şiir

"şiir bilgeliğin sökümüdür."jacques derrida

gerçekten öyledir baktığımızda neyin ne olduğu belli değildir.güzel ve yüce olan yarin gözü,kaşı,vücudu mudur yoksa atfedilen doğa güzellikleri veya herneyse.şairler kavuşsaydı şairliği kalır mıydı?

ortada olan bir gerçeği kasıtlı gerçeğin dışına çıkartmak,bilgiyi bilgisizliğe yormak.hayatta böyle sanki.

“ger dese fuzuli ki güzellerde vefa var, aldanma ki şair sözü elbet yalandır.”
fuzuli

o da spor gibi, müzik gibi, araba kullanmak gibi, ip atlamak gibi. beyni de şiire elverişli hale getirmek zaman alıyor. o yüzden size metafor nedir, ironi nedir diye edebiyata giriş dersi veriyoruz. orda kalmasa iyidir.
robert frost
two roads diverged in a yellow wood
and sorry ı could not travel both

bizi temsil eden iki yanaklı bir organımız var. onun biraz kasılması gerekiyor. ama her işte olduğu gibi o yoksa şiir de olmuyor.

"bir mahkum nasıl tanırsa gardiyanı ayak sesiyle mazgalların ardından, öyle tanırım şiirin gelişini. aceleye yer yoktur şiirde de, hapiste de."

dedi adam ve hızlıca yürüdü gitti.

kazandırsaydı onu kazanırdım.

mesele kaybetmek zaten. boşver.

bir sırdır bir çözüm yeri geldi mi haykırış, kalbin doğurmasıdır duyguları..

yeri geldi mi ağlaması kelimelerin
gözyaşı denizidir şiir...

yüzünde gülümseme olsa da
kirpiklerinde hep hüzün saklı...

dilin estetik ve rafine hali.

eskiden yazabildiğim şimdi yazamadığım şey. yazdıran vardı herhalde ondan bilmiyorum.

sonunu getiremediğim her eylemin yazıya dökülmüş halidir. yarımı tamamlamak kelimelere mi düştü? tamamlanmıyor elbet.

ben deniz, sen gökyüzü, anla ne kadar ayrı düştük.
birbirimize dokunmadan geçtik yan yana belki bin kez,
sen bulut oldun, ben rüzgar, savrulduk ayrı yönlere,
sensiz mavi anlamsız, bensiz kıyı yetim şimdi.

kıyılar suskun, martılar eksik,
sensizliğin ortasında kayıp bir gemiyim,
bir damla sen, bir ufuk ben,
aynı düşte farklı hayal gibiyiz.

zaten adamakıllı iyi değillerdi. bir daha yazarsam namerdim.

şiir biten bir şey değilmiş, şiir bitiren bir şeymiş.

genelde yayınevleri az okundugu için pek yayınlamazlar.karşılaştırmalı edebiyat analizinde tür olarak öyküye en yakın tür olarak kabul edilir.

varsa paylaşmak istediğiniz şiir,@kirkincitilki hesabıma beklerim

hüz üzere bir zürafayım başım aya değiyor
ey ölüm, bahçelerde yalnızlık kol geziyor
allahın nuru beni babama şikayet ediyor,
öldüm ben, berzah burası ey ölüm sonrası ahir zaman,
kelimet bitti bende ey nimet üzere şehadet içeren şerbet,
şirk içinde tebabet nüzul ediyorum kime ne kısmet…

bir sessiz refakatçi, burası devlet hastanesi
kimsem yok, herkesin işi var, benimki yok,
hastaydı mustafa, yalnızdı oğuz,
iyileşti mustafa,
düşman ilan edildi oğuz,
şimdi ilmek boynumda,
bu gece kentimi asacağım
hem de pembe bir havlu ile,
toz pembe bir mezarlık benimkisi,
benimkisi kağıt havlu,
muradım bilmekti,
isteğim ölmekti,
çok gördü devlet bildiğim babam,
ihanet etti bana annem,
hiç sevmedi kuzenim ve kardeşim,
kimsem kalmadı,
kovdu huzurundan bile,
ben değil miydim haktan,
alev değildim,
i harfiydim,
sin mesihin olsun,
mim mehdinin,
i ve ! sizin,
bana . kaldı,
bittim ben,
sonum,
dondum,
tükendim,
hem 1
hem 0
ben bu evrenin ortasına bir süngü gibi saplandım…
aşk değil bu takıntı,
his değil saplantı,
al sana bilim,
al pergel,
o süngüyü kalbime sen sapladın,
oğuz elden bittti!.

vesveseler bile senin adını haykırıyor
sensiz zaman değersiz. günler çabuk atlıyor
varlığında yaşadığım mutluluk ağlıyor.
soba güldür güldür yanıyor
devlet yasaklamış anlatsam da anlaşılmıyor.
halka açıldı sevdamız, sıradan biri yeniden oluşuyor.
görmesinler seni .
severler
sonra bir film başlıyor.