minimalizm

ortaokul ya da lisenin başları olması lazım, konu minimalizmden açılınca hoca sürekli aynı siyah tshirtü giydiği için örnek olarak acun ılıcalı'yı göstermişti. o zamandan beri minimalizm denince aklıma acun geliyor

çok gönül vermek istediğim, hatta zaman zaman minimal adımlarla giriş yapmaya çalıştığım akımdır. işim gereği insanları minimize edemiyorum. eşya konusunda da çanta ve ayakkabıya gelince tıkanıyorum. ben ona çok para verdim deyip hiçbirinden vazgeçemiyorum. benim gibi kapitalizmin köleleri için ütopyadır.

felsefemdir. bu amaçla hayatımı bastan dizayn ettim. yaşadığım şehri, işimi ve alışkanlıklarımı değiştirdim, daha rasyonel tüketici oldum. hayat kalitesi otomatik yükseliyor.

küçük yaşamak iyi bir şeydir. genişledikçe karmaşırsın. çoğalan maddeler ruhunu fakirleştirir.

minimalizm felsefesidir bu.

yeter ki yaşam alanını güzel kıl

bu oyuna gelmeyin. bu son yıllarda savunulan bir zımbırtı oldu. kapitaliz önce aldırdı, şimdi bunu kullanarak attırıyor. bence. bu süreç , tüketme kültürünü alışmış birini sonra sıkıcak tekrar aldıracaktır. (bkz: oyun büyük yeğen)

(bkz: eskort) ablalarin hic sevmedigi sey. evet.

basitçe ; alalım bir gün bir yerde elbet işimize yarar , bak almadık şimdi ihtiyaç oldu görüyor musun !!! , sakın atma ben ona bir yer bulacağım vs. düşüncelerini bugün terk etmektir. bu terk edişten sonraki süreçte bir şey alırken el ayak titrer derecede titiz davranmaktır. minimalizmin önemini anlamak için binbir türlü eşyanın bulunduğu bir evde sadece bir gün temizlik yapmak , ertesi gün gireceğiniz çok kritik , kaderinizi çizecek bir sınava gerekli gereksiz bir sürü not , kağıt , defter , kitap vs. bulunan bir masada çalışmak , hınca hınç dolu bir evde badana yapmak , çok küçük ve değerli bir eşyanızı kumsala gömüp bulmaya çalışmak , cam-metal-plastik-kağıt vb. aynı kovaya konulmuş atıkları geri dönüşüm için ayrıştırmaya çalışmak yeterlidir. bunları bizde biliyoruz, çözüm önerin nedir ? diyenler için yarın değil bugün elinize bir a4 kağıdı birde kalem alarak evinizi dip köşe dolaşın , hangi eşyaları uzun süredir kullanmıyorsunuz , ilerde kullanma ihtimaliniz yok bu eşyaları atın satın hibe edin.bunu yaparken cesur olun.tabularınızı yıkın.önce eşya sonra ev değil , önce ev evinize göre eşya alın. çifti olan eşyaları teke düşürün. saksı , ayna , tablo , aydınlatma vs. evi geniş gösterecek objeler kullanmakta bir nevi minimalizm dır. karar verin , hedef koyun , harekete geçin , cesur olun ,pişman olmayın. bir şekilde az dabolsa başlayın , kervanı yolda düzün...

küçük olsun mutluluklar,
öyle küçük olsun ki,
kimse istemesin bizden o'nu...

minimalizm çalışmalarımda ulaştığım yeni bir merhale; kapaksız yaşam.

kapaktan kasıt, dolap kapakları vb.

günlük kullandığım herşeyi açığa çıkardım ve gün boyu hiç kapak açmak bir şey alıp kapatmak eylemi yapmaktan kaçınıyorum. buzdolabı hariç.

ne fark etti derseniz. hiç gibi bi şey :) olsun. ne demişler; ''merhale, aşamadır.'' evt

popülaritesi anti tezi ya da karşıtı olan maksimalizme göre daha fazladır

"ihtiyaç duymadığın şeyi hayatından çıkar” diye yola çıkan, kulağa budist bir huzur vaat eden akım. "moda" haline gelmeseydi iyiydi diye düşünüyorum.
kimliksizleşmiş yaşam alanları gibi kimin evine gitsem aynı pinterest sadeliği. valla içim daralıyor. bir de gereksiz pahalı. az eşyayla rahat hayat değil de çok parayla az eşya gibi bir şeye dönüştü iyice. ruhsuz ruhsuz.
çok eşya olsun demiyorum ama kapitalizm, felsefe rererö derken de buna dönüşmesi garip.

evet ya
artık sadece bi hatun tüketmenin vakti geldi
tüketim insanı oldum çıktım yeminle
bulucaksın bi yogacı minyon
gittiği yere kadar...

stoacılık yolunda ilerlerken ürettiğim tutum olan minimalizm'in son harflerinin ''mal''izm olmasının verdiği uyuzlanma hissi...

