yaş ilerledikçe insanı yoran şeyler

kalabalık ortamlar ve insanlarla uğraşma,diyaloğa girmek.

yürümek.

yaşın ilerlemesi

yaş ilerledikçe yoran şeyler; insanlar.

kişilik sorunları olan insanlarla muhattap olmak
menfaat ve çıkar hesaplarına maruz kalmak
işsizlik veya kötü çalışma koşulları.

insanlar.

bir şeyleri beklemektir. yaş ilerlediği icin insanin içinde eski heves de olmuyor haliyle. bu yüzden beklerken 'azraili mi bekliyorum ben neyi bekliyorum tam olarak?' diye düşünüyorsun.

insanlara laf anlatmak

konuşmak.

anlayış eksikliği. bunu yaşadığım zaman direk arkamı dönüp laf anlatmamaya çalışıyorum.

yeni bir şey öğrenmenin sancılı olması. motivasyon da olmuyor zaten. yeni bir oyun mekaniği bile öğrenmek istemiyor insan. hergün bir öncekinin aynısı olsun ve değişken herhangi bir şey olmasın isteği geliyor.

her türlü kayıp. ilk gençliğinde ve gençliğinde hayat yavaş akıyor sonsuz zannediyorsun. sonra teker teker yaprak gibi dökülüyor çevrendekiler. gerçek acılarla tanışıyorsun.

benchte 140 kilo üstünde set çıkartmak.

her şeyi gençlikten daha eyi anlamak; ama buna karşı da bir şey yapamamak insanı yoruyor.

aynı sorunlarla tekrar tekrar karşılaşmak. aynı yolları geçmek bir yerden sonra yoruyor.

yapay zeka tarafından trollenmek.

tam adres vericem, dronla dalıcam falan, böyle nasıl gerçek insan zannetmiştim. yok yani yok..
kırk yılın başı olay çıkartayım, cinnet geçireyim falan.. cık yani. oynuyorlar hepimizle maymun gibi..

kendini anlatmaya üşenme hali. aman ne anlarsan anla hali.

siyaset ve spor muhabbeti yapmak,ülkenin boş ve anlamsız gündemini takip etmek.

bırakın yapsınlar teorisi buraya çok uygun. biri senin hakkında mı konuşuyor. konuşsun. arkadaşların sensiz plan mı yapıyor. bırak yapsın. kısacası kendini anlatma ya da bir şeylere dahil etme mücadelesine girmemek

benim yaşımın ilerlemesiyle ilgili değil de yaşıtlarımın yaşının ilerlemesiyle doğan bir yorgunluk bu.

bir yaştan sonra her yer düşünmeye üşenen insanlarla dolu hale geliyor. şaka şaka onların kafası gençliklerinde de samanla doluydu. yaşla ilgisi yok. babadan oğula nesil bunlar. fakat insan gençken cahilliğin getirisi bir meraka sahip oluyor en azından. yani en azından iki kelam etmeye açık halde olabiliyor. ama işte bu ruhsuz pezemenklerde o merak da gitmiş. geriye kurumuş bir ağaç misali gereksiz var oluşları kalmış bir tek.

bu vasat, memur zihinli, sistem robotu insanlar; içinden hiçbir düşünce akışı geçmeyen ve hiçbir zaman da geçmemiş olan sığ kafalarını da "aman bir ton derdim var, aman bunca iş güç arasında, aman biz mi düşüneceğiz, bize mi kaldı, bizden geçti" vs vs gibi nice ruh çürüten söylemin ardında eritmeye çalışıyorlar.

o derin ve ahmakça boşvermişliklerinin, teslimiyetçi inançsızlıklarının ardında günlük silindirik sohbetleriyle standarta uyarak iyi bir bok yaptıklarını sanıyorlar. veya herkes gibi davranabilmenin getirisi olan haksız huzuru yaşama ucuzluğuyla tatmin bulabiliyorlar. işte bunların hepsini teker teker... yani işte bunlardan biriyle denk gelmek çok büyük bir yorgunluk.

mesela geçenlerde abi dediğim birinin benden 1 yaş küçük olduğunu öğrendim. sonra da öğrendim ki herkes adama abi diyormuş. herif o kadar ihtiyar ki ihtiyarlığı bakışlarına işlemiş. sözlerine ve ses tonuna kadar işlemiş. zihni ihtiyar çünkü. benimle tanıştığında "sen kimlerdensin?" diyen bir yaşıtın a.k. sana amca demediğimize şükret.

ruhunu sildiklerim.