insanın kendini çaresiz hissettiği anlar

kötü hissettiğimi kimsenin fark etmediği ve destek olmadığı anlarda sanki üzerimden kamyon geçmiş gibi hissediyorum.

aylardır işsiz olup 1000 tane ilana başvurmak ve geri dönüş olmaması.

ikinci, üçüncü hatta belki on beşinci sırada önem arz ettiğini anladığın an. hele ki sizin için karşı taraf ilk sırada ise oldukça acı verici bir andır.

sen herkesi arar sorarsın yardımına koşarsın ama herkes seni unutur insanların aklına bile gelmezsin, umurlarında olmazsın, nasılsın diye arayanın bile yoktur.

bu sıralar her an.

suya yazmak zorunda kaldığını hissettiğin her an.

önü / içi / sonu pişmanlık içerir.

senin yanında, senden orada değilmişsin gibi bahsedilmesi. özellikle resmî ortamlarda çok maruz kalınır. çok can sıkıcıdır.

edit: yukarıdaki enrty insanın kendini değersiz hissettiği an başlığına yazılmıştı. kim hangi amaçla yapmış bilmiyorum ama bu başlığa taşınması anlamsız. bunu yapan zat, ya okuduğunu anlamıyordur ya da yazılanları çok kal'e almıyordur. ikisi de kötü yazarlar ve sözlük açısından. bu da böyle bilinsin diye enrtymi silmedim.

gerçekten yardıma ihtiyacı olduğunda kendi başına kaldığı anlar.

en zor günlerinizde ailenizin bile destek olmadığı anlar.. bu kadar kötü günümde ailem bile yanımda yoksa bana bu dünyada kim destek olabilir ki diye tüm insanlığa küstüğünüz ve dibe doğru sürüklenmeye başladığınızı hissettiğiniz anlar.. ama zamanla anlıyorsunuz ki hayat onlardan ibaret değil.. onların insafsızlığını tüm insanlığa yüklemek çok büyük bir haksızlık.. size verecek birşeyi olmayandan bir şey istememeyi öğreniyorsunuz.. yani çare olmak istemeyenden çare bulamazsınız ama neyse ki iyi insanlar hep var, ailenizden birisi olmasa bile iyi ki iyi insanlar hâlâ var...

belki her insan gibi değerli olduğunu bilmek yetmeli. hislere çok güvenilmemeli. hisler kolay manipüle edilebilirler. ama hisleri için ruhunu klavuz kılanlara bir şey diyemem, onlar doğruyu bulurlar ve değersizlik hissi yaşamazlar. çünkü değeri ölçülemez olanın parçasıdırlar.

halihazırda her insanda bulunan değersizlik hissinin meydana çıktığı anlar.

paranın her şeyi satın aldığı şu dönemde haklı olarak param olmayınca matematiksel açıdan kendimi değersiz hissediyorum yalnız mıyım?

sevdiğinin ölümü, kısaca ölümdür aslında... ne yapsan az yada eksik gelir...

çözümü olmayan bir hastalığa kapılan aile fertlerinin başında günlerce aylarca elinden hiç bir şey gelmeden beklerken hissedeceğin tek duygu çaresizliktir.

sevdiğin insanları kaybetmek, gidenler ve asla gelmeyecek olanlar. çok özleyince ve kavuşamayacağını bilince insan çok çaresiz hissediyor. ve çaresizlik insanın içinde büyük bir yara olarak kalıyor. ve bazı yaralar iyileşmiyor...

online bir şekilde ders görürken sınavların üst üste gelmesi ve senin okul ortamını çok özlemiş olan fakat elinden bir şey gelmemesi.

görev yöneticisinin "yanıt vermiyor" olduğu zaman.

derdini anlatan birine nasıl yardımcı olacagını bilememek. destek olmak bir yere kadar ama acısını dindirmek için elinden hiç bir şeyin gelmemesi çok çaresiz hissettiriyor ve çok üzüyor.

bir tanrının var olduğunu düşündüğüm andı benim için.

sanılanın aksine tanrı düşüncesidir insanları çaresiz hissettiren. bir tanrının var olmadığını düşünseydi insanlık, şimdiye kadar bütün problemlerini çözmüş olurdu, öteki dünyaya bırakmak gafletine düşmek ve din/tanrı adına boş boş yıllarca savaşıp hiçbir şeyi değiştirememek yerine.

tıpkı sigara gibi. sigara insanı sakinleştirmez, sigarasızlık insanı sinirlendirir ve sigara içince normale dönersin yani aldığını verir sana. tanrının varlığı düşüncesi de insanı rahatlatmaz, aksine çaresizliğine sebep olur, kafasını karıştırır, işlerini çözümsüz bırkaktırır, özgüvenini, ben daha iyisini hak ediyorum, herşey daha iyi olabilirken neden olmasın sorgulamasını alır ondan.

boşver allahın dediği olur dediğin yerde başlar çaresizlikler ve çözülemeyen sorunlar silsilesi.

insanlık tanrı denen ne yaptığı belli olmayan farazi ve değişken bir şeye güvenmek yerine kendine güvenmeyi öğrenmeli.

gücü kalmadığı zamanlardır.