samimiyet

her başlayan şey gibi sonu olandır.

öncelikli unsur. eylemlerin değerini de bazen belirlediği olmuştur.

içtenlik, samimi, candan olma durumu.

mecazen köprü inşa etmek gibi.

herkesin kendisinde olduğunu tanıdığı herkese ifade ettiği ama çoğunda olmayan davranış biçimidir.

artık kimseyle samimiyet kurmuyorum. çok muhabbet tez ayrılık getirir hesabı kiminle fazla samimi olsanız en çok onunla çatışıyorsunuz. yeni insanlar hep yeni yaralar demektir.

insan ilişkilerimdeki temel dinamiktir. samimiyetini kaybettiğine inandığım anda bana bir ürperti gelip buza kesiyorum. yıne de samımı insanları bulmak da bır okadar zordur en nıhayetınde insan doğası değişkendir ve çevresel faktorlerden fazlaca etkılenır.

insan ilişkilerimdeki temel dinamiktir. samimiyetini kaybettiğine inandığım anda bana bir ürperti gelip buza kesiyorum. yıne de samımı insanları bulmak da bır okadar zordur en nıhayetınde insan doğası değişkendir ve çevresel faktorlerden fazlaca etkılenır.

her yerde kurulmaz. mesela böyle ortamlarda kurulur. (bkz: salaş mekan)

açıklıktır. incineceğini bile bile kendini açmaktır. incinme gerçekleşince de bir süre yalnız kalmaktır.
sonra başlasın tekrar samimiyet. çünkü bazımız başka türlüsünü bilmez.

gereksiz insanlarla kurulduğunda pişmanlıktır. birine tüm samimiyetinle yaklaşırken karşı tarafın başka bir amacı olduğunu fark etmek gerçekten berbat ötesi…

fazla samimiyet yüzü eskitiyor.
gençliğimizin baharında bu kadar samimi olursak 4 mevsim kurak geçer.

sıcak bir iletişimin temel kuralı. ama bir ölçüyü kaçırdın mı hoş bir hal almaz. kucaklamak istediğiniz bir insanın bir anda dövme isteği uyandırması gibi mesela. samimiyetten hep bunlar..
ben ciddi tavırlardan çok hoşnut olmam ama zamanla dur demesini öğrendiğim için bazen fark etmeden ciddi bir hal alabiliyorum. yine de samimiyetin gözünü seveyim ölçülü, ölçülü lütfen..

fazla samimiyet saygısızlık getirir. fazla mesafe ise şüphe uyandırır.

zamanla yılışıklık ve laubalilik kelimesi ile eş değer hale gelmiş bir kavram.

bence bunun tek bir koşulu var.
istikrarlı zaman algısı.

insanlar alglerden beridir epey mesafe kat etmiştir. tarafgirlik gibi anlaşılmasın ama insanlar samimiyet konusunda da epey yol almıştır. yeniden dünyaya gelseydim samimi bir insan olmayı isterdim. kısacası insan olmayı isterdim. işim gücüm şov. tanrı hakkı için yaptığım hiçbir şey yok desem yeridir. yalan dolan. yalnızca yalnızlığımın duvarları içersinde samimi olabilirim, kendimle baş başa kalmayı başarabilmişsem. ya da beni anlayamayacağına emin olduğum insanların yanında. of. kötü bir şeyim ben. çekemezlik gibi bir şey bu galiba. başarılı insanların yanında, mutlu insanların yanında, kanaatkar insanların yanında samimi olamam ben. onların hepsini atlatmaya çalışırım. rezilliğin, kokuşmuşluğun evini özlerim. orada dilediğimce çalar, söyler, vakti gelince bir köşeye sızar kalırım. sabah uyandığımda "bir çorba içeyim" derim. güneş ne güzel, dünya, evler, tüm o bana göre olmayan insanlar ne güzel! işte ben bunu düşlerim. çekilin önümden güzel insanlar, ben mezbelelerin esiriyim

kendisine "merhaba" demenizin dahi sizi aşağı çektiği ya da öyle hissettirdiği insanlar var.
ve merhaba demek zorunda olduğunuz.
bu ya "kader" ya da "layığınız"

gerçeği nadir bulunan, çokça sahtesi gösterilen içten olma durumu.

eksikliği, güven eksikliğini aratmaz.