şiir

asla bir rap degildir.

siir yalandir, anlamsizdir.

garip gurup metaforlarla suslenmis, ici bos suslu cumleler dizisidir.

can yücel,

20 yaş 35 yaş 40 yaş ve bugunki ben

-şunları bir araya toplayayım. bir güzel muhabbet edelim- diye düşündüm.

mutfak işinden de anlarım.
donattım sofrayı.
bayağı uğraştım.
hepsinin, ayrı ayrı ne yemekten, ne içmekten hoşlandığını iyi bilirim.
bayağı da para gitti.

birinin yediğini öbürü yemez.
ötekinin içtiğini beriki içmez.
dört kişilik sofra kurdum.

mumları da yaktım.
bak hepsi, erick satie severdi.
hatırladım.
müziği de ayarladım.

geldiler.

20 yaşında ben,
35 yaşımda ben,
40 yaşımda ben ve
bugünkü ben dördümüz.

birden 20 yaşımı, 35 yaşımın karşısına oturttum.
40 yaşımın karşısına da, ben geçtim.
yirmi yaşım, otuz beş yaşımı tutucu buldu.
kırk yaşım ikisinin de salak olduğunu söyledi.

yatıştırayım dedim.
-sen karışma moruk- dediler. büyük hır çıktı.
komşular alttan üstten duvarlara vurdular.
yirmi yaşım kırk yaşıma bardak attı.

evin de içine ettiler.

bende kabahat.
ne çağırıyorsun tanımadığın adamları evine…

can yücel

senin dudakların pembe

ellerin beyaz,

al tut ellerimi bebek

tut biraz!

benim doğduğum köylerde

ceviz ağaçları yoktu,

ben bu yüzden serinliğe hasretim

okşa biraz!

benim doğduğum köylerde

buğday tarlaları yoktu,

dağıt saçlarını bebek

savur biraz!

benim doğduğum köyleri

akşamları eşkıyalar basardı.

ben bu yüzden yalnızlığı hiç sevmem

konuş biraz!

benim doğduğum köylerde

kuzey rüzgârları eserdi,

ve bu yüzden dudaklarım çatlaktır

öp biraz!

sen türkiye gibi aydınlık ve güzelsin!

benim doğduğum köyler de güzeldi,

sen de anlat doğduğun yerleri,

anlat biraz!

sözcükler sanatıdır.

gönlün dilidir.
az sözle çok şey anlatmaktır.

çizgisiz bakma sanatı.

"korkulacak çok şey vardı! yaşam denen kavgada
pamuk ipliğine bağlıydık.
yaşam ve ölüm arasında ince bir çizgiydi gidip geldiğimiz,
sararmış ağaçların gölgesinde susmuş insanlar.
çocuklar kadar ürkek ve çocuklar kadar korkaktık!"

"gece ve gündüz takip ederken birbirini,
ben güneşin aydınlığına ve gecenin sessizliğine karışıyordum
dertsiz zamanlarımı iple çekiyor,
başıma yıkılacak yanılgılarımdan kaleler inşa ediyordum.
ilk değildi bu!
yaşanan her şey süregelen yalnızlığım bir parçasıydı;
yalnızlık ömür boyu sürecekti..."

hayat denen zindanda iki yürek çarpar tek parça
bu işin cilvesi budur, bir varsın ve bir yoksun
unutulmuş mektuplar sarar seni gözyaşlarıyla
ancak unutma gün bir dönencedir beklersin durur
gidenler gelir, gelenler gider ama sen bir başına beklersin
hiç gelmese bile......

beynimin şiir ile ilgili kısmı yok sanırım, allahu teala onu koymamış. o kadar uzağım yani... ne okumayı, ne dinlemeyi zıvırr.... kaç hatun bak bunu ben yazdım diye şiir okudu yada yazdı bana, ben o arada müstakbel nudeyi bekliyordum...yada sarhoş olmasını...
pisliğin tekiyim ben abidin...

depresyonda ve duygusal çöküntüde olan yıkıkların sığındığı şey.

her büyük şairin bir kötü bir şiiri vardır. ( lord megatron hariç! )

"efni'l-cedid tekellüb eş-şemsi
ve tulu'hi min heyse la tesma
ve tulu'hu beyda' safiye ve gurubeha
sefra'u kel-veres"

"gunesin dönüşü zayiflatildi, ve dogdu, batmadigi yerden,
ve onun dogusu saf beyazdir,
ve batisi, zerdecal gibi sari."

bu siir, mekke'de bulunan alttaki kaya yazitinda geciyor. kayaya bu siiri yazan kisi altina da soyle 1 not birakmis;

"ve ketebe ebu cafer bin hasan el-hasimi, sene temaniye ve tis'in"

"ve bunu (bu kayaya bu yaziyi) ebu cafer bin hasan el hasimi, 98'ci senede yazdi." yani hicri 98, miladi 716-717.

ilginctir ki bu kaya yazitinda gecen bu siir, islam tarihi kitaplarinda da gecer. mesela ibn kuteybe, bu siiri nakledip, islam oncesi doneme, yemen krali tubba'ya atfediyor.

yani siir cok eski 1 arap siiri ornegi olabilir. bu durumda bu siiri, bu kaya yazitini yazan ebu cafer yazmamistir, sadece nakletmistir.

yazitin resmi:



bu yazitin da gectigi islam oncesi donem siirleriyle alakali ilginc 1 makale

bin fersahtan duyarım kimle gülüştüğünü,
alnından öz kardeşim öpse ben irkilirim.
değil yalnız ardına kimlerin düştüğünü,
kimlerin rüyasına girdiğini bilirim.

faruk nafiz çamlıbel-allah'a ısmarladık
işte şiir budur.

suslu cumleler kurup hicbir sey anlatmama sanati

sağımda, solumda, önümde, arkamda çeşit çeşit renk
birbirine karışmış cıvıltılı ve umutlu sesler
bir benim etrafıma mı çevrili gri kafesler?
geniş, ferah bu soğuk mevsimde bile hava
genişliğin, ferahlığın, mutlu bedenlerin, bolluğun ortasında
bir ben miyim çektiğim her nefesle yok olan?
yararsız ve zararsız, yabancı bir madde miyim ben?
kana adamakıllı karışamadan vücuttan çekip giden
gölge miyim kimsenin kavga etmeye tenezzül etmediği?
etrafımdan sökemediğim gri kafesten mi aldım rengimi?

antik 1 meslek ve sanattir.

yıllar önce cüneyt arkın diyordu,

şiir bileceksin,
coğrafya bileceksin,
ahenk bileceksin,
müzik bileceksin,
dil bileceksin,

neler sayıyordu başka.

ben cüneyt abimize inanırırım...

şiir ve şair olmak için.

hiçbir derde deva değil bu şiir dedikleri, olsun, zaten biz de yara olsun diye okuyoruz.

beni derinden yaralayan, enişten duygularımı tümüyle açık eden, edebiyat dünyasında çığır açan o muhteşem şiir;