kişinin kendini en özgür hissettiği an

sorumluluklarını yerine getirmiş, kimseden alacağı vereceği kalmamış, "şimdi ölsem içimde kalmaz yaşamak, ne de güzel yaşadım" denilen nokta.

kimseye minnet duymadığın, doğrusuyla hatasıyla ben başardım diyebildiğin o anlar..

yağmurun altında ıslandığı andır..

suya yakın olduğum her an. hatta mümkünse içinde olayım.

beni darlayan şeylerden kurtulunca. tam anlamıyla yenilendim reamen bu kadar mı fark eder moment

eve geç geldiğim zamanlar.

ay başı maaşı alınca, borçları ödemeden önceki ilk on dakika.

hayalleridir hocam.

memur olduğu andır.

evimde tek başımayken, perdeler çekikken.

gittiğim bir şehirde hicbir sey yapmadan kahve içmek

18 yaşına girilen ilk anlarda diyebileceğimiz bir olaydır..

ee ne oldu girdin..hadi özgür oldun,sonra koş baba bana para versene..böyle nahı gösterirler işte.

kendi paranı kazanmaya başladığında aslanım özgürlük..

felsefi farkındalık anı.

kendi uğraşlarınla kendi paranı cebine koyduğun andır.

istemediğin hiçbir şeyi yapmadığın andır. mecburiyetlerinin olmadığı bir dünyadır.

askerlik yaptığım karakoldan nöbet yerine ikişerli sırayla yaklaşık 2 km yol yürürdük. kural gereği havanın kararması gerekiyordu. o karanlıkta nöbet yerine giderken aklıma şimdi pusuya düşürülsek silahın kurma kolunu cekemeden hepimizin ölecegi gelirdi. insanın etiyle kemiğiyle kurşunu beklemesinin ne demek olduğunu o iki kilometrelik yolda öğrendim. işin garibi kendimi en özgür hissettiğim anlardan biri de o kavak ağaçlarının yapraklarının hisirtisiyla kanalda akan suyun çıkardığı sesle yürümek olmuştur. bir yandan ürkek ürkek yürümek öte yandan o anki atmosferi keyifle yaşamak. zor zamanlardı ama bir daha yaşayamayacak olmanın da hüznü yok değil.

çıkmazların gerçekten çıkılamayacak olduğunu anladığı andır.

kendinde çıkacak gücü bulmuş ancak çevresinde henüz merdivenin ikinci basamağında yorulmuş insanların varlığı, ne kadar isterse istesin onu çıkmaza hapsedecektir ancak mutlaka beraat edecektir. her mahkum bir gün özgür kalır.

her çıkmaz bir yas doğurur.
her insan, yasın beş evresini hakkıyla yaşayacaktır.
inkar ederken çaresiz, öfke duyarken kırgın, pazarlık yaparken umutlu, depresyon sürecindeyken umudunu yitirmiş ve kabullenme evresinde ise özgür olacaktır.

tüm bunların farkında olan insan ise, kabullenme evresine en çabuk varacak olan, bu süreçte dahi özgürlük tohumlarını daha ilk andan yeşertecek olan kişidir.

ne yaşayacağını biliyorsan çaresiz değilsin, korkmana hiç gerek yok. sadece küçük bir an sarsılacak, sonra yeniden doğacaksın.

çıplaklık özgürlüktür. düşünün bu dediğimi.

motorla hız yapıp çığlık attığım zaman..

yanlız kaldığı an