yalnız çok yalnız yapayalnız biri olmak

ailesinde huzur yoksa fiziken kalabalık, ruhen yalnızdır.
sözlükte bazen saçma sapan, bazen ciddi tanımlar girer.
çünkü kimse kendisini yargılamaz.

hayatım değişiyor köklü köklü değişiklikler yaşıyorum. anlatacak, anlayacak kimsem yok.

bı ara gerçekten de tam olarak böyleydim ama o zaman yanlış insanlarla arkadaşlık etmektense onlardan kurtulup yalniz olmak daha huzurluydu yalnızlık kötü ama kötü insanların etkisinde kalmaktan çok daha iyi

seni öldürmeyen acı vurdumduymazın teki yapar.

aptal bir ilgi o**su olmak, ağır aptal bir ilgi o**su olmak, çok ağır aptal bir ilgi o**su olmak.

kendiniz varsınız, o hep sizle, biraz onla takılın çok da yalnız olmadığınızı anlarsınız.

bunu sakın ego olarak anlamayın ama etrafımda gerçekten arkadaş olmaya değecek insan yok. hep değer verilen kişi olmak, asla değer veren kişi olmamak için resmen çabalıyor insanlar. çok uzun zaman boyunca sürekli verici olduğum arkadaşlıklarım vardı, hepsini kestim. dümdüz yapayalnız bir insanım artık. annem falan da olmasa sanırım konuşacak kimsem olmayacak. bir yandan gereksiz arkadaşlıklar içinde bulunup kendi kendime acı cektirmediğim için sevinsem de öbür taraftan da bir şeyleri paylaşabileceğim kimsem olmadığı için üzülüyorum. üzücü bir gerçektir.

(bkz: beni tanıdılar siz kaçın)

insan ailesinin dahi ihanetine uğrayınca insanlardan soğuyor. yalnızlık öyle anlatıldığı gibi basit bir mevzu da değil. insan bazen daralıyor yaradılış gereği sosyal bir varlık olan insan konuşacak sohbet edecek birisini arıyor etrafında ister istemez ama kimse olmayınca da daralıyor zamanla yalnızlık allaha mahsus diye boşuna dememişler.

son bir kaç yıldır insanlardan kaçmayı tercih ettim en azından zararını görmedim ama ara sıra bir dert ortağı arıyor insan hiç dostsuz da çekilmiyor hayat bir iki sıkı dost lazım galiba insana.

bana soracak olursanız yaşınız ilerledikçe daha da derinleşen bir kuyudur. 2 kuruşluk insanlara 5 kuruşluk değer verirseniz aradaki 3 kuruşa sizi satarlar gibi sosyal tespitlerle dolu geçiriyorsunuz hayatınızı. çözümü mü? basit. beklentisiz bir hayat. kabullenmek ve sınırlarınızı her zaman korumak. tebrık ederım sizden iyisi yok artık!

temelde hepimiz yapayalnızız. yalnız doğar yalnız ölürüz. kafamızın içinde, düşüncelerimizle de hep yalnız oluruz. paylaşmak bu yalnızlığı unutturur, daha katlanılır hale getirir. güzel bir yanılsamadır. bu seratonin kaynağına ulaşmak içinse hep yaptığımız gibi çaba göstermemiz gerekir. sizse yerinizde sabit ve stabil duruyorsunuz. herkesten beklentiniz aynı. birileri size uysun, iyi olsun, arasın sorsun, ilgilensin, sevsin, önemsesin istiyorsunuz. siz yalnızlık güzellemeleriyle dolup taşmışken kimse sizin için uğraşmaz. siz çok özelsiniz, değerlisiniz ama herkes de en az sizin gibi. beklediğinizi bulamayabilirsiniz, kazık yiyebilirsiniz, hayal kırıklığına uğrayabilirsiniz. benzer şeyleri siz de yaşattınız, yaşatıyorsunuz. daha önce hayatınızda olup da şimdi olmayanların, sizinle ilgili duygu ve düşünceleri nasıl acaba? karşılıklılığı, denkliği öğrenemediniz gitti.

