sohbetinden keyif aldığınız ama artık hayatınızda olmayan insanların bıraktığı anılar

araya mesafe girdi arkadaşlarımla.
anıdan ziyade özlem doluyum.
tek başıma içiyorum artık.

(bkz: ölüm gibi bir şey oldu ama kimse ölmedi)

ilk aklıma gelen merhum annem oldu, şu an şunları yazarken kulağım çınlamaya başladı, ben bugün iyi değilim anne..

çakmakla soda kapağı açmayı öğretti. hep soda içerdi ve geğirirdi...sohbet değil o sohbet ortamı güzeldi. pek konuşmazdı çünkü. bakışarak anlaşabildiğin arkadaş gibisi var mı..

bir dergide yazarlık yapıyordu. her ay yazdığı yazıyı bana atıp nasıl olmuş diye sorardı ama ben zaten dergiyi alırdım, o bilmezdi.
ardından uzun süre marketlerdeki dergi köşesinin önünden geçerken çakılıp kalır oldum. her seferinde dergiyi gözlerimle itinayla bulup, uzun uzun bakıp geçip gittim.
marketin içinde köşeyi dönüyorum, içtiği maden suyu, perier. şişelerle bakışıyoruz.
kasaya doğru gidiyorum, sevdiği kuruyemiş paketlerinin önünde her seferinde rafta bulamayacağımı bildiğim ananas kurularına göz atıyorum...

online sipariş vermeye başladım da bu dertlerden kurtuldum çok şükür.
ama karşı tarafta da çok esaslı bir tüketim ürününde kendimi görünür kıldığımı biliyorum, içim rahat o yüzden.

hepsi gönülde, sandığında saklı.
hepsi sadece 2 kişinin bileceği anılar,
bendekiler bende kalsın.

al işte zorla moralimiz bozulacak anlaşıldı. ssısııs

youtube.com/shorts/T5b3W3yj...

adama ölüm istetir.

sohbetinden keyif aldığım bir insan az önce hayatımdan çıktı.

o kadar net çıktı ki hiç kimse kimsenin hayatından bu kadar net çıkamamıştır