sözlük yazarlarının söylemek isteyip söyleyemedikleri

spor salonundaki kadın hocamın bana uyguladığı kardiyo programı, galatasaray antrenman programından bile ağır.

(bkz: okan buruk istifa)

hocam her ne kadar yaparsın dese de, yapamayacağım düşüncesi daha da ağır basıyor. farkındayım ve hakkını veremedim çalışmanın … babamın bana güveni hiç bitmiyor. ama işin aslını bilse, benden utanç duyardı. ki sonuçlardan sonra duyacak. bunu değiştirebilmenin bir yolu yok. çabalasam da değişeceğini sanmıyorum. gerçekler insanı incitiyor. başarısız ve bu hayatta bir yere gelememiş, geleceği kayıp insanlar sonsuza kadar yitip gitmeye mahkûm. ben de onların arasında yerimi çoktan aldım. geçmiş başarılarım da benimle birlikte bir hiçe dönüştü.artık bütün hayatım başkalarının isteği doğrultusunda ilerleyecek gibi. en fazla değişik kurumlarda kısa süreliğine çalışmış olarak birkaç kuruşluk kazançlarla avunmaya çalışırım. belki karşıma normal bir insan evladı çıkarsa bir evliliğim olur o kadar. sonrası sıradan ve tek düze, anlarla geçen bir hayat. – sonrası boşu boşuna yaşamış bir ömür.

hiç kimseye bir yararı olmadan bu dünyadan da geçip giderim bir gün. işte bu kadar. dolu dolu yaşayanlara uzak bir vitrinin arkasından, dışarıdan bakan bir varlık olarak gelip geçerim. sonuçta ne olsa olsun herkes gittiğim yere peşimden gelecek değil mi? hayat zaten gözünü kırpana kadar bitiyor. hayallerin, umutların veya güzel anıların hepsi birer birer toza dönüşüyor. seni hatırlayacak bir kimse kalmadığında ise bir kez daha ölüyorsun.

içimdeki azgın devi rüzgarlara kattım
gözlerle günah işlemenin keyfini tattım......

bazen kılıcima ve zırhıma o kadar bağlanıyorum ki karşımda ki insanı hiç düşünmeden biçiyorum, arkama bakmadan da yeni bir savaşa atlıyorum.
ama yorgunum, bunu itiraf edemem, korkuyorum çünkü sevgi nedir bilemedim ben. sevildigim de huysuzlasiyorum, kafamda tilkiler dönüyor ve bildiğim tek şeyi yapıyorum. hepsini öldürüp yoluma devam ediyorum.

pişman değilim bunu ben tercih ettim, güneşli günlerin ılık esintisinde seninle oturmayı, dertlesmeyi, sakalasmayi çok isterdim ama ben kurak çöllerin sıcak kumlarını kan ile sulamaliyim.

bazen sesleri özlüyorum aklımda hep sesler kalıyor ama bunu itiraf edemiyorum kendime, özgür olmak için diyorum özgürlük için savaşırken, savaşın kölesi oldum, huzursuz,stres dolu karanlık zamanlarda kendimi evimde hissediyorum ama birisi güneş olmaya başlayıp hayatıma dokunduğunda içimde bir şey uyanıyor ve kaçıyorum.

korkuyorum, üzülüyorum, özlüyorum ama kimseye bunu belli etmiyorum, kimseyi aramıyor söylemiyorum .
bir sigara dumanına koyuyorum bütün duyguları ve üfleyerek gökyüzüne ulaşmasını izliyorum.

söyleyecek bir şey yok, söylenecek şeyler olsaydı zaten söylerdik. biz buradan devam başkası duymasa da olur.

(bkz: onu söyleyemiyoruz maalesef)

bazen nazar değer korkusuyla çocukların başarılarını anlatmadığım oluyor. bıraksan sabaha kadar anlatırım onları.. içimde öylesi çoşkun bir anlatma hevesi oluyor onların hakkında. yüzlerindeki her bir ifadeye bir destan yazarım aslında. ancak anlatılmıyor işte. çünkü gerçekten nazar değiyor. çiçek gibi çocuk yel yemiş gibi kuruyuveriyor. korkuyorum o yüzden bazı şeyler söylenmemeli sözlük.