orhan veli kanık

ölümü de yaşamı kadar 'garip' olmuştur şairimiz ptt çukuruna düşerek yaşamını yitirmiştir,üstünde eski bir gömlek , cebinde üç kuruş para,orhan veli ki kalbimizde bi yara.

şiir tahlilleri dersinde çokça tartıştığımız benim de karşı olduğum şairdir. biri də türk şiirini kafiyeden kurtarmıştır falan yazmış. sorarım size şiirde kafiye yoksa, uyak yoksa, onun saçma sapan yerlerinden ayrılıp alt alta yazılmış düz yazıdan ayıran nə kaldı.

bu gün 23 nisan
neşe doluyor insan
tandanslı "şiir"leri benimsemiş kafiyeci güruhu rahatsız eden üstat.

ölmüştür. maalesef. çok severim, şiirleri dışında kısa bir öykü kitabı da vardır, öneririm. orhan veli okurken insan gülümsüyor. arkadaşım olmasını isterdim.

biliyorum, kolay değil yaşamak;
ama işte
bir ölünün hâlâ yatağı sıcak,
birinin saati işliyor kolunda.
yaşamak kolay değil ya kardeşler,
ölmek de değil;

kolay değil bu dünyadan ayrılmak.

deli eder insanı bu dünya;
bu gece, bu yıldızlar, bu koku,
bu tepeden tırnağa çiçek açmış ağaç.

esprili ve doğal mizaca sahip olup bunu şiirlerine de yansıtan, kendime yakın gördüğüm genç yaşta vefat eden en sevdiğim şairdir. şiirde kalıpları yıkmıştır ; redif , kafiye , uyak örgüsü , söz sanatları , değerli büyük kişilere hitap etme yerine serbest yazmıştır. halkın her kesiminden insanın okuyup anlayabileceği sadelikte ve ironili , duygulu şiirleri vardır. yaşarken maddi olarak çok çekmiştir . keşke hayatta olsaydı da ne kadar sevildiğini görebilseydi. öldükten sonra kıymeti anlaşılan şairlerimizden olmuştur. tüm şiirleri birbirinden güzeldir . ben de şu şiirini bırakayım...

ölüme yakın
akşamüstüne doğru, kış vakti;
bir hasta odasının penceresinde;
yalnız bende değil yalnızlık hali;
deniz de karanlık, gökyüzü de;
bir acaip, kuşların hali.

bakma fakirmişim, kimsesizmişim;
-akşamüstüne doğru, kış vakti-
benim de sevdalar geçti başımdan.
şöhretmiş, kadınmış, para hırsıymış;
zamanla anlıyor insan dünyayı.

ölürüz diye üzülüyoruz?
ne ettik, ne gördük şu fani dünyada
kötülükten gayrı?

ölünce kirlerimizden temizlenir,
ölünce biz de iyi adam oluruz;
şöhretmiş, kadınmış, para hırsıymış,
hepsini unuturuz.

sokak dilini şiir diline taşıyan garip akımının kurucularından olan bir türk şairidir.

enfes dizelerin sahibi.

genç yaşta hayatını kaybeden garip akımının öncüsü usta şair

“1914’te doğdum. 1 yaşında kurbağadan korktum. 9 yaşında okumaya, 10 yaşında yazmaya merak sardım. 13’te oktay rifat’ı, 16’da melih cevdet’i tanıdım. 17 yaşında bara gittim. 18’de rakıya başladım. 19’dan sonra avarelik devrim başlar. 20 yaşından sonra da para kazanmasını ve sefalet çekmesini öğrendim. 25’te başımdan bir otomobil kazası geçti. çok aşık oldum. hiç evlenmedim, şimdi askerim”

hayattaki her şeyle ustaca dalga geçebilme yeteneğine sahipken, kariyerinin en parlak çağında boktan bir belediye çukuruna düşüp akabinde geçirdiği beyin kanaması sonrası hayatını kaybeden, şiire kasket giydiren, bir ''garip'' adam... 14 nisan 1914 doğumlu türk şair.

ilk kez anlatamıyorum şiiri ile tanıştığım güzel şair. yaş ergen yaşları, ne diyor bu şair abi diye gülüp geçmiştim. böyle şiir mi olur diye edebiyat öğretmenime kafa tutmuşluğum bile vardır. bilmemenin ve anlamamanın verdiği ergen enerjisi öğretmenimin hoşuna gitmiş ki bana bu şiiri sözlü notu için ezberletti. * sonrada kıs kıs gülerek dinledi tabi beni okurken. *

şimdi yaşın yolun yarısını tamamladığı zamanda "bir yer var biliyorum, her şeyi söylemek mümkün " cümlesine sığınıp o yeri arayarak yol alıyorum.

kısaca iyi ki var olmuşsun iyi ki kaybolmuşum mısralarında. keşke var olsan da yine yeniden yazsan dediğim şair.

ağlasam sesimi duyar mısınız,
mısralarımda; 
dokunabilir misiniz, 
gözyaşlarıma, ellerinizle?
bilmezdim şarkıların bu kadar güzel, 
kelimelerinse kifayetsiz olduğunu 
bu derde düşmeden önce.
bir yer var, biliyorum; 
her şeyi söylemek mümkün; 
epeyce yaklaşmışım, duyuyorum; 
anlatamıyorum.

şiirlerinden birini ilk okul tiyatro oyunumuzda şarkı olarak söylemiştik.
ağlasam sesimi duyar mısınız mısralarımda

muhteşem dizelerin yazarıdır.

belgeseli

oysa kahve içmişliğimiz de vardı:
'bu ne hatır gönül bilmezlik'
diyemedim.
o.veli kanık

başlığı görünce orhan veli'nin ara ara mırıldandığım bu şiirini yazmadan geçemeyeceğim...

beni bu güzel havalar mahvetti,
böyle havada istifa ettim
evkaftaki memuriyetimden.
tütüne böyle havada alıştım,
böyle havada aşık oldum;
eve ekmekle tuz götürmeyi
böyle havalarda unuttum;
şiir yazma hastalığım
hep böyle havalarda nüksetti;
beni bu güzel havalar mahvetti.

madem ki sevmiyorum artık
o halde, her akşam
onu düşünerek içtiğim
meyhanenin önünden
ne diye geçeyim?