kendin hakkında bir gerçek bırak

baba olduktan sonra aşırı ciddi bir adam oldum ya ben.

enayiyim.

kötüyüm. ruh hali olarak değil, karakter olarak. bu beni üzmüyor da. kötüyüm sadece

ota bokan kırılabilen ve ota boka mutlu olabilen biriyim.

hayatımdan birtakım nedenlerle çıkardığım birine ölse dönüp bakmam. vicdan azabı da çekmem.

karda yürürüm izimi belli etmem.

çünkü dönüp gezdiğim yerleri elimle düzeltiyorum.

(bkz: bütün sırrı bozdum)

*herhangi bir işte başarılı olduğumu hissedersem ve bir de üstüne bunu dillendirirsem kısa süre sonra o işte sıçıp sıvarım. özgüvenim yerle bir olur.

*bunu kimselere söylememişimdir. genelde yok be hiç umrumda olmaz derim ama takdir edilmekten epey hoşlanırım.

*berber koltuğundan nefret ederim. berber muhabbetinden daha da nefret ederim.

*sözlerim var köprüleri geçirmez.

her zaman bildiğimi okurum, pişman olacağımı bilsem bile.

sırf nasıl bir şey olduğunu denemek için bile o pişman olacağımdan emin olduğum şeyi yapabilirim.

sonra pişmanlığımı paşa paşa yaşarım, gidip farklı pişmanlıklarla dolu deneyimler bulurum.

bu ışıltısız hayatı ben seçtim.

meme severim.

insanlardan pek hoşlanmam.

kendimi belli bir statünün üstünde görüyorum, muhtemelen dış görünüşümün çocukluktan beri insanlar tarafından övülmesi nedeniyle biraz megaloman bir tavrım var.

ayrıca kendimin bile düşünmekten korktuğu şeyleri herkesin suratına söyleyebilecek kadar ''g''üven ''ö''zveri ''t''ecrübe sahibiyim. biraz da salaklık var.

zayıf noktalarım var, o noktalardan eleştirilmediğim sürece kimsenin ne dediğine takılmam. kıyaslanmaktan hiç hoşlanmam.

yenileceğimi bildiğim savaşa girmem. çocukken bile böyle düşündüğüm oyunlara girmezdim. önemli olan denemekti gibi cümleler hikaye.

bir ses var, yazarken bile içim tırmalandı o yüzden ne sesi söylemeyeceğim ama yemin ederim duyunca çığlık atacak kadar fenalaşıyorum. çocukken bunu söyleme gafletinde bulunduğumda üç tane gerizekalı misafir çocuğu deli gibi bu sesi çıkartarak eğlenmişlerdi. o gün bugündür ailem hariç kimse bilmiyor, eğer duyarsam ya ortamı terk ediyorum ya çaktırmadan kulaklarımı kapatıp öksürük sesiyle baskılamaya çalışıyorum.

öyleli şeyler.

bir meyveye alerjim var ama tadına da bayılıyorum.

hamam böceklerinden çok korkuyorum bu şekilde aklımı yitirebilirim hamam böcekleri defolsun gitsin bu dünyadan bir daha hamam böceki görmek istemiyorum

anarşist çicekler kokluyorum.
devlet sınırlarını ihlal eden
kuşlara yardım ve yataklık yapıyorum.
umudun, propagandacısıyım.

(bkz: ben bir giritliyim ve tüm giritliler yalancıdır)

"aklımda kalmasın" diye yaptığım şeylerin en az yarısından pişmanım ama dünyanın en rahat burcuna sahip olduğum için midir nedir, hiç birini 1 günden fazla kafaya takmadım.

overthinker kardeşlere selam olsun.

hem öldürürüm hem de kaldırırım. kirim varsa sabunum da vardır.

problem mi var, çözerim.
problem çıkaran mı var, onu da çözerim

planlarımı, hayallerimi ve gelecekte genel olarak yapmak istediklerimi birisine anlatmaktan çok çekiniyorum.
olana kadar çabalayıp duruyorum. sonra anlatıyorum. "şöyle şöyle olsun istiyordum. oldu işte."

çünkü anlatınca sanki büyüsü kayboluyor. anlatınca çünkü olası gelmiyor gibi oluyor. saçma bir düşünce çünkü olması için benim çabam gerek. ama bazen diyorum sanki hayatın çarkları anlatınca farklı işliyor gibime geliyor.

ne zaman anlattıysam olmadı çünkü.
vardır bunun da mantıklı bir açıklaması.

sözlük yazarlarının fotoğrafları başlığında sadece kadın yazarları favlıyorum.

erkek favlayınca kendimi askerde gibi hissettiğim için görmezden geliyorum.