normal sözlük yazarlarından aforizmalar

blog sitemde yaklaşık 6 yıl önce paylaşmış olduğum kendime dair bir aforizma sunmak istiyorum.

bir insanın yaşayış halini kısıtlamak o insana yapılabilecek en büyük zarardır. ve insan kendi içgüdüleri ile beraber dürtülerinin oluştuğu bütünlükle yapamadığı eylemlere nazaran daha büyük fiiliyatlara kendini yönlendirerek toplum açısından büyükçe bir zarara sebebiyet halinde bulunacağı kaçınılmaz bir olay olacaktır.

(bkz: otobüsteuyuyanbal)

bi sorunu halledeyim derken digerinin baslangıcına sebep olmuş oluyoruz aslında. iyiligini düsünerek hareket ediyosun ama sonucu kötü oluyor beklenmedik olsada yapcak bi sey yok. calısıyosun kazanıyosun ama saglıgından oluyosun rahatsızlanmaya baslıyosun yavas yavas yapcak bi sey yok . dedikodu yapıyosun cünkü kendini hafifletmek istiyosun belki birini asagılamak adını duyurmak istiyosun belki onu o durumdan kurtarmak istiyosun  ama sonrasını hayatına zehir ediyosun. calısırken o kadar cok gözlemliyorum ki zaten kendimi bildim bileli bi izleyici ve yorumlayıcıyım yapcak bi sey yok. kurtulus planı yapıyolar isten kacmak icin ama bu muhabbet müdüre gittiginde birbirlerini satıyolar ,yarın tekrar aynı konudan aglayacaklarını bildikleri halde yapcak bi sey yok . psikiyatriye gidiyorum uyumam icin hap versin kendimi avutayım diye, cevrem diyor ki ileriki iş hayatında cok büyük sıkıntılar yaratacak bu ilaclar. ama hosuma gidiyor yapcak bi sey yok. her sey mecburiyetmis öyle diyolar. hevesim yok diyorum mecbursun diyolar . istemiyorum diyorum baska secenegin mi var diyolar. her seyin bi zorlugu var diyerek konuyu hafife alıyolar rol ve hic bi sey yokmus gibi davranarak ,ne kadar katlanırlar bilmem ama ben pes ediyorum yapcak bi sey yok :d

herkes insan olarak doğar, zor olan insan olarak kalabilmektir...

- sürüyle uçan sadece götleri takip eder.
- beni merkez bankası başkanı yapsalar ilk yapacağım iş, "şunu buraya, bunu şuraya koyun, onu da oraya atıp tutun" diye bir talimat yayınlamak olurdu. şu, bu, o, burası, şurası ve orasının ne olduğunu da söylemezdim. kendileri bulsun adiler, o kadar maaş veriyoruz.
- sert sessiz harfleri yumuşatıcıyla yıkamak onları yumuşatmaz.
- getır diye bir şirketin olduğu bir ülkede al geri götür şirketinin de olması gerekir.

not: aforizma benim işim.

neden insanlığımızın değerini arttırmak yerine üzerimizdeki kıyafetlerin değerini arttırmak için çabalıyoruz?

kırmızı ışık araçlara sadece durmasını söyler, durdurmaz!
hayat da böyledir; olması gerekene göre değil, olana göre hareket edilir...**

seks ile marazi aşk ile terazi

mutluluğu metada arayan kendini bulamaz ve kendini kaybeden doğru yolu bulamaz.

ufku arşa ulaşanın yüzü rahman'a dönüktür.

benim attığım adım aforizma, daha neyi yazayım?

yedirmek yemekten lezzetlidir.

-bilmis bilmis konusan dudaklara degil; severek bakan gozlere, anlayarak ve yargılamadan dinleyen kulaklara, sefkatle seven ellere, halis niyetle yanımızda oldugunu bildigimiz guvenilir insanlara ihtiyacımız var.

eğer fakirliğin yeni adı sağlıklı yaşamaksa, görgüsüzlüğün yeni adı da zengin olmak olmalı.

"hayat bilinmezlikleriyle, insanoğlu yüzsüzlükleriyle yorar."

söz kifayetsiz kalacaksa susmalı insan,fazladan izahat lisanen kabahattir…!

guclu sirin de yorulur bazen..

bir kadını kederden değil zevkten ağlatacaksın.

günaydın başlığına tanım yazmaya korkuyorum. çünkü gık yazsan begeni alıyor. çok pozitif başlık. kazara portakala girmesi beni deli ediyor. ama yine de yazıyorum bazen...

ve bazenler çoğalıyor bazen...

benim işim gücüm aforizma zaten.

mahlas olarak kullandığım marttan beklerim senden beklemem'i yazayım buraya. çoğu yazar bilmez.

her kitap okuyan alim olsaydı medreseler lunapark olurdu.