toplumdaki mutsuzluğun sebebi

göreceli mesele

tek adam rejimi. parlamenter sistemde mutlu olmasak da umutlu idik. umut göz ışıltısı ve onu kaybettik. gözlerimizin ferine hüzünlü bir buğu düştü.

ve tek adamın hiçbir şeyden haberi yok. sarayın avlusundan idare ettiği ülkeye bakar ve her şeyin saray avlusundan ibaret bir hoşluk içinde olduğuna inanır. bir takım pürüz araz vardır ve bunların da sebebi chp.

bu mutsuzluğu toplum hak etti mi?
kesinlikle hak etti. çoğunluk bu yönde bir seçim kullandı. daha beter olmasını dilerim. hani soğan yeriz diyenler umarım o soğana muhtaç kalır. öte yandan masumlar için sabır ve metanet diliyorum.

hakikaten olay ekonomik değil. zaten para bugün vardır yarın yok olur, bugün yoktur yarın gelir. para tek dert değil. sosyolojik bir afet, bir musibet, bir bela, bir enkaz var gibi. para gider gelir ama sosyal uyum ve ahenk kaybolduğu zaman bulunacak gibi değil. korkunç bir erozyon.

satılmış medya, cübbesi ilik düğmeye doymuş yargı, kişisel hırs ve menfaat peşinde koşan sözde muhalif ama özde işbirlikçi siyasiler, istikrarsızlık, mafyalaşma, global şirketlere halkı satma, adaletin üzerinden geçip hakkı yere düşürme vesaire...

hele o din tüccarı şaklaban heriflerin minnoş dertleri yok mu insanı çileden çıkarıyor.

çeyrek asırlık bozuklukta emeği geçenlerin allah belasını versin. iyi günler.

toplum benim mutsuzluğumu durup düşündü mü bir kere bile
(bkz: bencillik)

hedefsiz olmak, kalmak ya da bırakılmak.

yaşadığı kadar daha yaşamayacağını bilmek de olabilir.

belki iyi bir okul kazanmak için çok çalıştın, kazandın. meslek sahibi oldun, hatta kariyer de yaptın. hadi bir de sevdin. hatta bok var gibi bir de üstüne evlenip, yetmiyor gibi çocuk da yaptın. çocuk--ları da iyi birer birey olarak yetiştirmek için emek verdin, görece de başardın. 50'li yaşlara da geldin ve bir de emekli oldun. başın da göğe erdi. daha sayarız uzar gider böyle (bunların ya tamamını yaşadın veya ortalarında bir yerlerindesin).
ne kaldı?... hiç

neyzen tevfik'in "hiç" hikayesi...
o işin başında farkına varmış hiçliğin.

ya hiç olduğumuzun erken farkına varır mutlu oluruz ya da bir *ok olmadığımızın farkına vardıktan sonra sebeplerini sorgularınız.

öncelikle nedenleri sıralayacağım, hic aciklamaya gerek yok

1-sosyal medya
2- en akıllı zeki yetenekli kendini gormek
3- en yigit en baba benim takilmak
4-ulkenin refah seviyesinin dusmesi
5-egitimsizlik-cahillik-kendini yetistirmeyi bilmemek
6-uretmemek hazira konmak istemek
7- ekonomik cokus
8-kolay yoldan para kazanma arzusu
9-orta amerika ulkelerinin gangster hayatlarina ozenmek
10-kiskanclik
11-carpik iliskiler
daha sayacagim da yoruldum unutmazsam guncellerim

bu ülke bazında, insanlar kendi kendilerine mutsuz değiller, insanlar itinayla mutsuz ediliyorlar çünkü insanların mutlu olmak için uzandığı her opsiyonda en büyük dinamik "para."

paraya inanmam hatta değerde vermem. bu zıkkıma aşık, cimri, hayatını birikim yapmaya harcayan insanları gerçekten anlamıyorum. kınamaktan değil ama bir kağıt parçasına, hayatı yaşayıp- deneyimlemekten daha fazla değer veriyor olmayı normalleştiremiyorum. neden anımdan- hedeflerimden veya hayallerimden kısayım ki? banka hesabım dolsa ne olur? ben yaşayamadıktan- göremedikten sonra?


