öz güvensiz çocuklar yetiştirmek

sürekli eleştirerek ya da dengesiz davranışlar sergileyerek sahip olabileceğiniz çocuk tipidir.

çocuk yetiştirdiğini zannetmektir. hayatını daha yaşamadan elinden almak başka bir şey değil.

ebeveynlerin evlatlarına yapabilecekleri en büyük kötülüktür.

yetişkin bir birey olduklarında bile kendi fikirleri, hedefleri olamayan bireyler meydana getiriyorlar. ebeveynlerin iyilik yaptıklarını sanırken evlatlarına yaptıkları en büyük kötülüktür.

büyük oranda maddiyatla alakalı. özgür bırakmak, müdahale etmek vs. bunların hepsi birer faktör ancak ana etmen ne yazık ki ailenin serveti. zengin bir ailenin çocuğunun özgüvensiz olma ihtimali yok. aptal da olsa zeki de olsa büyürken fazlaca imkana sahip olmak ve devamında bu imkanları kullanacağı alanları kaygısızca keşfetmek bireyi baskın, özgüvenli yapıyor. özgüven sıkıntısı çekenler genel olarak ya dar gelirlidir ya da ekonomik olarak hayatları tatminkar değildir, sallantıdadır. bu durumun kendini yetiştirmek, kültürle vs. aşılması çok zor oluyor. çoğunlukla aşırı özgüven kamuflajı ile törpülemeye çalışıyoruz bunu paramız yoksa.

umut kırıcı olacak ama hayatta her şey dönüp dolaşıp paraya bağlanıyor.

çok kolaydır . kendi çocukluk travmalarınızı onlara yüklerseniz özgüvenlerini en başından kırarsınız . zor olan sırtında destek olup yanlış yaptığında bunu özgüvenini kırmadan ,hatasını düzeltmesine imkan vererek çözmektir. çok büyük sabır ister.

kültürel olarak aile yapımızın özgüvensiz bireyler vermeye daha uygun olduğunu düşünüyorum. ebeveynler aman yorulmasın, aman üstüne dökmesin, aman kendi düzgün yiyemez ben yedireyim diyerekten çocuğun belli yaştan sonra yapabileceği şeyleri bile yapmaya uğraştığı için çocukta sorumluluk alma yetisi gelişmiyor ve bu da bence maddiyat, ailenin baskısı, büyüdüğü çevre gibi etmenlerin yanı sıra çocuğun özgüvenini ve sorumluluk yetisini köreltiyor.

o kadar cümle yazılabilir ki bunun üzerine... tamamen rahat olmakla veya tamamen kısıtlanan, ezilen bir çocuk yetiştirmek doğru değil. fikrimce, ebeveynler bunu her zaman kasıtlı yapmaz; yine de dikkat etmeleri, kendilerini bu konuda geliştirmeleri önemli.

o anlar büyüdükçe unutuluyor diye düşünsek de bilinçaltında kaldığı gerçeğini göz ardı edemeyiz. beynimizde bir köşeye çekilen o kıyaslamalar, azarlamalar, kısıtlamalar aslında kendi çapında psikolojik şiddet bana kalırsa. yetişkin bir birey olduğunda bile insanı derinden sarsabilecek potansiyele sahip hepsi.

çocuk, hatası olursa düzeltilmeli ama en baştan hata yapmasın diye de gözü korkutulmamalı, sürekli yanında olunmamalı bence. yeni yürümeye başlayan bir bebeğin arkasından yürümek gibi. en baştan düşmesin diye elinden tutulmaması gerektiği gibi, düştüğünde de kalkmasına yardım etmeyi bilmek gerek. bu, daha sağlıklı ve özgüvenli bireyler olmalarını sağlayacaktır, eminim.

kimsenin benim gibi olmasını istemem. kimsenin kendinin sevilmeye değer biri olmadığını düşünmesini istemem. bu yüzden özgüven fevkalade önemli. yoksa kendimiz hayatımızı maffediyoruz.

13 yaşında bir kız çocuğu yeğenim var. okulda kavga olmuş yeğenimin arkadaşı bir başka kızı dövüyor ve bu videoya alınıyor. dayak yiyen kız şikayetçi oluncada ortalık karışıyor haliyle. yalnız bizim kızın bir suçu yok bize anlatılan bu videoyuda izliyoruz elini bile kaldırmamış sadece ayırmak için ugrasıyor. emniyet ifadeye çağırıyor şahit diye ağlayarak günlerce bizi aradılar analı kızlı biz nasıl gideriz nasıl ifade veririz diye. inanılmaz korkmuşlar. öz güven eksikliğine ilk defa bu kadar ayan beyan şahit oldum.

kendini geliştirmeyen bir halta yaramayan suçu ailesine atmasın.

daha ilkokula, ortaokula çok acayip ama liseye giden çocuğunun çantasını taşıyan ebeveynlerin "aman incinmesin aman yıpranmasın" diyerek küçük çocuklarını bir birey olarak saymamalarının sonucudur.

5-10 yaşlarında dahi olsa ona insan olduğunu, bir birey olarak kendi sorumluluğunu bilmesi gerektiği öğretilmelidir.