yalnızlık sadece kişinin etrafında başka insan olmaması durumu değil bence.

bir böyle yalnızlık var. tek başına olmak. çevrende kimsenin olmaması.

bir de diğer türlüsü var. kalabalıklar içindeki yalnızlık. etrafında bir sürü insan var ama hiçbiri senin için bir şey ifade etmiyor, kimsenin bir anlamı yok.

ama yalnızlık nasıl olursa olsun, mfö'nün de dediği gibi ömür boyu sürüyor galiba.

kafası aşırı rahat olan biri olmak, kimi kırmışım kimi aksatmışım derdin olmadan tamamen kendi isteklerine göre hareket etmek
not: dikkat bağımlılık yapıyor

tek başınalığın hasar görmüş haline yalnızlık denir. bir kontrol edin bakalım, hangisi sizsiniz.

efsaneye göre bu kişi deccaldir. veya diğer adıyla kabil. tanrı, ademi ve havvayı yeryüzünde terk ettikten sonra onlara ne yapmaları gerektiğine dair brifing verir. iblis ise onları görevlerinden saptırmaya çalışır. yeryüzünde görevinden saptırdığı ilk kişi ademoğlu çiftçi kabil'dir. tanrı düzenli olarak ademoğullarından hediye ister. çiftçi kabil, babası olan tanrıya güttüğü tarlanın mahsüllerini hediye eder. fakat mahsulleri seçerken iyi olmayan meyve sebzeleri özellikle seçer. habil ise hayvancılıkla uğraşır, güttüğü hayvanlardan en besili olanını tanrıya hediye eder. haliyle tanrı habili daha çok sever ancak kabil, kıskançlık vesvesesi yüzünden kardeşi habili öldürür. hikayeye göre yeryüzünde akıtılan ilk insan kanı bu şekilde dökülür. tanrı, kabile çok öfkelenir ve onun canını almaz. ona yaşatarak ısdırap vereceğini söyler. kabili bedenen oradan alır ve hiç kimsenin bulamayacağı kuzeyde bi yerlerde olan bir diyarda zindan eder. bi rivayete göre kuzey olarak tanımlanan bu yer göktedir. iblis ise düzenli olarak kabili ziyaret eder, onu manevi oğlu ilan eder. ona düzenli olarak bilgi aktarır, günü geldiğinde tanrının oğullarından mesih ile savaşması için bolca besler.

efsaneyi bilmem de yalnızlıktan kafayı yiyip mitlere falan saran mahsun bakışlı kızlara yardım eli uzatmayı vatandaşlık görevi bilirim.

canlarım benim. habil, kabil falan bunlar hep şeey zaten.

hem yalnız olmak istemezsiniz her zaman için hem de yalnızlık dışında bir şeye katlanamazsınız. birçok çözülmeyecek sorunum olduğu için içimden gelere mutlu vakit geçiremiyorum insanlarla. sürekli sorunlarını düşünen, asık suratlı biriyseniz de sosyal olmak zor. rol yapmak da yıpratıcı.

kimi insanların çok özlediği, kimi insanların da olmaktan nefret ettiği durumdur.
bu duygular, süreçlere bağlı olarak değişiklik gösterebilir.
yalnızlıktan nefret eden biri, toksik bir ilişkinin ortasında yalnız kalmak hevesiyle yanıp tutuşabilir.
normaldir.
hayattaki bütün duygularda olduğu gibi, bunlarda da ilk hedef "tecrübe etmek" ve tecrübenin devamında da "keyif almak" olmalıdır.
yalnızsanız, yalnızlığın değerini bilin.
değilseniz, çevrenizdeki insanlara ve yeni katılımcılara gülümseyin.

ben kabilden daha yalnızım dedirtendir. en azından şeytan bile ziyaret ediyormuş adamı ben bin yıl beklesem kimse gelmez kapıma.

biz o kadar fakirdik ki yalnızlığımız bile yoktu!
1:43