şiir yazmak

daha önce de denemiştim birkaç defa..
bugünlerde yine deniyorum ama görüyorum ki şiirde baya yeteneksizmişim.
yazıklarım gerçekten çok çok çok kötü.
peki bir insan neden şiir yazar? roman, hikaye, deneme varken neden şiir yazar bir insan??
çünkü feci şekilde aşık olmuştur. sevmek istiyordur, şiir sevgi ve aşkı göstermede, hissetmede çok etkili bir yoldur.

her seferinde kuşu, böceği, kediyi, köpeği, ağacı, çiçeği, bulutu, denizi, dağı, sanki ilk kez görüyormuş gibi olup yeniden aşık olduğundan içinden geçenlerle yaptığı edebiyat.
yapmasına sebep;
aklındakilerde gizemli bir uyum olduğunu fark ettiğinden olabilir.
uzun paragraflar yazmadan kulağa hoş gelen kısa cümleler ile kendini ifade edebildiğinden olabilir.

birini çok sevmiştim ama nasıl plotonikleşmişim, şiirler, yazılar, hayaller derken iki defter yazmışım.
sonuç mu ben açısından, umrumda dahi değil. ben onu severken hiç bu kadar onun tarafından yok sayılmadım, duygularım bu kadar değersiz değildi ben de bıraktım sevmeyi, vazgeçtim. iyi ki de...
değerim o bende hiçken bilindi ama artık şu elden ele dolaşan bozuk kirli para kadar değeri yok.
kendi sevgim kendim bitirdim, onunla ilgisi yok, karışmasın.

şiir yazmak kelimeleri yormamaktır.kelimeleri öyle kombinasyonlarla sıralarsın ki bir mısrada 7 milyar dünyanının hissine dokunursun.

çok önyargıyla bakılan, içine girince yazmak kolay olup içinden çıkılamayan, türk edebiyatının en önemli parçası olan aktivite/etkinlik/şey.

(bkz: orhan veli kanık)
(bkz: cemal süreya)
(bkz: ahmet hamdi tanpınar)
(bkz: nazım hikmet)

okuyan veya dinleyenden ziyade, yazanın yazarken duyguların doruğuna çıktığı anlatım biçimi.

çok özeniyorum şiir yazabilen insanlara. herkesin hissettiği duyguları o kadar farklı ifade etmeleri sanki daha çok yaşıyorlarmış gibi düşündürüyor bana

dinginliğe ulaştıran eylem. bazen bir anda damlayıveren ilham sayesinde çarpıcı bir dize kurup üzerine şiiri inşa ederim, bazen duygu yoğunluğu barındırdığım bi anda kafa boşaltmak isterim, bazen düşüncelerimi aktarasım gelir. döne döne yazdıklarımı okumayı da çok severim, her seferinde yazarken fark etmediğim başka anlamlar, yeni duygular bulurum. bazen saatlerce bir dize üzerine düşünür bazen de dakikalar içinde bir şiiri tamamlarım. zihnimiz, kafamızın içi muazzam bir yer, herkesin keşfetme yöntemi farklı, ben yazarak keşfederim.

hayattaki tek ve en güçlü yeteneğim bu olsa gerek. uzaktan kolay görünür ama gerçekte öyle değildir. bazen bir şiirin gelmesi günlerce, haftalarca sürer. kâfiye bilmek yetmez, o duyguyu verecek bir imgenin ve sertliğin de olması gerekir... duyguları kâğıda geçirmek gerçekten zor ve korkunç bir iştir. şiir ise sallanan bir yumruktur çoğu zaman.

hemen hemen herkesin hayatının bir döneminde yaptığı eylem. bir nevi kurtarıcı,rehabilitasyon,var olma çabası.

konuşmanın bir üst perdesi olan.

hayattaki tek yeteneğim
en severek yaptığım eylem
günah işlemediğim zamanlarda oturur şiir yazarım. olmayan aşklarıma, görmediğim denizlere, gitmediğim ülkelere ve şehirlere.

tanrı olmanın yarısı şiirden geçer.

yazıyoruz bir iki kelam. çocukken yazdığımda kitap yapmak istemiştim. sonra yazdıklarımın çoğunu sildim ama sürekli yazdığım için kitap için fazlasıyla vardı her şey ve o da var. o küçük çocuğa bir borcum vardı biraz ondan biraz kendimden katarak yaptık bir şeyler.

bir kıza aşıktım yazmıştım bir sene sonra şiiri buldum aklıma o geldi ama o şiiri yazarken hissettiğim duygular bir türlü belirmedi kafamda yazdığım şeyleri abartı buldum hatta aklıma büyük şairler büyük sanatçılar geldi onlarda eski eserleri için benim gibi düşünüyorlardı acaba şiiri de yazıp kıza vermemem başka bir salaklık ama olsun
t:kişinin aşka gelmesi

cüneyt arkın bir şairdir aslında, şiirleri vardır.

o der ki, çok güzel der:

şiir yazacak kişi matematik bilmeli, renk bilmeli, doğa bilmeli, coğrafya bilmeli, yaşam bilmeli,

ve bilimum şey derdi.

ve bunları bir ahenkle sunabilmeli...

kalmadı böyle şairler...

insanın, ufkunu genişleten, hayatla bağlarını sağlamlaştıran, edebi ve zarif bir uğraştır.

nitekim, bir kitapta şöyle okumuştum:
hayatınıza her girene şiir yazıyorsanız, siz insanları değil; şiir yazmayı seviyorsunuz.

iki çeşit şiir yazarım.
birinci türden şiirleri herhangi bir yer ve zamanda yazabilirim. çok öyle özenli değildir ve bir duygu yoğunluğu ile çıkmamıştır. sözlükte bir iki örneği mevcut.#1580457 #1561028 #1560487
ikinci türden şiirler öyle biranda çıkmaz. ciddi bir duygu yoğunluğu gerekir. sessiz bir ortamda ya da bir yolculuk esnasında ilk cümlesi biran da geliverir aklıma. kendi kulağıma fısıldamış gibi hissederim.
sonrası da biraz uğraş sonucu yavaş yavaş çıkar ortaya. #354218
güzel şeydir şiir yazmak. yazdığım şiirlerle övünmem. ama şiir yazabilecek kadar muhafaza ettiysem madem hislerimi. işte bunun için kendimle övünebilirim.
ne demiş yılmaz odabaşı:
"yaslı bir kışa rehin düşse de günler kalbindeki tomurcuğu bahara büyüt
o tomurcuk düşlerinin yağmuruyla ıslansın

çünkü senin de bir ütopyan varsa,
i n s a n s ı n..."

edit: sadece aşık olunca şiir yazılmaz.

şiir yazılmaz ki, şiir yaşanır aslında
içinden tarifsiz güzellikler gelir bir anda
sanki milyonlarca çiçek açmış gibi anında
şiir yazılmaz ki, şiir yaşanır aslında

kuşlar uçar gökyüzünde cıvıl cıvıl
yar uyur gece olunca mışıl mışıl
rüyasına girsem onun ışıl ışıl
ah ne hoş olur, bugün bana bayram olur

severim ama zorunda kaldığımda daha güzel yazabildiğim bir gerçektir.