şiir yazmak

severim ama zorunda kaldığımda daha güzel yazabildiğim bir gerçektir.

yazmayı bilmemde " şiirden anlayan bir kadını öyle alelade bir şekilde sevemezsin"
(bkz: ah muhsin ünlü)

anlatamamak kaynaklı mücadele etme ve boğuşma sonrası ortaya çıkan ürün.

denedim, yazdım, sakladım. dalga konusu oldum. örselendim. dışlandım. boş işmiş. yersen...

18 senedir yazıyorum. vayyy baya da olmuş hani.
sanılanın aksine sadece kendine ait yaşanılan aşk değil,
çevrende etkilendiğin olaylara kayıtsız kalmadan dökülüverir kelimeler. bazen birinin gözyaşına tanık olursun, bazen bir çocuğun gülümsemesi pamuk şekeri tadında diyerek başlarsın yazmaya.... durduk yere de gelir öylece kelimeler. yatağımdan kalkıp hemen not almışlığım vardır.

içinde kanat çırpan kuşların cıvıldayarak dışarı doğru uçmasıdır.

duygular canlanıp bir şelale gibi aktığında, kaleminiz de kağıda akar. buna sebep olan bazen aşık olmaktır bazen ise ölüm gibi büyük bir kayıptır. mutluluklar ardından yazılan şiirler, yıllar sonra bile güzel anılarla götürmeye yeter sizi.

şairin terapisi ve çığlıklarıdır emre nalbantoğlu'nun bir sözünü bırakmak istiyorum
gam içinde gereği yok boş konuşmanın
ama şairin sessizliğini allah kahretsin
bundan sonra iyi demem hiçbir insana
ama isterim alayının ağrısı dinsin

yalnızca yazabilenlerin arasında konuşulan bir dile aşina olmak gibidir.
konuşamayanlar saçma bulur, eh insan anlamadığı lisan hakkında ne söyleyebilirdi ki zaten?

oysa en temiz, pak ve asil dili edebiyat konuşur.

uzun lafları kısa kesme sanatıdır şiir. bakın hani geceler vardır ya, sıkıntılı, sert, bunalım doludur. anlat anlat bitiremezsin paragraflar yetmez.

ahmed arif o geceleri birkaç kelimeyle şöyle özetlemiş:
"hani kurşun sıksan geçmez geceden"

şiir budur.
verbal reasoning levelinde master düzeyde olmaktır.
master olduk demeye yüzüyüz yoktur, ar ederiz lakin aynı dili konuşabildiğim insanlara özellikle selam yolluyor; kalplerinden öpüyorum.

iyi geceler.

derdin çift dikişidir.

önce acıyı çekiyorsun, sonra onu yazıyorsun. iki kat acı.

duyguların en saf ve en özgür biçimde aktarıldığı eylemdir.

küçüklüğümden beri şiir yazarım. ilk zamanlar duygudan bağımsız, kafiyelerle üretilebilecek ritme duyduğum hayranlıkla yazardım şiirlerimi. büyüyünce ne olmak istersin sorusuna şair cevabını bile verirdim.
zamanla büyüdüm, hayatın toz pembe bir masaldan ibaret olmadığını, insanı büyüten asıl şeyin acı gerçeklerle yüzleşmek olduğunu ve küçükken keşfedemediğimiz birçok duygunun var olduğunu öğrendim.
şiir yazmaya devam ettim. artık kafiyeden çok daha önemli şeyler vardı. duygu ve düşüncelerimi dile getirirken yaşadığım kısırlığı şiirlerle aştım. anlatamamanın, anlaşılamamanın karşısında terapi niteliğinde bir ilaç oldu şiirler.
yazmaya devam ediyorum. kalite olarak istediğim seviyede olmasalar da içimdekileri dile getirebildiğim için mutluyum.

duyguları anlatmak için bire bir yöntem. şiir yazabilen kişi duygularını anlatabilen kişidir. ve şiir yazabilen kişileri çook severim. etrafımda var böyle kişiler.

en sevdiğim yeteneğimdir. ama o ilham gelmeden de olmuyor, illa gelecek. gelince de satırları güllerle yazarım.

zor olan iştir. yazabilene hayranlık duyarım. içindeki duyguyu en zarif şekilde dışa vurma biçimidir.

güzel ve zor bir iştir. çok derinlik gerektiriyor. kimileri yazdığını zanneder ama öyle değildir.
okudukça bazı şairlere daha çok hayran oluyorum. umarım bir gün yazarım.

heyt be. baban da mı şayirdi?



* * *

muhteşem aşırı üst düzey şiirlerimi hep yalnızken, dertliyken yazmışımdır. biz şayirleri besleyen yegane şey derttir. o yüzden çok kadın severiz...