öz güvensiz çocuklar yetiştirmek

çocuğunu her ortamda cimcikleyen, bayramlarda hangi çikolatayı yiyeceğine karar veren, markete bile para üstünü eksik alır korkusuyla yollamayan anne babalar oldukça eminim böyle daha çok çocuk yetişir.

bir çocuğa yapılabilecek en büyük kötülüklerden. kendi kendine yetemeyen insan sizi ömrünüz boyunca yorar ve size muhtaç kalır

çocuğa sahip olacağım diye üzerinde baskı kuran ve hatta şiddete başvuran ebeveynlerin, ilgisiz öğretmenlerin sonucudur.

en başarılı, en popüler, en terbiyeli çocuğa sahip olmak için karakterini yok ederler.

çocuk çok başarılı olmasın ama hep mutlu olsun. bunu yapmak çok zor olmamalı.

bağımlı çocuklar yetiştirmektir. korumacı olmanın, sevmenin ucunu kaçırmaktır.

ülkemizde daha doğru asya insanın da kişinin kendisi olmasına izin verilmiyor, büyümesine izin verilmiyor, ancak gün geldiğinde de aile kurmasını ve sorumluluk almasını bekliyorlar ona da yine ebeveynlerin kararları müdahale oluyor.

bunu bu şekilde anlatarak açıklayamam ama şöyle bir video ekleyeceğim ki gerçekler yüzünüze çarpsın istiyorum.

amerika ve türkiye'de yetişmiş 11 yaşında iki kız çocuğuna yapılan röportaj.



bundan sonrası videoyu izlemişseniz tavsiye edilir.

çocuk ulan bu.
özgüven veya özgüvensiz
bi bok farketmez.
mutlu çocuk yetiştirin.
çünkü dünya öyle bir yer ki sadece çocukken mutlu olabilirisiniz.

sabırsız ve mükemmelliyetçi ana-babanın büyüdüklerinde kendilerini fazladan geliştirmek zorunda kalan evlatları.

bu şekilde "yetiştirilen" bir "çocuk" olarak, yarın "anne"mle birlikte psikolojik danışmana gidecek ve bir şekilde (artık nasıl olacaksa) düşerim diye beni yürümekten esirgeyen anneme yaptığının yanlış bir şey olduğunu açıklayacağız. ve ardından yoğun bir destek süreciyle birlikte ben, hiç farkında olmadan kaybettiğim özgüven hissim başta olmak üzere şu yaşıma kadar elde edemediğim her şeyi kazanmaya başlayacağım.

iki anlamda şanslıyım. ilki bunu yapacak cesaret ve istek var içimde -ki psikoloğumun dediğine göre bu süreç olarak bizi ileri taşıyormuş. ikincisi psikoloğumun beni gerçekten ama gerçekten anladığını hissediyorum. benimle aynı dili konuştuğunu hissediyorum ve ufuk açıcı şeyler söylüyor. örneğin bir şeyi yapamıyorsam bu tam olarak dikkatsizliğimden değil, düzensiz ve plansız hareket etmemden kaynaklı. *

evebeyinlerin belki de çocuklarının iyiliğini düşünerek yaptığı şeylerde etkilidir. çocuk bir şeye yardım etmek ister sen beceremezsin yapamazsın çocuk birşey yapmak ister kendi başına ben yaparım yardım ederim sen yapamazsın

eee çocuğu sen yapamazsın edemezsinle yetiştirirsen özgüvensiz olur her şeyi sizden başkasından bekler.

öz güvensiz çocuklar demeyelim de, salak çocuklar diyelim bence.
çünkü sokaktaki 10 çocuğun 8i salak.

türkiye'nin en büyük sorunlarından biri daha.

anne baba kedi köpek gibi kavga ediyor ve çocuk da bu sozlu şiddetten nasibini aliyorsa çok mumkun.

