söylemek isteyip söyleyemediğiniz sözler

kendimle ilgili ortaya çıkmamış anlamlandıramadığım her şeyi keşfettim sayılır.
şu izolasyon beni çok pek açıdan pekiştirdi bence.
kendimi bulmam da etkili olduğu gerçeği belki de benden haz etmeyen birinden geldiğinden bi teşekkürü borç bilmeyelim, edelim.
maksat hayatta kalmak değildi ya ben hep kaldım bir ben kaldım. işte onu değiştirme niyetindeyim. bu da benim için farklı bir yolculuk olacak bakalım.
toksiklikten ve agresiflikten daha uzak nasıl olunur bilemiyorum ama bu yolda eşlikçim kötücül olmayan her şey. evrime inanırım. doğaya daha çok. su akacak gönlüme huzur bulacak.
galiba aitliğime dair halı altı ettiğin ne varsa çıkış yolu da orada..
bazen olduğunuzu sandığınız kişiyle olduğunuz kişi çok başkadır ve sizin olmak zorunda kaldığınız dayatılanlar ve onu maskeleme üstüne kavram karmaşası eşliğindeki kişilik çatışır ya içten içe.
bazen ne yapsanız olmuyordur çünkü hikaye aslında kendini bulmakla alakalıdır.
benim bu yolculuğum bambaşka yerlere evrilirken şimdiki halinin bu olmasını tabii ki beklemiyordum. ama işin sırrı kendi karanlığından çıkabilmemin anahtarını bulabilmiş olmam.
şimdi sırada çıkma ve aydınlığa ulaşma zamanı.
o koridorlarda savaşa savaşa geçeceğim.
ve bu savaş diğerlerine nazaran biraz soft geçerse sevinirim. kendime heal basmam biraz zaman alıyor.

ben kimseye kalleslik yapmak istemiyorum.
bana kalleslik yapmis insanlara bile.
kiz arkadaslarima, eski sevgililerime, eski esime, erkek kankalarima, aile fertlerime, is arkadaslarima.
ıcimden gelmiyor benim yamuk yapmak.
ıyi bir insan olmaya calisiyorum, lutfen zorluk cikarmayin.

söylesem de anlaşılmayacağını bildiğim için boşuna kendimi yormamayı tercih ettiğim, yoğun duygularımı içimde yaşamak, söyleyemeyip içime atmak zorunda kaldığım sözlerdir.

söylediğiniz takdirde de yaralı parmağa işemeyecek sözlerdir. boşlukta süzülerek kara deliğe çekilir. karşınızda sizi idrak edebilecek mecal ya da algı yoksa, biricik kelime bile beyhudedir.

ben artik cok yoruldum, gercekten cok yoruldum. sürekli sürekli uğraşıp hiç bir şeyi değişmediğim bu hayattan cok yoruldum, ne yapsam olmuyor, kimseye de bir şey anlatamıyorum oyle kendi başıma debelenip duruyorum, bir çıkış yolu da bulamıyorum, beni bir yola çıkardılar birlikte yürürüz diye sonra da tek başıma kaldım, yolun ortasında mıyım, sonu mu, başımı hiç bilmiyorum, lütfen biri ya da bir şey bana yardim etsin ben kayboldum

al şu takatukaları takatukacıya götür.

ben bi şey söylediğimde kimse beni ciddiye almıyor. sevimli bi yüzüm var diye, ben biliyorum.
beş on sene özel hayata ara verdim, kimseyle sevgili de olmıcam de sevısmicem de dedim.
bi kişi bile ciddiye almadı.

size meraklı degilim. ama ortak bir alanda yasıyorsak birbirimizi idare edicez. zorluk cıkarmayın.

çokça fazladır. hayal kırıklıkları, anlamlandıramadıkların vs. vs...

bunları söyleyememe sebebimiz de kısaca anlayışsız insanların çevremizde var oluşu, belli kalıpların ardına sığınıp söylediklerinden tersine, olumsuz bir anlam çıkarmaları veya bunları sizin aleyhinizde kullanacak potansiyelde olmaları. bunlar oldukça da daha içine kapanıp, her şeyi içinde yaşayan bir insana dönüşüyorsun maalesef.

bazen zannettiklerimizle yaşananlar çok başka olabiliyor. bir saniyesinde bile kırmaya korktuklarımız bizi paramparça edebiliyor. bazen çok neşeyle girdiğimiz bir hafta bize girebiliyor fjfjfj hayatta yapmayacağınız bir salaklığı yapmanız çok gururunuzun kırılacağı şeylerle ben mi ucubeyim de böyle düşünüyorum? bir ben mi insanlara yüz seksen sekizinci defa sarılabilirken ya neyse gerçekten zehirlenmek çok pis kafa yapıyor herkese tavsiye ederim.*

bazen burada tytz olduğunda küfür etmek istiyorum ama edemiyorum.

söyleyemediğimdir... zira söylemek isteyip de söyleyebilmiş olsam bu başlığın konusu olmaz zaten. ne saçma...

spor salonundaki kadın hocamın bana uyguladığı kardiyo programı, galatasaray antrenman programından bile ağır.

