kişinin kendini ait hissettiği yer

sevenlerimin, hayranlarimin yanı.

bence çocukluğumuzla birlikte bunu da geçmişte bıraktık. ya da benim için öyle oldu. yani geçmişte kalmış olmalı ki bunca yıldır bu aidiyet bi daha var olmadı. ne üzücü

mekke.

herşeyimi adadığım insanla yollarımızı ayırdık
artık hiçbir yere ait değilim , süzülüyorum boşlukta ...

insan zamanı durdurmak istediği yere aittir sözünü anımsattı

hiçbir yerdir.

anamın rahmine bile ait hissedememişim kendimi. doğmak tam olarak bu demek benim için.

(bkz: doksanlar)

rol yapmadan kendi olarak varolabildiği herhangi bir ortam.

sanırım ben bir dünyalıyım..

henüz yok.

evdir.
ben eve aidim.

benim için de yok.
her yer gurbet geliyor bana.

ana karnı.

sevgili kedim pipet beyin, hüküm sürdüğü 1+1 evimiz.

uzattı patisini, birlikte bir evi yaşanabilir kıldık. onun eşyaları, benim eşyalarımla doldurduk içini. bir yuvamız oldu böylelikle. bize ait, biz yaşıyor, geceleri birlikte uyuyoruz huzur içinde.

bir gırlaması var, ninni gibi gelir bulur beni. yukarıda allah şahit, küsüştüğümüzde yatağa gelmesini bekliyor, gelmezse üşenmeyip salona kadar gidip, kucaklayarak yatağa götürüyorum çocuğumu.

bir kedinin yeri.. babasının yanıdır. sısıısıs

normal sözlük. bir çeşitlilik katıyor olabilirim. çok uzaktan.

maalesef hiçbir yere ait hissetmiyorum. böyle hissettiğim için kendimi kötü ya da bencil olarak gördüğüm çok zaman oldu ama hislerimi değiştiremem ya da böyle hissettiğim için özür dileyemem.

insan elbette kendini bir yerlere ya da bir duyguya, bir ana ait hisseder lakin ne kadar düşünürsem düşüneyim "evet bu" diyemiyorum.
aileme, sevgilime, köyüme, evime, geçmişime ya da geleceğime yani hiçbirine, kendimi tam olarak ait hissedemiyorum. neden sorusuna cevap da veremiyorum. çok mu anlam yüklüyorum acaba ait hissetme mevzusuna, onu da bilmiyorum.

bağlı olmakla karıştırmayalım bu hissi lütfen. çünkü bahsettiğim her şeye kendimi bağlı hissediyorum aradaki bağın olmamasından ya da zedeli olmasından bahsetmiyorum. ki zaten insan kimseyle arasında bir bağ hissetmese kafayı yer herhalde.

ama en mutlu olduğum anlar en sevdiğim insanlar dahi bana bir nebze de olsa sanki gerçek değilmiş gibi geliyor. gerçeklikten kastım da sahtelik değil. derin bir varoluş sancısı içinde miyim yoksa kafayı mı yiyorum diye düşünüyorum bazen. ama dönüp dolaşıp vardığım nokta bu, ait hissetmiyorum.

evim evim güzel evim.. ben de evcimenim. evimde kendimi rahat ve huzurlu hissediyorum.

vardı bir iki yer. depremde yıkıldı. şimdi eskiden oldukları yerin üzerinde kişiliksiz toki binaları yükseliyor. artık dünyaya ait değilim sanırım.

tabii ki sevdiğim adamın kollarının arası.
ama bilin bakalım ne eksik...