intihar notu

dört bin yıl evvelinden bir tanesini sözlüğe bırakıyorum.

tek isteğim arkamdan iyi de olsa kötü de olsa hiç konuşulmasın. hiç yaşamamışım gibi, adım anılmasın.
cenaze töreni falan yapıp milleti uğraştırmayın. işe yarar bir organım varsa bağışlansın, kalanı yakılsın. beni seven bir şey yapmak isteyen ya da belki bağışlanan organ sahibi bir karşılık falan vermek isterse imkanı varsa; ya ağaç diktirsin, ya kimsesiz çocuklara yardım etsin ya da türk silahlı kuvvetlerine bağışta bulunsun. yoksa da canı sağolsun. daha iyi bir insan olamadığım için özür dilerim..

eğer intihar notu bıraktığınız biri varsa aslında yaşamak ümidi biraz bile olsa kalmıştır içinizde. anlaşılmak isteyen, neden sunan veya neden soran bir mektup veda mektubu değildir. tümüyle vazgeçen insan hoşçakal demez, konuşmaz. eğer böyle bir not bırakmayı düşünüyorsanız, intihar etmeden bırakın. elinizden tutmalarına izin verin insanların.

belkide en özgün bulduğum not, yiğit özgürün linki verilen karikatüründekidir.

mutlaka bırakılmasını düşündüğüm nottur.
ha tabii siz ben öldükten sonra milletin kafasını karıştırıp merak içinde bırakmayı sevecek bir p*çim diyosanız, bırakmadan ölebilirsiniz.

intihar notunun güzeli olur mu diyeceksiniz ama kanımca en güzel örneği romain gary'ye ait olandır:

"çok eğlendim, teşekkür ederim, hoşça kalın."

yolu yok yaşanacak.

kimse suçlu değil. hepsini kendim hazırladım.
nedeni: bu dünyaya uyamıyorum.

(bkz: can iren)

insanların, kendi yaşamlarını sona erdirdiklerinde arkalarında bıraktıkları nottur.

çıkar başka yol bulamamak

nilgün marmara'nınki en içime oturanlardandır. intiharından sonra eşinin “şiir yazdığını bile bilmezdim, bir kenarda pıtır pıtır bir şeyler yazardı.” sözlerinden kaynaklı olabilir.not için

insanların kendilerini öldürmeden önce kaleme alarak son sözlerini söyledikleri nottur.

bence gerek yoktur. eğer kendi canına kıyıp, bu hayatı terk edecek raddedeyse insan geride 3-5 cümle bırakmaya ne gerek var. zaten gidiyorsun söylemeye gerek var mı?

zamanında yazmıştım. o seviyeye gelince de yazılıyor evet, çünkü ölüm düşüncesi tüm benliğini sararken bile geride kalan sevilen kişilere bir şeyler söylemek istiyorsun. sana kızmamalarını, yargılamamalarını, seni anlamalarını istiyorsun. bazıları ölümünden sorumlu olduğunu düşündüğü için yazıyor, onlardan intikam almak için belki de.

insanı yaşamaya bağlayamamış insanlara kendinden bi parça bırakmanın anlamı yoktur bence. yaşamında gözlerinden sözlerinden seni anlamayan insan senden sonraki iki cümleden de anlamaz.
belki iki gün vicdan azabı çeker o kadar.

içinde kalan her şeyi,söyleyip de anlatamadığın her şeyi son kez ifade edebilme şansıdır belki de. sebebi hayattan bile vazgeçip anlaşılmaya çalışmaktan vazgeçememek olabilir.

intihar edecek olsam yazmaya üşenirdim heralde dediğim not sgsksgk. zaten kime ne yazacağım a.. dimi diyerek bi temiz terkedebilirim ortamı.

sessiz çığlıklarımı duymadınız...

hayatim da bir kereliğine mahsus yazdığım not. dilerim niceleri de gelmez.

yillar yillar önceydi aynen. lise 2. siniftayim. 1 bölüm dersi + 1 de tarih dersinden kalmışım. bölüm dersinin saati fazla olduğu için üstüne bir de tarih dersi piyangodan cikar gibi çıkmış başıma. sinifta kalacağım, okul uzayacak. deliriyorum tabi o zamanlar.
üstelik tarih ders notlarim da iyiydi ama selda bağcan tipli hocam sözlü notuma 10 girmiş. derse katılımın da iyi whis. diyorum nasil olabilir bu ? sivas yollarında mi girdi bu notu? diye düşünüyorum.

göz göre göre sınıfta kalacaksın. bittin mahvoldun. kalk git evde ne kadar hap bulursan iç, azrail suprayzz demeden sen bitir işini. bu kez arap şükrü bile kurtarmaz seni.

okuldan çıktım, otobus camından dışarıyı izleyerek kafamda kurdum planı. eve gidip tüm hapları içip intihar edeceksin dedim. hocayla gidip konuşup sözlü notumu düzeltmesini de isteyebilirdim ama aksam 5'e kadar e okul kapanacaktı ve hocayı okulda bulamam diye düşündüm. mecbur intihar edecegiz.

guzelce de bi intihar mektubu yazacağım sonra sizlere ömür olacağım. sanki diğer tarafa badem sütü kreması almaya gidiyorum rahatlığa bak. lanet whis.

neyse pembiş kare bir kağıt çıkarttım koydum çalışma masamın üstüne, önce yaptığım ufak tefek yaramazliklardan, sonra derslerimden bahsettim. sizleri çok seviyorum canım ailem beni affedin tarzı cümleler yazdim. ev halkından gizli gizli yediğim atıştirmaliklarin yerinden de bahsedip kağıdı rastgele bir kitabin içine koydum.

mutfaga gidip başak burcu annemin binbir özenle hazırlamış olduğu ilaç kutusunda ne kadar hap varsa kaptığım gibi odama geçtim.
içime bir kurt düştü tabi o sira . tutuştu bir yerlerim anlayacağınız. kolay mi öyle 15,16 yasinda intihar etmek? belki simdiki kafam olsa bu kadar zorlanmazdim. ama o zamanki intihar edeceğim derdi düşündükçe kahkaha atıyorum şimdi bunlari yazarken.
neymis 2 zayıfı varmış, neymis okul uzayacakmis. neymis azraile suprayyz diyecekmiş. ah seni vizyonsuz whiss ahhh.

gir son kez e okuldaki notlarına bak diyor icimden bir ses. hani sanki biri böyle whisliyor (fısıldıyor) kulağıma. kalktım girdim ben de e- okula. bir de ne göreyim benim tarih dersimin ortalamasi 85 olmaz mi? selda bağcan tipli hocam kafamin içinde türkü çığrıyor. bölüm dersimden de ortalamam sayesinde geçmişim,sistemde öyle görünüyor. yanimda olsa elinden tutar "selvi boylum salında gel ayirmadi bizi bak zalim kader" diye düet yapardım ona.

jet hızıyla ilaç kutusunu aldığım yere koydum. ama gelin görün ki o heyecanla,mutlulukla intihar mektubunu yırtıp atmamışım. tam 5 yıl boyunca kimse okumadı o kitabın içindeki mektubu . ben de dahil. hala kitaplığımda ki herhangi bir romanın içinde durur. alasım da yok kalsin orda öyle.

yaaa anlayacaginiz sözlük az daha b*k yoluna gidiyordum. içimdeki o whis'e binlerce kez şükürler olsun.

bazen kendim.

yazmaya bir başlasam yazacağım şeylerden korktuğum not...