(bkz: okan buruk istifa)

hocam her ne kadar yaparsın dese de, yapamayacağım düşüncesi daha da ağır basıyor. farkındayım ve hakkını veremedim çalışmanın … babamın bana güveni hiç bitmiyor. ama işin aslını bilse, benden utanç duyardı. ki sonuçlardan sonra duyacak. bunu değiştirebilmenin bir yolu yok. çabalasam da değişeceğini sanmıyorum. gerçekler insanı incitiyor. başarısız ve bu hayatta bir yere gelememiş, geleceği kayıp insanlar sonsuza kadar yitip gitmeye mahkûm. ben de onların arasında yerimi çoktan aldım. geçmiş başarılarım da benimle birlikte bir hiçe dönüştü.artık bütün hayatım başkalarının isteği doğrultusunda ilerleyecek gibi. en fazla değişik kurumlarda kısa süreliğine çalışmış olarak birkaç kuruşluk kazançlarla avunmaya çalışırım. belki karşıma normal bir insan evladı çıkarsa bir evliliğim olur o kadar. sonrası sıradan ve tek düze, anlarla geçen bir hayat. – sonrası boşu boşuna yaşamış bir ömür.

hiç kimseye bir yararı olmadan bu dünyadan da geçip giderim bir gün. işte bu kadar. dolu dolu yaşayanlara uzak bir vitrinin arkasından, dışarıdan bakan bir varlık olarak gelip geçerim. sonuçta ne olsa olsun herkes gittiğim yere peşimden gelecek değil mi? hayat zaten gözünü kırpana kadar bitiyor. hayallerin, umutların veya güzel anıların hepsi birer birer toza dönüşüyor. seni hatırlayacak bir kimse kalmadığında ise bir kez daha ölüyorsun.

içimdeki azgın devi rüzgarlara kattım
gözlerle günah işlemenin keyfini tattım......

bazen kılıcima ve zırhıma o kadar bağlanıyorum ki karşımda ki insanı hiç düşünmeden biçiyorum, arkama bakmadan da yeni bir savaşa atlıyorum.
ama yorgunum, bunu itiraf edemem, korkuyorum çünkü sevgi nedir bilemedim ben. sevildigim de huysuzlasiyorum, kafamda tilkiler dönüyor ve bildiğim tek şeyi yapıyorum. hepsini öldürüp yoluma devam ediyorum.

pişman değilim bunu ben tercih ettim, güneşli günlerin ılık esintisinde seninle oturmayı, dertlesmeyi, sakalasmayi çok isterdim ama ben kurak çöllerin sıcak kumlarını kan ile sulamaliyim.

bazen sesleri özlüyorum aklımda hep sesler kalıyor ama bunu itiraf edemiyorum kendime, özgür olmak için diyorum özgürlük için savaşırken, savaşın kölesi oldum, huzursuz,stres dolu karanlık zamanlarda kendimi evimde hissediyorum ama birisi güneş olmaya başlayıp hayatıma dokunduğunda içimde bir şey uyanıyor ve kaçıyorum.

korkuyorum, üzülüyorum, özlüyorum ama kimseye bunu belli etmiyorum, kimseyi aramıyor söylemiyorum .
bir sigara dumanına koyuyorum bütün duyguları ve üfleyerek gökyüzüne ulaşmasını izliyorum.

söyleyecek bir şey yok, söylenecek şeyler olsaydı zaten söylerdik. biz buradan devam başkası duymasa da olur.

(bkz: onu söyleyemiyoruz maalesef)

bazen nazar değer korkusuyla çocukların başarılarını anlatmadığım oluyor. bıraksan sabaha kadar anlatırım onları.. içimde öylesi çoşkun bir anlatma hevesi oluyor onların hakkında. yüzlerindeki her bir ifadeye bir destan yazarım aslında. ancak anlatılmıyor işte. çünkü gerçekten nazar değiyor. çiçek gibi çocuk yel yemiş gibi kuruyuveriyor. korkuyorum o yüzden bazı şeyler söylenmemeli sözlük.

eee paradoks gibi bişey bu.

soyledigin an söyleyemediğin şey olmaz ki.