saygı duymadığınız çocuğunuzun gelecekte kendinden nefret edeceğini garantileme çalışmasıdır. sadece onunla kalsa yine iyi.... kendinden sonra kim bilir kaç kuşağı öyle yetiştirecek bir soy ağacı yaratmaktır. bu nefret skalasını daha da yükseltmek isterseniz çocuk tarafından yapılması gereken her şeyi onun yerine onu yok sayarak yapmanız,onu bir birey olarak görmemeniz,kendi istediğiniz kıyafetleri ona giydirip kendi istediğiniz görevlerin sorumluluklarını o çocuğa yüklemeniz işinizi kolaylaştıracaktır. zira siz bu süreçte çocuğunuza iyilik yapıp kıyamadığınızı düşünürken çocuk zaten toplumun bir parçası olma görevinden kayıp gidecektir. çünkü " baş etme " kavramı zihin şemasında gelişmeyen bu çocuk geleceğin silik karakteri olarak var olmaya çalışmaya cesaretle arada kalacaktır. sonra yetersiz birey,yetersiz akran,yetersiz bir partner ve yetersiz bir 'insan-cık' olarak hep zorbalıklara ve zorbalara maruz kalacaktır. şayet bir gün yolu ona gerçekten yardım etmek isteyen biri ile kesişirse-ki bu çok küçük bir ihtimal- belki profesyonel bir destek alması konusunda kendisine tavsiyelerde bulunacak travmalarla dolu geçmişi telafi edebileceğini söyleyecek ancak o çocuk nerden nasıl başlayacağını yine bilemeyecektir...öncesinde de olduğu gibi yine kendini suçlayacak beceriksiz olduğuna dair hep faturayı kendisine kesecektir.
dahası mı?
ne sosyolojik açıdan ne siyasi açıdan ne kültürel açıdan ne de psikolojik açıdan anlatmalara doyulmaz sevgili okuyucu :)

ben de onlardan biriyim ailem genellikle endişeli, ürkek bir yapıya sahip olduğu için ben de öyle büyüdüm. iletişim problemim var insanlara acaba selam versem ya da şöyle desem ne olur diye 10 kez düşünürüm. her şeyi vakti geçtikten sonra yapmaya çalışırım. iş işten geçtikten sonra pişman olurum.

çocuk kendini bilmeye başladığı andan itibaren bir birey olmaya başlar; seçimlerini kendi yapmak, fikirlerini, keşiflerini, isteklerini ebeveynleriyle paylaşmak ister eğer siz o çocuğun seçimlerine, fikir, keşif ve isteklerine kulak vermez onu görmezden gelirseniz öz güvensiz çocuklar yetiştirmiş olursunuz...
karşınızdaki bir çocuk da olsa birey olma çabasını görmezden gelip ruhunda onulmaz yaralar açmayın...

ebeveynlerin kendi egolarını tatmin etmek amacıyla bu şekilde yaşamaya mahkum ettiği çocuklar...

yıllar sonra terapistlere bir sürü para ödeme nedeni

çocuğunun asla dibinden ayırmayan, tek başına karar vermesine izin vermeyen ve sorumluluk aldırmayan ailenin zavallı çocukları
(bkz: türk aile yapısı)

günümüz anne babaların en büyük kaygıları. öz güvensiz çocuk yetiştirmeyeceğiz diye birçok anne baba ipin ucunu kaçırmış durumda. öz güven ve kendini bilmezlik arasında ki ince bir çizgiyi atlıyorlar. sonunda şımarık, her istediğini yapabileceğini düşünen nesil. öz güven her istediğini korkusuzca yapabilmek demek değil. kendini bilmek, sınırlarını bilmek, etrafındaki insanların kişisel alanlarını bilmek gibi… bir kavram atılıyor ortaya kimse kavram hakkında bilgi sahibi olmak, öğrenmek için adım atmıyor. birileri böyle davranıyorsa biz de böyle davranmalıyız. hoş geldiniz, içi boş taklitler dünyasına !

burada en büyük rol model "baba" dır. gelenekselleşmiş bi öğretidir; çocuklarının ceplerine harçlığını koyup tüm sevgilerini, ilgilerini, değerlerini esirgemek, onlardan hayallerini en önemlisi öz güvenlerini çalmak. sonra bu çocuklar hep "ben babamın yaptığını yapmayacağım çocuklarıma" diyerek büyür ama ne acıdır ki bu geleneksellik hiçbir zaman bozulmadı, tam da olmak istemediklerimize dönüştük/dönüşüyoruz :')