özellikle şiddet göstermek, iğneleyici sözlerle "sen yapamazsın, zaten yapamadın, hiçbir işe yaramıyorsun" gibi şevk kıran sözler daha o yaşlarda bile büyük yaralar açar çocuklarda. özgüvensizlik problemi ise kaçınılmaz olur. bilinçli olmak gerek, ebeveynler açısından.

aslında sadece ebeveynler yüzünden ortaya çıkan bir problem değil muhtemelen. akran zorbalığı öyle illet bir şeydir ki izlerini silmek çok çok zordur.

akranlarının zorbalığına uğrayan bir çocuk da özgüvensizlik yaşar. çocuk büyütmek de zor, çocuk olmak da.

öz güvensiz ebeveynlerin işidir..

başarısız bireylerin çocuğum iyi yere gelsin diye sürekli kendi başaramadığı şeyleri yaptırması onları baskılaması ve güya mükemmeliyetçilik adı altında yaptıkları aşağılama sonucu ortaya çıkardıkları bireylerdir

öz güvensiz çocuk yetiştirmenin altın kuralı 'bırak sen yapamazsın diyip o an elinde ne varsa alarak kendi kendine yapmasına izin vermemektir.' siz çocuğu sevdiğinizi sanırsınız ama ömür boyu sürecek kendini yargılama sürecini henüz ömrünün başında yaşamaya başlamasını sağlarsınız.o çocuk çok büyük şeyler başarsa bile her defasında ben bunu yapamam psikolojisiyle işe başlar ve ne zaman yardım edecek birini bulsa asla kendini gerçekleştirme şansını kullanamaz hale gelir.unutmayın sevgili ebeveynler cehennemin yolu iyi niyet taşları ile örülmüştür.

bunun yöntemi sadece yapamazsın demek veya kıyaslama yapmak değildir. aşırı korumacı ve garantici ebeveyn tutumları da çocuğun özgüvenini yerle bir etmektedir. çocuk her seferinde en doğrusunu hedeflemek zorunda hissedeceği için hep bir adım geride olacak, hata yaparak ders çıkarma lüksüne gelişim çağında sahip olamayacaktır-evet bu kimi zaman çok kıymetli bir lükstür.
çocuk artık sadece hata yapmamaya odaklanacak, her sıkıştığında ise gereğinden fazla himaye altına almaya hevesli ebeveynlerine sığınıp onu ilerletecek çoğu durumdan kaçınacaktır.
çocuk şanslıysa bu durumu ergenlikte farkeder fakat genç yetişkinlikte farketmesi daha muhtemeldir çünkü yaşıtları bağımsızlıklarına ilişkin görünür yollar katediyor olacaktır.

anne ve babamın tek başarısı. :))

ömrünün sonuna kadar hiç bir şey yapamayacağını, asla bir işe yaramadığını düşündüğün ve bu hayata neden geldiğini sürekli sorgulatan durum.

özgüvensiz çocuk yetiştirmenin 3 basit yolu
siz de özgüvensiz çocuklarınız olsun isterseniz bu iki maddeyi okumadan geçmeyiniz.
1. yaptığı yanlışları, hataları (özellikle başarısızlıklarını) çocuğunuzun yüzüne vurunuz.bu başarısızlığı onun ve çabasının yetersizliğine yorunuz.
2. başarılarını yeterince tebrik etmeyiniz. hatta küçümseyiniz ve beklentinizi yükseltiniz. onu kesinlikle ve kesinlikle ödüllendirmeyiniz. bu yolda en büyük hatanız olur.
3. ilk madde ile benzer olarak şunu da yapabilirsiniz. ona her şeyi başarabilecek kapasiteye sahip olduğuna inandırın. başaramadığı şeylerde yine çabasını eksik görün.
evet sözlük, insanlar çocuk yapar. çocuğun değerleri düşüktür ve yorgundur ancak tembelliğine vururlar. çocuğa sağlıklı bir aile ortamı sunamazlar ve çocuk doğal olarak depresif hisseder. hayatından memnun olmaz. yaşamak istemez. ancak ebeveynler için çocuk sadece şükretmeyi ve yetinmeyi bilmiyordur. ebeveynler normal işlerde çalışan normal insanlardır. çocuklarının hayallerini imkansız görüp çocukları da normalleştirirler. ancak mutlaka kendilerinden daha çok şey başarmalıdır çocukları. kendilerinin daha fazla şeyi başaramamasinin sebebi şartlarıdır. ancak çocukların ise bahaneleri vardır. özellikle de çevre şartlarının bir insana büyük bir engel olduğuna ve çocuğun bu konuda engelleri olmadığını tekrarlarlar ağızlarında. ancak kişinin kendi kendine koyduğu engelleri kaldırmanın daha zor olduğuna akıl erdiremezler. çocuk olmak zordur çünkü onlar gibi büyümeni isterler. ancak daha zoru istedikleri gibi büyümüş olmaktır. insan büyüdükten sonra küçülebilir mi yazar kardeşlerim. bir yolunu bilen varsa söylerse sevinirim.

çok üzücü bir olay çünkü bir süre sonra hem başkalarının ilgisine hemde sevgisine muhtaç kalıyorlar. kendilerini bulundukları ortamda rahat hissedemiyorlar, haklı olduklarını bilseler bile savunamıyorlar. tabi bir süre sonra durum normale dönüyor ama o süreçte yaşanılan her şey travma oluyor.