kadın cinayetleri

kadın nafaka aldığı için veya uzaklaştırma talep ettiği için ölmeyi hak eder şeklinde düşünenleri gördüğümüz başlık. erkeğin nefsi dediği de cebi para görünce 20 yıllık yuvasını yıkmakta bir an tereddüt etmeyen uçkur düşkünü bir çoğunluğu ifade ediyor. ama tabii erkeğe serbest. o aldatabilir, dövebilir, sövebilir hatta canı isterse öldüredebilir. böyle düşünenler olduğu müddetçe normalimiz bu, çok üzgünüm.

hani kime sorsan bugün "siyaset ile uğraşmıyorum" der.zaten birçok insan günümüzde apolitik ama yediğimizden içtiğimize,giyimimizden yaşam standartlarımıza kadar her şeyi siyasiler belirliyor.
kadın cinayetlerini araştırın son 23 yılda ne kadar artmış?
kadın cinayetlerinin artışı,politik tercihler ve sistem sorunlarıyla doğrudan ilişkili çünkü. yasalar uygulanmıyor.
suç işlesende cezasız kalıyor.
bugün yönetimde söz sahibi kişilerin kadınlara yönelik söylemleri de işin tuzu biberi oluyor ve. insanlara cesaret veriyor.
"kadın ahlaklı olsun kürtaj yapmasın"
"kadın kahkaha atmasın"
" hamile kadın sokağa çıkmasın"
bu eril dil siyasilerin toplumsal cinsiyet rollerine dair ayrımcı ifadeleri ve şiddeti normalleştiriyor.
istanbul sözleşmesi'nin iptali veya 6284 sayılı kanun'un uygulanmaması da failleri cesaretlendiriyor.
sevimsiz karga bahsetmiş
"iyi hal indirimi" gibi uygulamalar adalete olan güveni sarsıyor.
daha güzel bir dünya yaratmak elimizde.

#3865204

(bkz: ne kadar inanarak boş konuşuyor görüyor musunuz)

bence de caydırıcı ceza elbette önemli olsa da, esas mühim olan bir insanda kendisinden fiziksel olarak daha güçsüz birinin hayatına son verebilme hadsizliği doğuran dürtüleri elimine etmektir. bunun da aileden geldiğini düşünüyorum. benim mesela babam, anneme bir tokat bile atmamış. yani ben de böyle bir ailede büyüdüğümden öyle bir dürtüm hiç olmadı. hani mesela annesi evcil olan kedilerin yavruları da insancıl oluyor ya, paralel bir şey sanırım. artık aile psikoterapisi mi uygulanır, ne yapılacaksa aileleri düzeltmek lazım önce. dediğim gibi, caydırıcı cezanın önemini yadsımıyorum ama ailelerin erkek evlatlarına örnek olması ve onları düzgün yetiştirmesi, gerekirse psikoterapi alması, böylece de bazı erkeklerin "sevgilimi/karımı ezerim, döverim, gerekirse öldürürüm" dürtülerinin hiç belirmemesi en gerçek çözümdür derim ben.