kendinle arkadaş olur muydun sorunsalı

olurum tabi. her anım eğlence ve heyecanlı.

bazen üzülüyorum neden benim diye. daha bu sabah düşündüm bunu. ben ben olarak kendimi dışarıdan bir öteki gibi sevebilme yüksek becerisini kaybettim açıkçası. keşke benden bir tane daha olsaydı da onu da sevseydim. kendimle arkadaş olmayı bırak yapabilsem kendimi şeyapardım. bayılıyorum ben olmaya.

benden iyisini bulamazdım

olurum ama iki üşengeç hayallerimize bakar dururuz biraz daha enerjik biri olsa daha iyi olurdu.

herkes kendiyle arkadaştır. kendi kendinize konuşuyorsunuz ya hani onu kastettim.
ben daha kendisiyle barışamadım gerçi ama olsun buluruz bir orta yol umudundayım.
illa yediğim herzeleri yüzüme vuracak hıyar herif. sonra da "dost acı söyler koçum" deyip iyice dellendiriyor beni.
işin kötüsü haklı ama ben de domuzluğumdan kabul etmiyorum.
tanıdık gelen?..

ben çok isterdim. laf taşımak gibi bir özelliğim yok, verilen bir sırrı sonsuza kadar saklayabilirim. onun dışında hayatımda kendimden daha empatik bir insanla karşılaşmadım. ne kendi arkadaşlarım ne de çevremde herhangi biri bana göre benden daha empatik bir insan değil. bir soru sorarken bile iki kere düşünüyorum, patavatsızlık yaptığım olmuşsa da bunun için kırk kere düşünüp bir şekilde hatamı telafi etmeye çalışıyorum. sohbetim de iyi bence fena değilim. eğlenceli de biriyim ayrıca memnunum bu konuda kendimden. bunun üzerine çok fazla düşündüm ve sonunda kendimle en iyi arkadaş olmak istediğime karar verdim.

hayır! kendime katlanamazdım, net. katlanılamaz biri olduğumu düşünmüyorum ama arkadaşlıklarda farklılığı seviyorum. birbirimizi zenginleştirmek şeysi.

biz pampiş kankitoyuz zaten.

isterdim diye yanıtlayacağım başlıktır. yer yer zor bir insan olduğumu kabul etmekle birlikte kendimi eğlenceli ve anlayışlı da buluyorum.

şimdi klon gibi mi olacak yoksa ben başkası olacam o ben mi olacak. eğer ben başkası olacaksam ve sonra ben kendimle arkadaş olacaksam ben olan o kimle arkadaş olur.
hadi bunu çevir hadi

olmazdım. kendime katlanamıyorum bir de aynısı ya da benzerinin çevremde bulunmasına çıldırırdım herhalde. hiç gereği yok.

olurdum. birisine arkadaş bile oldugumda onu annesi babası moduna bile girebiliyorum bazen.

yok ya kendime zor katlanıyorum. hayır bir de muhabbetim çekilmiyor. konu açacak biri de konuşacağız pehh. hem de aynı şeyleri , aynı şekilde . yok anam kalsın .

arkadaşlarıma olan bağlılığım ve onlar için yaptıklarımı düşününce şüphesiz olurdum. ama kendimle hayatta eş olmazdım herhalde.

kendimle konuşmaya başlayınca susmak bilmediğim için bu sorunsala evet diyorum

ben baya kırık bir tipim, birimizden birimiz ölürdü bu arkadaşlık serüveninde.

olurdum lan! şahane bir insanım.

kendi kendimle tavla bile oynuyorum. gerçi bazen zar tutuyorum diye kavga çıkıyor ama o kadar olur. aslında bilmem de zar tutmayı.

daha önce evet demiştim lakin bugüm kendimden çok gıcık alıyorum, biraz mübalağa ederek kendime kitleyeceğim.

ben benle neden arkadaş olayım ya? çok içiyor bu, uzak durulması gereken insan tipi.

şimdi ben buna gel bir bira ısmarlayayım sana desem, bir birayla duruyor mu ki hayvan herif? durmuyor. fazla masraflı bu, ocak kurutur.

yoruyor ayol, bir insan her duyguyu üstlerde mi yaşar? sevgi pıtırcığı gibi geziyor ortalıkta, hüznü ayrı dert, gereksiz iyilik yapmaya çalışmaları ayrı.

kafanı bir çeviriyorsun, berat yerinde yok. neymiş kedi peşine gitmiş, kafede gördüğü çocuğa ıvır zıvır almaya gitmiş, vay çiçek görmüş bilmem ne. bir otur be kardeşim.

anası oğlum git de 2 ekmek al dese, yorgunum anne ya der, e içmeyeydin o kadar, ama tanımadığı insan için maddi ve manevi paralar kendini. el iyisi ayol el iyisi, bundan adam olmaz.

kendimi kendi arkadaşlığımdan çıkarıyorum, hatta ne çıkarması arkadaş bile olmamıştım ki, kendine biraz çeki düzen versin, bakarız.

olurdum. dertleşirdik ne güzel. kitap tavsiye ederdik birbirimize dizi-film izlerdik. ama canım kendim çokta samimiyeti sevmiyor. bunları ayda bir falan anca yapardık.