yazarların bugün kendilerinde fark ettikleri şeyler

sözlükten gitmek gerek. mutlu değilim artık burda.

gözlerimin vefasına hayranım. bu kadar da ağlanmaz ama.

bana geliyor gelmekte olan.

asla ne istediğimi bilmiyorum..

günü kurtarmak için yaşıyorum, bazen yaşıyormuş gibi yapıyorum..

canım sıkılıyor.

bu yaşımda belki de ilk kez daha özerk ve daha sakin biri olmayı tadabildiğimi fark ettim.

sahiden daha iyiyim ya.
aile evine dönüp biraz eleştirileyim de kendime geleyim.
hiç yakışmadı bana bu.

yine belki bu sefer sigarayı bırakırım umuduyla başladığım ramazan ayında bir iftar sonrasında 3 adet sigara içtim.

ne diyordu ramiz dayı kendi kendimize verdiğimiz sözü tutmak en çabuk unuttuğumuz şeydir ne yapsak.

umutlu olmak güzel.

bana yapıldığında hoşuma gidecek şeyleri, başkalarına yaptığımı fark ettim.

birini düşünüp mutlu edecek bir şey yaptığımda, ondan da benzer bir şey bekliyorum. “bunun seni mutlu edeceğini düşündüğüm için yaptım. sen de bana yapar mısın?” deme şeklim sanırım. kimseye açık açık söyleyemem. hayatım boyunca isteklerimi açıkça dile getiremedim, aileme bile. bu özellik bana yüklenmemiş maalesef. aslında bu davranışın üstü kapalı "öğretme" olduğunu da düşünmeye başladım. hoşuma gidecek şeyleri söylemiyorum da yaşayarak anlamalarını* bekliyorum.

karşılık beklemek mi yoksa çaresizlik mi karar veremedim.*
umarım ikincisidir. çünkü ilki çıkarcılık sayılır.

benim hayatımda "benim icin onemli insan" kategorisine aldıgım hicbir insan benim icin sıradan degil. gozumde dehset guzel ve ozeller. o yuzden kalbimde ordalar zaten.

bu yaştan sonra o kadar çok şeyin aynı anda değişmesine o kadar da kolay adapte olamadığımı fark ettim.

eksik hissediyorum.
doldurulamama ihtimaline dair senaryolar üretiyorum.
hüzünleniyorum. öyle tuhaf işler.

bugün hiç kendime göz alıcı şekilde bakmamışım demek. fark ettiğim bişey yok. her günki coffee break işte.. belki de yavaş ilerleyen bir ruhsal akış söz konusu. değişim bazen devrimsel olmuyor.

alnımda iki tane gezegen büyüklüğünde sivilce var

bugün değil de dün farkettim aslında. sahte kutlamaların, sevimsiz tebriklerin, içten gelmeyen sarılmaların, kısacası etrafımdaki kof kalabalığın (ki çok önceden) yerini daha samimi, daha içten sevgiler ve dostluklar almış. bi arkadaşımla aynı gün doğmuşuz. o mesela en alakasız insandan bile boş bir tebrik alırken öyle mutluydu ki.. insanlar arkasını döndüğünde yüzündeki gülümseme bile soluyor.. ki bunu da eleştirmiyorum insanların görülmeye de ihtiyacı var elbette.
ben dün bu mutluluğu dışarda değil de kendi içimde ve en yakınlarımda aradığımı farkettim. ve yeni yaşımda alabileceğim en güzel hediyeyi eski yaşım daha da katlanarak artan bir heyecanla bana bıraktı. şükür

kaşlarımın ortasında oluşmaya başlayan o yarık... yaşlandığımı fark ettim. vücut gençliğini yitiriyor yavaaaşça.

iyi kilo vermişim, gardırop yenileme vakti gelmiş.*

ben de biraz cesaret varmış.
bir de dinlemede iyiyim.
ve kafamdaki o salak ses -yapamazsın,herkes yapabilir sen yapamayabilirsin vb - kafamda değilmiş kendime yaptığım baskı.ya bazen bir şey yapmasan da oluyor biraz rahatla.elinden geleni yap tamamdır.

kilo aldığımı hissettim fotoğraf çekerken yanaklarım çıkıyor ve bu sinirimi bozuyor. keşke istediğimiz gibi görünseydik ne olurdu ki ahh ahhh..