istifa etmek için gerekli nedenler

hakkını alamadığını ve hakettiğin itibarı görmediğini görmek.
hiç öyle " yav ekmek parası, hele durayım yerimden oynamayayım " düşüncesinde olmamak lazım.
basacaksın istifayı.

bunlardan biri işyerine maddi olarak bağımlı olmamak olabilir.
pasif gelir oluşturabilmek dileğiyle diyelim.

akıl sağlığıma değer veriyor olmam ve kendime olan saygım.
dün müdürüme bunu söyleyerek istifa ettim. pamuk gibiyim. kendimi yaz dizisinin ilk bölümündeki çok mutlu naif kız gibi hissediyorum. dünyanın en güzel ayı mayıs da gelmiş, kuş böcek selam veriyor bana. hayat inanılmaz güzel şu an.

maaş çok az ise ya da iş yerimiz çok uzaksa

3 kez istifa ettim.
mutluyum.

namus, şeref ve işi yapamadığını anlamak.

bu ortamda öncelikle yeni bir iş için öngörüşmeleri yapıp belli bir aşamaya getirmektir diye düşünüyorum.

ama çekilmeyecek noktaya gelmişse neden aramaya da gerek yok.

hava.

istifa etmek için hep bir nedenim oldu. sürekli istifa ettim. 'sizinle uğraşamam hadi' diyen o kişi hep bendim. çok karizmatik çıkışlar yaptım. ne oldu ama iyi mi oldu* bir dönem eve çakıldım. hiçbir yerden haber alamıyorum. iş kapıları kapandı. demek istediğim şu, tabiatı çok çalışmaya uygun bir insan değilim bunu biliyorum, insanları biliyorum, değiştiremeyeceğim şeyler var. işte burada çalıştığınız yerin gerçekten sizi ne kadar zorladığına bakacaksınız. önünüze bakmak zorundasınız. insanın kafası atar ama hep doğru yerde mi atar? bunu iyice tespit ettiğinizde gönül rahatlığı ile istifa edebilirsiniz. benim için bazen yanlış kararlar oldu. bunu sonradan fark ettim.

maddi manevi hak ettiğini alamıyorsan bas istifayı geç, ona işçi sana da iş çok.

diye diye kariyerimin içine ettim *

(bkz: mobbing)

onurlu olmak.

önce yürek.. (siyasetteyseniz utanma duygusu, onur, kişilik vs gibi küçük detaylar da var..)

yedek işyeri.

pazartesi devirli şanlıurfa altılısı var. tevziinin 40 milyon lira olması bekleniyor. altiliyi tek başıma bilirsem istifa ederim.

nedenler biriktirmek istemiyorum fakat işte sabrediyoruz şu an. (çalışma arkadaşım da sabrediyor)
işer yürümesin yada yarım yamalak olsun diye bir uğraş var ve sorumlusu da biz olacağız.

ölene kadar yetecek param olsa hiç neden aramam.

eğer ki bir ülkeyi batırmış, çalıp çırpmışsanız onurlu bir duruş sergileyip istifa edebilirsiniz.
hem güvenlik hem de ekonomi iyi değil ise, adalet yerlerdeyse, mülteci kampına çevirdiyseniz ülkeyi, teröre rerörö yapamadıysanız da istifa gereklidir. ama tabi bizim ülkemizde gerek yok her şeyi çok beğeniyorum. bir uzakdoğu ülkesinde bunlar yaşanıyormuş.

bazı yetişkin bireylerin laftan anlamaması, kibar davranılmasını eziklik olarak görmelerinden daral geliyor bazen. arkamdan da muhtemelen “ne kadar sabırlı biri” diyorlardır.

geçen gün annemle telefonda konuşuyoruz, o da bana şunu dedi: “sen de gülümseme, biraz yüzünü assana noirciğim. nazikliği karşı tarafa fazla veriyor olabilir misin?” hey allah’ım. halbuki kendisi de benim gibidir. ayrıca insan, mizacını nasıl değiştirsin? neden nezaketli davranmanın bedeli ağır oluyor, onu da anlamıyorum bu ülkede. ve böyle düşünürsem sanırım bu ülkede hiç çalışmamam gerekiyor.

mobbing.