ırkçı değilim ama

doğuştan ırkçı olmak mümkün değildir. doğuştan anti ırkçı olmak da mümkün değildir. bir takım koşullarda, ırkçı olmadan yaşayabilmek çaba, emek gerektirir. ırkçı değilsen ırkçı gibi davranmayacaksın. ırkçı gibi davranmamak öğretilebilen ya da araştırılıp öğrenilebilen bir tutumdur.

avamlara bak.

ırkçıyım

ibine kimin pushd gibi bir şeyim demek isteniyor sanırım.

hiç böyle bir cümle kurmadım. ben dümdüz ırkçıyım. türk ırkçısıyım.
ebucehil dışında arap sevmem mesela.

hintlilerden hoşlanmıyorum

ırkçılığı tasvip etmem. kimse doğup büyüdüğü aidiyeti secemez.
lakin futbol ayağına polisimize tüküren, askerimize saldıran ork sürüsüne de kardeşim gözüyle bakamam.
eğer bu durum beni ırkçı yapıyorsa maalesef evet.
utanmıyorum. fazilettir.

hakikaten ırkçı değilimdir. hatta benim kabem insandır derim ama işte bu amadan sonrası işi bok ediyor.
arapları sevmiyorum.

ırkçılık ideolojik bir düşünce değil aksine psikolojik bir hastalıktır
amasız fakatsız bu düşüncedeyim..

ırkçıların ekmeğine yağ sürüyorum şeklinde tamamlanabilecek cümle.

ırkçılık bir akıl hastalığıdır. ırkçılık bir muhakeme yoksunluğudur. ırkçılık yapan bir insan sağlıklı düşünemiyordur. göz rengini, boy uzunluğunu nasıl seçmediysen, ırkını da seçemezsin.

ırkçı değilim ama şöyle bir durum var.

ırkçılık bi akıl hastalığı değildir. bi hastalık değildir. bi olguyu tehlikeli ya da kötü buluyor olmamız onu hastalık, bunu gerçekleştirenleri de hasta gibi etiketleme hakkını vermiyor. tanı ölçütü ne olacak bu durumda. beyazlara yapılan ırkçılık siyahlara yapılan ırkçılıktan daha az hastalıktır. ya da sesini duyurup hakkını arayan gruplara karşı yapılan ırkçılık daha çok hastalıktır mı? bu alan için oluşturulmuş bi psikiyatri koğuşu ilginç olabilirdi*
kötünün neden kötü olduğunu açıklamalıyız hasta demek kolaya kaçmaktır. kolay olan kolaya evet.