düzen beyler düzeni
bu düzeni ben yapmadım
ben diyorum ki size
bu düzen beyler düzeni

ortalık gitgide karışıyor
ortalığı karıştıran ben değilim
ben diyorum ki size
ortalık gitgide karışıyor

bir gün kıyamet koparsa
kıyamet kopsun istemiyorum
ben diyorum ki size
bir gün kıyamet koparsa

gençler kuytularda öpüşüyorlar
marulun vakti geçti
şimdi karpuzlar kızaracak
ardından fındık fıstık
ardından ayva
ayvayı sarartan ben değilim
ben diyorum ki size
gençler kuytularda öpüşüyorlar
ayvanın vakti

*hasan hüseyin korkmazgil

"ben asık olunca papara papara diye sarkı soylemek isterim
bir corba kaynatmak ve butun ac cocuklar doyana kadar icirmek isterim
mavis anne olunce huysuza kim bakacak diyen anaya benim masamda bir tabaga daha yer var diye haykırmak isterim
uyuyunca gecmeyen yaralara uyanınca gelen guzellikler hediye etmek isterim
polyanna yı ve hediyi yi bile oldurmek isteyenlerin oldugu bu kara dunyada
onları tum kotuluklerden korumak isterim
herkes tanrıyı arıyor cennete girmek icin
kimse iyi bir insan olup bu dunyada cenneti yasatmayı akıl edemiyorlar
ben aptalmısım
zekam kıtmıs
ama yemin ederim butun superzekalardan daha insanım.."

sen şiir yazma bacım
gözlerim kanadı büyüktür acım
değildir keskin kalemimden kılıcım
yazarken çıkarırım sayfalardan kıvılcım