tanrı var mı sorunsalı

bilmiyorum tatlım inan ki bilmiyorum

(bkz: tabi lan manyak mısın)

yok.

yavaş yavaş tükenen umutlar gibi, içimde kalan o olağanüstü kıpırtı.. gün geçtikçe azalmaya mahkum olmuş, her geçen gün varlığından şüphe duyacak kadar hoyratlaşmış. fakat bir o kadar da çaresiz ruhum varlığından bir haber almak istiyor. hâlâ inanıyor ve halen pes etmiyor o kutsala. inanmak istiyor.. istiyor.. istiyor.. bu sorunun cevabı benim içinde sır.

samimiyetimle söyleyebilirim ki bu sorunun cevabını burada aramayi tercih etmezdim.çoğu konuda yapmış olduğum gibi.

(bkz: bundan bize ne olması)

tanrı yı bilmem ama bence allah var.

herkes kendisinin tanrısıdır.

bu beni hiç alakadar etmiyor . varsa da canı sağolsun. o yoluna ben yoluma . bana çocuğunu sokağa terketmiş aile gibi hissettiriyor tanrı . ve o çocuğu yanlız bırakıp yıllar sonra çıkıp ailenim ve seni çok iyi yaşatacağım demesi gibi cennet vadediyor . istemem abi istemem .

var ya da yok, hiç önemli değil. bazı insanlar için yaşamı anlamlı kılıyorsa ne mutlu. sadece iyi bir insan olun yeter ya.

ben bir kere ufo gemisi görmüştüm.
bu tanrının varlığını kanıtlamıyor ufoları kanıtlıyor.
zaten bizi ufoların yaratmış olabileceği de bir iddia..

bunu duygularımı yoğun yaşadığım anlarda sorgularım. üzgünken, çok mutluyken, sinirlenince veya bir şey için çok heyecanlıyken.. özellikle çok acı çekerken. belki de kırılma noktam çok ağrı ve acı çektiğim bir zaman oldu. çok yalvarmıştım, ağlamıştım geçsin bu ağrı diye. ama geçmiyordu. ben tanrı olsam diye düşündüm sonra. tanrı olsam ve merhametim olsa kimse böyle bir acı çeksin istemem. imtihan diyorlar. ben tanrı olsam bir oyun da kurmam yarattığım aciz varlıklar için. acırım onlara. çocukları savaşta bombaların altında lime lime de ettirmem mesela. savunmasız hayvanları, şeytanı üstüne saldığım insanların eline de bırakmam örneğin. cenap şahabettin'in şiirindeki şu dizeleri çok severdim:
"düşüp üstünde ağlamak dilerim
söyle ey tanrı dizlerin nerede?"
ben çok mutlu bir hayat yaşıyorum. ama çevremdeki, başka ülkelerdeki, geçmişteki insanların hayatlarını öğrenince bana verdiği merhametin katbekatını barındıran tanrı buna nasıl izin verebiliyor aklım almıyor. bazen bunun için oturup ağlıyorum bile tanrım ama ne yazık ki artık dizlerini aramıyorum.

dünyadaki zulmü ve haksızlığı allah'a bağlayanların inanmadığı sorunsal.

varsın ey insan, akılın var, vicdanın var! dünyanın kaynaklarını tekeline almak isteyen, diğer insanların ve canlıların hakkını gasp eden şeytanlara savaş açsan, kendin için yaşamayı bıraksan anlayacaksın, 1 tek allah var. evet

"tanrı" olmayı bıraktığımızda belki cevabını daha net bulacağımız soru. insan olmadan tanrı olmaya çalışıyoruz, yanmadan nasıl pişeceğiz? maddi hiçbir şeyin insanı tatmin etmeyeceği gerçeğiyle yüzleşince yaratıcıya olan inancım artıyor.

var mı kesin olarak bilemiyorum, yok mu da bilemiyorum elbette. bana göre kesin olarak varlığını kanıtlayamadığım şeye kesin olarak yok demek de mantıksız. mantıken varlığı konusunda kesin olarak bilemiyorum dediğime göre yokluğu konusunda da bir kesinlik bilgisine sahip değilim demektir.

fakat eğer var ise, kurtlar vadisi dizisindeki bir replikle gönderme yapmak istiyorum.

"en büyük o mu bilmiyorum ama çok büyük."

şu sözü şuan şöyle düşünün yani, en büyük o mu bilmiyor, zira varlığından tam olarak emin değil, "ama çok büyük" derken ise de var ise çok büyük anlamı geliyor.

sözün özü varlığından emin değilim fakat, varsa gerçekten çok büyük.

duyu organlarıyla anlaşılmayacağı net ortada.

allah'ın varlığı, mahşer, melekler duyu organlarıyla anlaşılsaydı zaten imtihanın kaybedeni pek az olurdu. belki de hiç olmazdı.

din sektöründen birçok kişi ekmek yer. lakin varlığın anlamını ve nedenini bulmak her insanın görevidir.

tanrı inancı hakkı ile bilindiğinde faniliği ve hesap vermeyi kabul etmeyi gerektirir. faniliği kabul etmek de eşitlik ve adalet çizgisine uyarak dünya nimetlerinden faydalanmayı gerektirir.

sözlüğümüzün ergan ateyistleri, evlerindeki mü'min ananın ve babanın ahlakı üzerine değer edinmişler. gelip buradan da allah'a meydan okuyorlar.

allah'ın öğrettiği değerlerin işimize gelmeyenini inkar edip, kalanını allah'a geri mi satacağız?

inanç meselesi. tanrı bize göre vardır bu gerçektir. ama inanıp inanmamak size kalmış. ama ölüm var unutmayın.

kafayı çevirip doğaya baktığı anda , adına tanrı demesen bile " evren, sonsuzluk, külli akıl, büyük matematikçi, doğa , tabiat , evrensel zeka " gibi bir şey demek zorunda kalıyor insan. bu olağanüstü yapıyı açıklama biçimi bizi bilime götürür ama bu yapıya anlam yükleme olayı da bizi inanca götürür.

mesela heidegger " varlık var mıdır ya da varlık nedir" gibi soruları sormaz. "varlığın anlamı nedir" sorusunu sorar. çünkü insan denen meçhul anlamsız yaşayamaz. bir çok filme , romana da konu olan bir hadisedir bu. "sevdiğim beni terk etti artık yaşamamın bir anlamı kalmadı " ya da ne biliyim " bütün paramı kumarda kaybettim artık yaşasam ne olur" gibi insanın anlam-değer dünyasının olmazsa olmazlığının işleyen bir çok eser var.

kur'anda da allah'ın varlığı konusu işlenmez. tanrı'nın varlığı tartışmaya kapalıdır. kur'anda tanrı'ya şirk koşma , tanrı'dan başka ilahlar edinme konusu işlenir sürekli çünkü insan asıl olanı tanrı edinmezse gerçek tanrı'dan başka tanrılar edinmeye meyilli bir varlık. kavramsal olarak puta tapmadır bunun adı. kimi zaman para olur bu put, kimi zaman kadın , bazen nefis , ego , bazen kariyer bazen de makam mevki , bilim vesaire. gerçeğine inanmazsan sahteleri ile idare ederek ömür boyu bir cenderenin içinde sıkışırsın .

yoksa zaten sıkıntı yok. varda yok diyorsanız işte o zaman sıkıntı onun için var deyip konuyu kapatacaksın arkadaş uyanık olun biraz :)