2961.
bayramı bekliyorum aynı şu şekilde.
aşrı aşrı memlekete kız vermeyin ulan. *
aşrı aşrı memlekete kız vermeyin ulan. *
devamını gör...
2962.
kendimi bir bant üzerinde gibi hissediyorum. havaalanındaki valiz bantları olabilir mesela. sürekli bir dolaşım hali. havalar ısındı yok şuraya gidelim, aman yaz geliyor yok bunu yapalım, arayı açmayalım, sen arayı açacak gibisin en iyisi bi evleneyim herkes gelsin sen de gel, o evlendiyse bu neden evlenmesin hemen düğün yapılsın, yav bi düğünle olur mu kuru kuru kınaların gecesi yapılsın, yok efendim o bitsin bi bayram gelsin sen bi dolan gel, işte bu da yetmez en iyisi piknik yapalım,e şimdi kız kıza tatil yapalım böyle olmaz yani, dur ben sizde kalayım, şimdi de sen bizde kal, sen buyur gel ben buyurup gideyim,,,,,,,,,, abo ya başım döndü. 2 aydır toplam 8 saat oturmuş gibi hissettim yemi nederim ki.
edit: yetmez gibi bi de işe gidiyoruz he. gelemem patron benim planlarım var 5 ay beni idare edin. tm ok
edit: yetmez gibi bi de işe gidiyoruz he. gelemem patron benim planlarım var 5 ay beni idare edin. tm ok
devamını gör...
2963.
sosyal pilim bitti
devamını gör...
2964.
ahh sözlük tüm aşık olduğum adamlar ya evli ya da öldü.
beni de yalnızlık bekliyor. bunu bugün daha iyi anladım.
beni de yalnızlık bekliyor. bunu bugün daha iyi anladım.
devamını gör...
2965.
çok çalındım.
devamını gör...
2966.
büyük bir ikilem arasında kaybolmuş.
devamını gör...
2967.
şöyle,
devamını gör...
2968.
‘yorgunum kaptan’
devamını gör...
2969.
ımmhhh nasıl desem... çok iyi be.
devamını gör...
2970.
ayaklarım acıyor. ağrı da bir histir *
devamını gör...
2971.
benim şimdi sözlük editlemem de silmem de yasak ya...
ne yazıyosanız yazın kurtlarınızı dökün.
nasılsa burdayken de okuduğum yazar da yazı da çok nadir...
ne yazıyosanız yazın kurtlarınızı dökün.
nasılsa burdayken de okuduğum yazar da yazı da çok nadir...
devamını gör...
2972.
bu başlığa 2 kez yazmışım ve hiçbirinde de kendimle ilgili bir hissimi anlatmamışım. canımız ülkemiz kendi dertlerimizi unutturdu bize.
bu yazılardan bir tanesinde ülkede yaşanan değişimle birlikte umut dolmuşum, her şeyin çok güzel olacağına inanmışım.
ah canım ben, ne kadar da safmışım.
(bkz: https://normalsozluk.com/en...)
ikinci yazımda bizi umutla dolduran o değişim ikliminin iktidar eliyle nasıl baltalandığını, mutluluğumuzun nasıl da boğazımıza dizdirildiğini ve nasıl boğulduğumu anlatmışım.
canım kendim, ne kadar da haklıymışım.
(bkz: https://normalsozluk.com/en...)
ve bugün. ah bugün. yeterince cesaretim olsa kendimi öldürürüm sanırım. hayır, akli melekelerim yerinde olmadığından değil. insanların acımasızlığına katlanamadığım için. aklımın ipleri biraz gevşese sanırım kendimi öldürebilirim, ya da ölümümün bir şeyleri değiştirebileceğini bilsem.
biz bunu mu hak ettik sahiden? böyle bir ülke miydi bize reva görülen?
kıt kanaat hayatta kaldığımız, tepemize çökecek evlerde anca barınabildiğimiz, betona boğulan şehirlerde gökyüzünü görmeden işten eve, evden işe gidebildiğimiz, anca karnımızı doyurduğumuz ama beslenemediğimiz, suratına tükürmeyeceğimiz insanların bize ideolojilerini dayattığı, hastanelerde sürüm sürüm süründüğümüz bir yaşamak mı gerçekten bizim payımıza düşen?
verdiğimiz oyun bile çalındığı, doğan bebeklerin dahi geleceği olmayan bir ülke yaratanlar mutlu mu bu tablodan?
köleleşen insanlar, talan edilen ormanlar, haksızlıkla 4 duvar arasına kapatılan insanlar, öldürülen çocuklar, çalışırken ölen çocuklar, katledilen kadınlar, işkence edilen hayvanlar mutlu ediyor mu ülkeyi bu hale sürükleyen insanları?
benim kalbim ağrıyor tüm bu kötülüklerin ve saymadığım binlerce kabusun ortasında.
kendimi sokaklara attım, ne yapacağımı bilemez halde dolanıyorum. kendimi hiçbir yere sığdıramıyorum.
oysa nazım hikmet'in de dediği gibi;
alt tarafı bir çiçek koklayıp,
bir hayvan sahiplenip,
birkaç insan tanıyıp,
sevip gidecektik bu dünyadan.
not: arkadaşlar kendimi öldürmemek için sebeplerim var ve yeni bir tanesi daha eklendi.
ilk sebebim tayyip'in öldüğünü görmek,
ikinci sebebim bahçeli'nin öldüğü günü görmek,
ve o yeni yüklenen üçüncü sebep kılıçdar'ın ölümünü görmek.
tutunacağız bu hayata, güneşli günlere uyanmak umuduna sarılarak tutunacağız.
bu yazılardan bir tanesinde ülkede yaşanan değişimle birlikte umut dolmuşum, her şeyin çok güzel olacağına inanmışım.
ah canım ben, ne kadar da safmışım.