para biriktirmek feragat işidir. sizi sürekli istediğiniz şeyden feragat etmeye iter. kocaman banka hesapları yaratabilirsiniz ama bunun için neredeyse hayatı hiç yaşamamanız, her şeyi minimalize ederek yaşamanız gerekir. bunu neden kendime yapayım? neden yapalım? her şeyin gecici olduğu bu dünyada, asıl edinim deneyimdir. deneyim maalesef ki parayla satılıyor. new york'a uçmak yerine, para biriktirmek bana ne sağlayacak?- mutsuzluktan, gelişememiş genel kültürden başka? yanlış anlaşılmasın para birikimine karşı değilim. insanlar tabii ki kötü günü de hesap ederek para biriktirmeli fakat bahsettiğimiz şey sadece para biriktirip hiç yaşamamak değil. para biriktirip ailenden kısmak değil....

bu bilgiyi neden verdim dersiniz? çünkü türkiye'de gerçekten zengin olan insanlar dışında toplumda 3 ayrı maddi sınıfa giren insan türü var:

a) her şeyin kısıldığı ve erişimin zor olduğu bu toplumda, yaşamadan- nefes almadan sadece para biriktirenler... bunlar ailelerinden dahi kısarlar. eşleri- cocukları ne kadar paraları var bilmez. sorarsanız, hep fakir, hep zorla yaşıyorlardır.

tabi bu husus ekonominin getirdiği hayat kaygısıyla direkt bağlantılı olabildiği gibi( kişi güvende hissetmediği için, sürekli kaygılı biçimde birikim yapıyor), direkt kişinin kendisinden kaynaklı psikolojik bir bozukluk da olabiliyor.

b) çalışıp gerçekten bütçesini hiçbir şeye yettiremeyen, yettirmek için kredi kartlarına/ kredilere dayanan ama sonunda yapılandırmalara ve her çeşit borç batağına düşen,

c) gerçekten hiçbir şey yapamayan. hiçbir şeye maddi gücü yetmeyen, toplumun belki de en yardıma muhtaç kesimi...


şimdi bu gruptaki insanlar ve daha niceleri nasıl mutlu olabilir? kapitalizm her şeyi parayla satan bir sistem olduğu için, para her türlü motivasyonsuzluğun baş nedenidir. neoliberal bir sistemde, paranız varsa problemleriniz inanılmaz minimal olur. paranın sağladığı sosyal konfor, insana birçok genel- geçer problemi sildirir.

bu yüzden bu toplum için güncel sorunların "para ve adalet" olduğu kanısındayım. daha da derine inildiğinde, türk toplumunu bu kadar mutsuz eden şeyin parasızlık sonra uç noktaya varmış sınıf ayrımı olduğunu görüyoruz. toplumda maalesef ki garip bir sınıf ayrımı belirginleşti. bunları kısaca ikiye ayırabiliriz: "her şeye bütçesi yetenler ve fakirler."


eskiden orta sınıf kavramımız vardı. yine işi- gücü olan insan hayatını yaşayabiliyordu. artık orta sınıf yok, belirli bir maddi gücün üzerinde olmayan herkes "yoksul" kategorisine indirgendi. mutfağımıza alacağımız ürün için bile 10 market geziyoruz. nasıl büyük bir aşağılanma değil mi? bir peynir için bile uygun market kovalıyorsun fakat bazıları aston martin satın alıyor, yalı dairesi kiralıyor, eğitimi için yurt dışına gönderiliyor, kredi kartlarının limitlerini dahi kontrol etmeden her istediğini satın alıyor... şimdi bu toplum bu eşitsizliği görerek nasıl mutlu olsun?

fakirlik abi, fakirlik.
parası olan bir şekilde mutlu oluyor zaten.

hayatta kalma cabasinda bi cok kisi, hobi ya da gelisim gibi baska odak noktalari yok. bunlar disindakilerin mutsuzlugu buyuk olcude para hirsi, beklenti, hep daha fazlasi, baskalarina bakip kendini yetersiz gorme, mevcuttan zevk almak yerine eksiklik gorme vs. vs. 'bence'