yazarların bugün kendilerinde fark ettikleri şeyler

sözlükten gitmek gerek. mutlu değilim artık burda.

gözlerimin vefasına hayranım. bu kadar da ağlanmaz ama.

bana geliyor gelmekte olan.

asla ne istediğimi bilmiyorum..

günü kurtarmak için yaşıyorum, bazen yaşıyormuş gibi yapıyorum..

canım sıkılıyor.

bu yaşımda belki de ilk kez daha özerk ve daha sakin biri olmayı tadabildiğimi fark ettim.

sahiden daha iyiyim ya.
aile evine dönüp biraz eleştirileyim de kendime geleyim.
hiç yakışmadı bana bu.

yine belki bu sefer sigarayı bırakırım umuduyla başladığım ramazan ayında bir iftar sonrasında 3 adet sigara içtim.

ne diyordu ramiz dayı kendi kendimize verdiğimiz sözü tutmak en çabuk unuttuğumuz şeydir ne yapsak.

umutlu olmak güzel.

bana yapıldığında hoşuma gidecek şeyleri, başkalarına yaptığımı fark ettim.

birini düşünüp mutlu edecek bir şey yaptığımda, ondan da benzer bir şey bekliyorum. “bunun seni mutlu edeceğini düşündüğüm için yaptım. sen de bana yapar mısın?” deme şeklim sanırım. kimseye açık açık söyleyemem. hayatım boyunca isteklerimi açıkça dile getiremedim, aileme bile. bu özellik bana yüklenmemiş maalesef. aslında bu davranışın üstü kapalı "öğretme" olduğunu da düşünmeye başladım. hoşuma gidecek şeyleri söylemiyorum da yaşayarak anlamalarını* bekliyorum.

karşılık beklemek mi yoksa çaresizlik mi karar veremedim.*
umarım ikincisidir. çünkü ilki çıkarcılık sayılır.