(bkz: https://normalsozluk.com/en...)
ikinci yazımda bizi umutla dolduran o değişim ikliminin iktidar eliyle nasıl baltalandığını, mutluluğumuzun nasıl da boğazımıza dizdirildiğini ve nasıl boğulduğumu anlatmışım.
canım kendim, ne kadar da haklıymışım.
(bkz: https://normalsozluk.com/en...)
ve bugün. ah bugün. yeterince cesaretim olsa kendimi öldürürüm sanırım. hayır, akli melekelerim yerinde olmadığından değil. insanların acımasızlığına katlanamadığım için. aklımın ipleri biraz gevşese sanırım kendimi öldürebilirim, ya da ölümümün bir şeyleri değiştirebileceğini bilsem.
biz bunu mu hak ettik sahiden? böyle bir ülke miydi bize reva görülen?
kıt kanaat hayatta kaldığımız, tepemize çökecek evlerde anca barınabildiğimiz, betona boğulan şehirlerde gökyüzünü görmeden işten eve, evden işe gidebildiğimiz, anca karnımızı doyurduğumuz ama beslenemediğimiz, suratına tükürmeyeceğimiz insanların bize ideolojilerini dayattığı, hastanelerde sürüm sürüm süründüğümüz bir yaşamak mı gerçekten bizim payımıza düşen?
verdiğimiz oyun bile çalındığı, doğan bebeklerin dahi geleceği olmayan bir ülke yaratanlar mutlu mu bu tablodan?
köleleşen insanlar, talan edilen ormanlar, haksızlıkla 4 duvar arasına kapatılan insanlar, öldürülen çocuklar, çalışırken ölen çocuklar, katledilen kadınlar, işkence edilen hayvanlar mutlu ediyor mu ülkeyi bu hale sürükleyen insanları?
benim kalbim ağrıyor tüm bu kötülüklerin ve saymadığım binlerce kabusun ortasında.
kendimi sokaklara attım, ne yapacağımı bilemez halde dolanıyorum. kendimi hiçbir yere sığdıramıyorum.
oysa nazım hikmet'in de dediği gibi;
alt tarafı bir çiçek koklayıp,
bir hayvan sahiplenip,
birkaç insan tanıyıp,
sevip gidecektik bu dünyadan.
not: arkadaşlar kendimi öldürmemek için sebeplerim var ve yeni bir tanesi daha eklendi.
ilk sebebim tayyip'in öldüğünü görmek,
ikinci sebebim bahçeli'nin öldüğü günü görmek,
ve o yeni yüklenen üçüncü sebep kılıçdar'ın ölümünü görmek.
tutunacağız bu hayata, güneşli günlere uyanmak umuduna sarılarak tutunacağız.
devamını gör...
2973.
sinirliyim. insanların kıçı kırık bir mağazadan iki pılı pırtı alıp sanki beni satın alıyormuşçasına takındıkları bu rezilce tavırdan bıktım. hepsinin suratına tükürmek istiyorum. sağlam bir dayım olsa tükürebilirdim ama yapamıyorum. dayı kurbancı olacağına vekil mekil bir şey olsaydın hayatımız çok başka olacaktı. şimdi gidip onu bu konuda darlamam gerek. engelle lan beni senin gibi dayı mı olur!
devamını gör...
2974.
boyun ağrısı, bel ağrısı.
devamını gör...
2975.
yorgunluk ama geçmesi için birkaç gün kesintisiz uyumam gereken cinsten…
devamını gör...
2976.
yıkıldım. dik durmayı başaramıyorum artık. yıkılmış ve tükenmiş hissediyorum.
devamını gör...
2977.
biraz yorgunluk biraz huzur biraz uykusuzluk.
devamını gör...
2978.
dünya çok hızlı dönüyor. özellikle yaş ilerledikten sonra durulacağını sanıyorsun ama inanılmaz akıyor. işin garibi bir şeyi kaçırıyorum telaşı da yok bu hızlı akışın içerisinde. sadece gidiyorum. evrenin karanlığı içerisinde sürekli dönen bir gezegenin içerisindeyiz ve inanılmaz bir hızla bir yere gidiyoruz, nereye bilmiyoruz. bilmedikçe, daha da şiddetleniyor.
devamını gör...
2979.
hiçbir şeye müdahale edemeyecekmiş gibi hissediyorum.
devamını gör...
2980.
çok garip. sürekli bu doğum günümü unutup duruyorum ara ara hatırlayıp sonra aklımdan kayboluyor. ve ben bunu çok kötü anılarımda yaşarım. hiç olmamış gibi beynim bir anda siler hiç uğraşmam unutmak için çünkü gerçekten beynim hiç olmamış gibi davranır ve unutturur bana biri bana hatırlatana kadar hatırlamam ve öyle bir şey hiç yaşanmamış gibi devam ederim ve şuan bunu doğum günüm için yaşıyorum aklım neden doğum günümü silmeye çalışıyor anlamıyorum. sürekli ama sürekli unuttum bu kadar az kalmışken neden unutuyorum heyecanlanmak yerine anlamadım gerçekten.
devamını gör...