''mallık'' bunun neresinde? ama var illa ki...

zamanında bir şirkette çalışıyorum. türkiyenın kurumlar vergisi ilk 500'ünde olana bir şirket. gizli zengınlerden.iki kardeşler. ben buyuk kardeşin kısmındayım. yanı istanbul yönetımınde.

90 yaşında amca her sabah bizden evvel odasına geçerdı. öğleden sonra clio araba ile evıne kendını bıraktırırdı.

işte mınımalizim budur. ev dediğim yenıköyde yalı. keyfını alacağın şey farklı gereksız standartlardan vazgeçemeyecek sevıyede olmak farklı.

şimdi bana ''şu arabadan alsana'' muhabbetı çevirenler var. hani bir standart var ya... anlamıyorum. araba ile standart var ama bu standart için neden alternatif keyıflerımden vazgeceyım.

para parayı çeker, gereksız masraf adamı köle eder.

yaptığım işlerde benimsediğim felsefe. tonlarca karmaşayı sevmiyorum, temiz net ve anlaşılır olmalı ürün dediğin.

huzur..

minimalizm demek dieter rams demektir. dieter rams demek ise, o soğuk ama bir o kadar da kusursuz alman estetiğinin; bayağılıktan ve şaşaadan arındırılmış, salt fonksiyona adanmış manifestosudur.

ah, aziz kârilerim... yıllar boyu muhtelif coğrafyalarda damıttığım bu rafine estetik algımı, adeta bir amme hizmeti misali, siz kitlelerin görsel vizyonunu terbiye etmek için sunuyorum. lakin gün geçmiyor ki, önüme 'minimalizm' maskesi ardına saklanmış grotesk bir garabet düşmesin. insanın aklı şaşıyor; bu estetik fukarası tasarımları yapanlar, o form karmaşasına nasıl 'minimalist' diyebilme cüretini gösteriyor, inanın o cehaletin özgüvenini istemsizce sorgularken buluyorum kendimi.

şunu aklınıza kazıyın: iyi bir minimalist eserin kalbinde, kullanıcının bilişsel yükünü sıfıra indiren o 'sezgisel' zarafet yatar. o objeye baktığınızda, form ve işlev arasındaki o sessiz ve kusursuz diyaloğu duyarsınız. obje size ne yapmanız gerektiğini fısıldar; dikkatinizi dağıtmaz, sizi oyalayan ucuz süslemelerle vaktinizi çalmaz. lakin günümüzün bu yeni yetme illüzyonistleri... öyle şekilsiz, öyle işlevden yoksun ve göz yoran tasarımlara imza atıyorlar ki, insanın bauhaus ekolünün mezarı başında ağıt yakası geliyor.

tüm bu yazdıklarımdan, o daraltılmış algı filtrelerinizle benim salt bir 'minimalizm fanatiği' olduğum gibi sığ ve talihsiz bir çıkarsamaya varabilirsiniz. hayır, efendim. benim yegâne itikadım, fonksiyonun formu takip etmesi gerektiği o sarsılmaz ontolojik gerçektir. zira benim estetik lügatimde, minimalizmin o steril dinginliği kadar, art deco ekolünün o cüretkâr, simetrik ve aristokratik şatafatı da baş köşede oturur. benim tahammül edemediğim yegâne şey, 'kavramsal sahtekârlıktır'.

bir vizyon vaat edip ortaya ucube bir form çıkarmak... inanın bu, ruhunuzu insan zekâsıyla özenle kürate edilmiş, çok sesli bir j.s. bach konçertosunun o matematiksel asaletine hazırlamışken; sahneye aniden fırlayan, enstrümanlara adeta birer vandal gibi eziyet eden ve 'rock' adı verilen o gürültü kirliliğini icra eden paçavralar içindeki bir 'grubun' çıkması gibidir. ortada müziğe dair bir iz yoktur, sadece zevklerimize yapılmış organize bir suikast vardır.

minimalizm, hoşuma giden bir sanat akımı değil. doğal olarak sadelik başka bir şey. minimalizm ise genellikle normalde minimalistik olmayan bir yapıyı sadeleştirmek şeklinde vuku buluyor. bu da yapmacık ve eğreti görünüyor. özellikle de logoların revize edilmesi son derece absürt bir görüntüye meydan veriyor. örneğin intel logosunu düşünelim. eski haliyle zaten yeterince akılda kalıcı olan ve son derece estetik duran logoya uygulanan gereksiz minimalizm akımı, koskoca intel'i mahallemizdeki telefoncuya dönüştürmüş. peugeot...eski logo, inanılmaz estetik duruyordu ve kesinlikle aşırı karmaşık değildi. şimdikini ise ciddiye almakta zorlanıyorum. hala peugeot araba gördüğüm zaman o logonun oraya sanayici arkadaşlar tarafından yapıştırıldığını zannederim. pringles... samimi ve stil sahibi bir tasarımdan, mahalle pilavcısına hızlı geçiş. örnekler çoğaltılabilir. bir markanın logosu, onun mirası ve kimliğidir. sık değiştirilen logolara tüketici alışamaz ve duygusal olarak bağ kuramaz. bu da büyük hatadır. zira ticarette yapılan aslında ürün satmak değil, duygu satmaktır.