vatan uğruna ölmenin mantığı

askerlikte mantık aranmaz derler.

dünyanıneniyibesbininciyazari ukdesidir.

ınsanlar neden hep birşeyler için ölmek zorunda diye sorgulatan bir başlık.

üzülüyorum şehit ailelerine. vatan sağolsun demek bu acıyı ne kadar hafifletir ki. ne zaman bitecek bu cahillik bu düşmanlık bu haksızlık. çocuklarımız ölüyor, bizler kahroluyoruz.

neyin savaşını veriyoruz halâ yıl 2021.

soruyorum sizlere, evladınızın şehit olacağını bilseniz gönderir misiniz, evladınız öleceğini bilse gider mi?

linç edilme pahasına yoktur diyorum,cidden yok çünkü.

bana bu konuda yol gösterici cümle şu olmuştur : şehidin helvası sizin ocakta kavrulmadığı sürece size hep tatlı gelecek!

olayın iki yüzü var :
-şehit olan evladımız ve arkasında bıraktığı gönlü yaralı ailesi.
-birde vatanını koruma yükümlülüğü.

keşke kimse kimsenin vatanına saldırmasa ama saldırdığında ne yapacağız ? klavyeden mi kınayacağız ?
ermeniler saldırdı bize , ne yapacaktık ?

şehit aileleri siz bizim başımızın tacısınız , şehitlere zaten cennet verildi.

mantikli midir degil midir tartisilir lakin, su ana kadar isleyen dunya duzeninde , devletler savasarak kuruldu ve savasarak yikildi...bilakis kendi gecmis tarihimize donup bir bakarsak eger, yuzyillar boyunca topraklamizi muhafaza etmek adina ,ciddi mucadele vermis bir millet oldugumuz gorulecektir. biz kusak olarak 'vatan' denilen kavrama bir kara parcasi olarak bakiyor olsakta, bizden onceki nesiller icin, vatan yegane kutsal bir mirasti. daha da otesi inancti, namustu,ozgurluktu... "ya istiklal ya olum" diye dusunen bir milletin evladi olarak,vatan ugruna can vermek bana mantiksiz gelmiyor acikcasi. aksine oldukca kahramanca.

siyaset uğruna ölmenin mantığı ile aynıdır.

yoktur.

vardır.

keşke başarabilseydim dediğimdir. askerde direkten dönmüştüm aslında ama olmadı. çok üzülmüştüm o zaman. rabbim isteyen herkese şehitlik makamı nasip etsin.

döneme göre örneğin 16. yüzyılda vatan için askere gitmek ölmek büyük bir hizmet ancak günümüzde hiç değil düşmana sadece 2 tl zarara mal oluyorsun. eğer vatana uğruna kendinizi feda etmek istiyorsanız yurtdışında gidip okuyun sonra türkiyeye gelip edindiğiniz bilgiyle ülkenizi geliştirin.

o kadar doğru ki eskiden bedelli askerlik kavramına çok karşıydım. işte "nasıl insanlar, toplumunuzu savunmak istemiyor musunuz" gibi düşüncelerim olurdu ama şuanki savaşlar tamamen gösteriş vatan uğruna değil yönetenler için ölürsünüz ve onlar için 3-5 kişi öldü tabirleriyle geçiştirilirsiniz. ne şimdi haklı olarak dünya savaşındaki gibi ölmeye can atan askerler var ne de savaştıranların vatanı koruyup kollamak gibi bir amacı var

yoktur. ben öldükten sonra vatan neye yarar.

görüyorum ki kimileri gelip geçici hükümetler ve onların uyguladığı yanlış politikalar yüzünden 'vatan savunmak neymiş, ben hükümete mi çalışacağım?' kafasına erişmiş.
sorsanız da atatürk onlar için çok değerli bir liderdir.
düşünsenize atatürk deseydi ki; 'amaaan osmanlı padişahları mahvetmiş bahane benim işim mi?' ne düşünüyor olurdunuz şimdi? veya bunları düşünebiliyor olur muydunuz?

'söz konusu vatansa gerisi teferruattır' diyen adamın emeği için bile yeri gelirse ölürüz.
gerisi laftır.

çünkü başka çaren kalmaz. hiç aklında yokken kendini savaşta bulursun. hatta bir de bakmışsın, kahraman olmuşsun.
hiç kimse kahraman olmak için yola çıkmaz ki. mecbur kalırlar. şartlar zorlar.
sen de öyle olursun belki.

devletin mevcudiyeti halk için halkın mevcudiyeti devlet için değil türk milletinin anlamadığı ve "vatan millet sakarya sizi gidi oçlar o zaman sg ölün burda yaşamayın" diye galeyana geldiği konudur. dünya bı tane parselleyip parselleyip burası senin burası benim ben buyum sen şusun diye kimseyi ayrıştırmaya gerek yok kimse kazık cakmayacak cidden keşke dünya kardeşlik olsa deliloy deliloy destane

bir mantığı yok, büyük adamlar küçük gördükleri insanları harcarlar. sonra da bunu romantize ederler bruh

şehit olmaktır.

sen vatan için ölürsün.
ailene para verilir.

o da ölmemek için devlete para verir, bedelli olur.

ölmek isteyen için mantıklı, istemeyen için mantıksızdır.

o kadar genişten alırsan, aslında ülke sınırlarının da mantığında bir hata çıkarırsın.
ama, aması şu.
içinde bulunduğumuz kurulu bir sistemde gözlerimizi şu s**min gezegeninde açtık.
belli başlı coğrafyalara dağıldık, gen havuzumuz hem kaotik, hem komplike.
eğitim sisteminin içinden geçip, ''vatan nedir ? neden önemlidir ? '' sorularına yanıtlar çıktı karşımıza,
şu anki sistemin, sana söylediği, ''bu ülkede doğdun, büyüyorsun ve ülken seni var etti bir noktada, ülken için bazı fedakarlıklar yapmalısın''.
ki haksız da sayılmaz bu argüman, ve evet, bu yüzden, gerekirse vatan uğruna bile ölünmelidir, mantığı vardır.
bu da bir fedakarlıktır, insan olmanın temellerinde yatan bir takım fedakarlıklar.
gerekirse lafından pek haz etmem, ama gerekirse ölürüm, çok da dert değil.

sen ölme lan zibidi. sen git iskandinav ülkelerinde milletin çöpünü toplama hayali kur.

mantığı yoktur haysiyeti vardır.

öyle dini inancı olan biri degilim ya da şehitlik denen kavrama mana da yuklemiyorum pek. açıkçası cenneti geçtim öbür taraf var mı ondan da şüpheliyim ama hani şu az muhterem pek bilmem ne siyasilerin milli şuur falan dediği şey bizde sadece ağızda değil. böyle bir yükümlülük hissediyorum kanımda. benim insiyatifimde bir sey değil gibi. yani gerekirse savaşırım. ölürsem de benden öncekiler gibi onurumla ölürüm. kaçarak,korkarak, terk ederek yaşanmaz.